Τι να γράψω; Τι να αποτυπώσω στο χαρτί; Κομμάτια ξένα κι άγνωστα χαμένα σε μιας νιότης περασμένης τα σκιερά μονοπάτια. Σ' ένα όνειρο που τέτοιο έμεινε, σε μια ζωή που ποτέ δεν ξημέρωσε χρόνια ναρκωμένη σε άπνοο σώμα μιας ανύπαρκτης ύπαρξης. Τι ειρωνεία! Να νομίζω πως...
Δήμητρα Τσεπεντζή
ΜΟΝΑΞΙΑ ΜΟΥ, Σ’ ΑΓΑΠΩ…
Αγκάλιασα τη μοναξιά μου -φίλη καλή, πάντα δίπλα μου- ασφυκτική η νύχτα, με πληγώνει... Άφησα στο κομοδίνο τον πόθο μου, τα όνειρά μου τα κλείδωσα στο συρτάρι -πολύτιμος προσωπικός θησαυρός- είναι θέμα προστασίας, σκέφτηκα... και ξάπλωσα... Κάλεσα τον ύπνο, χρεία...
ΟΤΑΝ ΜΙΛΑΕΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΚΑΙ ΠΙΣΤΟΠΟΙΟΥΝ ΟΙ ΠΡΑΞΕΙΣ!
Πριν από δύο μήνες, συγκεκριμένα στις 6 Απριλίου 2024, ο Πολιτιστικός και Λαογραφικός Σύλλογος Βόχας, φιλοξένησε μια ξεχωριστή συγγραφέα, σε μια εκδήλωση – βιβλιοπαρουσίαση, που συνδιοργάνωσαν με τον Ιατρικό Σύλλογο Κορινθίας και την Εταιρεία Κορινθίων Συγγραφέων, με...
ΣΕ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΑΣΥΔΟΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ…
Ο χρόνος κλέφτης πληγωμένων ελπίδων συνάμα χορηγός σημαντικών, ασήμαντων στιγμών. Μια ψεύτικη αχτίδα -τίποτα - ανάμεσα στα ερείπια της προδομένης ζωής ένα δάκρυ - λύτρωση. Ουρλιάζουν τα ερωτήματα «γιατί;» απάντηση ζητούν στο «πώς και;…» Μια μυρωδιά θανάτου μαρτυρά τα...
ΑΥΘΟΡΜΗΤΑ
Χάραξα χαμόγελα -παλιάτσου μορφασμοί- κι έκλεισα τα κιτάπια στο ράφι του χθες. Αύριο... θα ξαναχαμογελάσω... αυθόρμητα... photo PublicDomainArchive /...
Ο ΚΑΛΙΚΑΝΤΖΑΡΟΣ ΚΑΙ Η ΦΩΤΙΑ!
Ο καλικάντζαρος σκαρφάλωσε στα γυμνά κλαδιά του δέντρου και κοίταξε μέσα από το φωτισμένο παράθυρο. Τα μάτια του ορθάνοιξαν! Μια μικροκαμωμένη γυναίκα με άσπρη ποδιά και ροδοκόκκινα μάγουλα ανακάτευε ένα ζυμάρι, στον πάγκο της κουζίνας. Αφού το ζύμωσε, το άφησε κοντά...
ΑΗΧΟ ΟΥΡΛΙΑΧΤΟ
Γυρίζει ανήσυχο το βλέμμα μίζερα πρόσωπα παντού σκέψεις εγκλωβισμένες στα ραπίσματα του σήμερα. Πληγωμένη η κοινωνία γλείφει τις πληγές της ουρλιάζοντας άηχα -ποιος ν’ ακούσει άλλωστε; Βουβός θρήνος για μια ζωή χωρίς ζωή που έμεινε μόνη στο μετέωρο βήμα της. ...


Δήμητρα Τσεπεντζή

ΦΙΛΟΣ ΑΓΝΩΜΟΣ;
Τι να γράψω; Τι να αποτυπώσω στο χαρτί; Κομμάτια ξένα κι άγνωστα χαμένα σε μιας νιότης περασμένης τα σκιερά μονοπάτια. Σ' ένα όνειρο που τέτοιο έμεινε, σε μια ζωή που ποτέ δεν ξημέρωσε χρόνια ναρκωμένη σε άπνοο σώμα μιας ανύπαρκτης ύπαρξης. Τι ειρωνεία! Να νομίζω πως...

ΜΟΝΑΞΙΑ ΜΟΥ, Σ’ ΑΓΑΠΩ…
Αγκάλιασα τη μοναξιά μου -φίλη καλή, πάντα δίπλα μου- ασφυκτική η νύχτα, με πληγώνει... Άφησα στο κομοδίνο τον πόθο μου, τα όνειρά μου τα κλείδωσα στο συρτάρι -πολύτιμος προσωπικός θησαυρός- είναι θέμα προστασίας, σκέφτηκα... και ξάπλωσα... Κάλεσα τον ύπνο, χρεία...

ΟΤΑΝ ΜΙΛΑΕΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΚΑΙ ΠΙΣΤΟΠΟΙΟΥΝ ΟΙ ΠΡΑΞΕΙΣ!
Πριν από δύο μήνες, συγκεκριμένα στις 6 Απριλίου 2024, ο Πολιτιστικός και Λαογραφικός Σύλλογος Βόχας, φιλοξένησε μια ξεχωριστή συγγραφέα, σε μια εκδήλωση – βιβλιοπαρουσίαση, που συνδιοργάνωσαν με τον Ιατρικό Σύλλογο Κορινθίας και την Εταιρεία Κορινθίων Συγγραφέων, με...

ΣΕ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΑΣΥΔΟΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ…
Ο χρόνος κλέφτης πληγωμένων ελπίδων συνάμα χορηγός σημαντικών, ασήμαντων στιγμών. Μια ψεύτικη αχτίδα -τίποτα - ανάμεσα στα ερείπια της προδομένης ζωής ένα δάκρυ - λύτρωση. Ουρλιάζουν τα ερωτήματα «γιατί;» απάντηση ζητούν στο «πώς και;…» Μια μυρωδιά θανάτου μαρτυρά τα...

ΑΥΘΟΡΜΗΤΑ
Χάραξα χαμόγελα -παλιάτσου μορφασμοί- κι έκλεισα τα κιτάπια στο ράφι του χθες. Αύριο... θα ξαναχαμογελάσω... αυθόρμητα... photo PublicDomainArchive /...

Ο ΚΑΛΙΚΑΝΤΖΑΡΟΣ ΚΑΙ Η ΦΩΤΙΑ!
Ο καλικάντζαρος σκαρφάλωσε στα γυμνά κλαδιά του δέντρου και κοίταξε μέσα από το φωτισμένο παράθυρο. Τα μάτια του ορθάνοιξαν! Μια μικροκαμωμένη γυναίκα με άσπρη ποδιά και ροδοκόκκινα μάγουλα ανακάτευε ένα ζυμάρι, στον πάγκο της κουζίνας. Αφού το ζύμωσε, το άφησε κοντά...

ΑΗΧΟ ΟΥΡΛΙΑΧΤΟ
Γυρίζει ανήσυχο το βλέμμα μίζερα πρόσωπα παντού σκέψεις εγκλωβισμένες στα ραπίσματα του σήμερα. Πληγωμένη η κοινωνία γλείφει τις πληγές της ουρλιάζοντας άηχα -ποιος ν’ ακούσει άλλωστε; Βουβός θρήνος για μια ζωή χωρίς ζωή που έμεινε μόνη στο μετέωρο βήμα της. ...