Μα γιατί μένεις τόσο αργά; Γιατί δεν κοιμάσαι.. Τι κάνεις.. Τι να πω στο γείτονα που μένει πιο κάτω στα τελευταία σπίτια. Ότι τότε όταν γύρω όλοι ησυχάζουν διαβάζω, συλλογίζομαι προσεύχομαι; Θα με κοιτάξει πάλι παράξενα. Χρόνια πολλά μ’ αυτή τη μοναξιά της νύχτας ο νους ξεκαθαρίζει.. Η σκέψη συναντά τη γραφή κι αυτή ακολουθεί να δει τι θα γράψει το χέρι. Νοιώθει περήφανο το χέρι με τη συμμετοχή του. Ακούραστο μέχρι το χάραμα πολλές φορές. Όμως τα μάτια; Δεν συμμετέχουν; Απ τα πρώτα!! Υποστηρικτές της κάθε γραφής. Κι όταν σταματά η γραφή η σκέψη συνεχίζει να σηκώνει άγκυρες για ταξίδια φανταστικά! Ταξίδια ξεκούραστα χωρίς φουρτούνες με θάλασσες γαλήνιες σε τόπους απάτητους. Κι ας είναι νύχτα. Έχει τρόπους να δίνει, χρώματα, εικόνες, μουσικές, μυρωδιές αρώματα.. Ανεμπόδιστη χωρίς φραγμούς και όρια.. Σε ποιον να λογοδοτήσει;.. Πολύτιμες λοιπόν οι νύχτες στους ανθρώπους που αγαπούν την ηρεμία της. Γι αυτούς η νύχτα γίνεται μέρα…
photo vecstock, image licence by freepik






















