Γυρνά, γυρνά, γυρνά η ζωή σαν σβούρα
Μια παλιά τσίγκινη κιτρινωπή με κόκκινες δυσδιάκριτες λεπτομέρειες
Γράμματα, αριθμοί, άνθρωποι, κουβέντες άλλοτε κοφτές, σύντομες
‘Αλλοτε μεγάλες, αδιάκοπες
‘Ολα γυρίζουν, γυρίζουν, γυρίζουν
Φτάνει ! Θέλω να ξεκουραστώ
Τ’ ακούτε; σ’ εσάς! Σ’ όλους εσάς το λέω, που μ’ έχετε ακούσια καταντήσει στρατιωτάκι !
Ε, λοιπόν ΑΡΝΟΥΜΑΙ !
Σας ξεγέλασα..!
Σας χρησιμοποιώ, όπως κι εσείς εμένα !
Δεν ΕΙΜΑΙ στρατιωτάκι Κανενός !
Δεν υποτάσσομαι, τολμώ κι αντιστέκομαι
΄Ισως και λίγο εκ’ του ασφαλούς… Μπορεί…
‘Ο,τι θέλω θα κάνω μ’ Εμένα !
Με ρίχνει η ζωή στα Τάρταρα και με υψώνω για να πέσω πάλι…κι η σβούρα γυρίζει, γυριζει, γυρίζει…
Στην κοινωνία που με φέρανε χωρίς επιλογή γυρνάω, γυρνάω, γυρνάω σαν
Αγρίμι στο κλουβί…
Οι εξηγήσεις σας στα πώς και στα γιατί μου, δεν μου φτάνουν !
Είστε λίγοι, είστε άλλοτε σοβαροί κι άλλοτε φαιδροί στα μάτια μου
‘Εχετε θαρρείτε κάποια εξουσία ;
Ναιαι αυτονόητα εικονική
Κάθε μέρα άθελά σας, ηλιθιωδώς και η-ληθιωδώς… κατακρεμνίζονται ιδανικά,
δολοφονούνται άνθρωποι κι αυτόχειρες σας φτύνουν μ’ αηδία !
Ανάξιοι γιοι του ‘Ελλην κι ανήμποροι οπαδοί του American lifestyle
Καμαρώστε τους !
Κατάντησαν τα νιάτα κακέκτυπο Αμερικανιάς, φυτοζωϊας
Χρόνια και χρόνια και χρόνια…
Γυρίζει, γυρίζει, γυρίζει η σβούρα !
Πότε θα σταματήσει ;
Οταν τα πάντα θα έχουν χαθεί…
photo StockSnap / https://pixabay.com
