Στο ύψος των περιστάσεων Στο πλάτος της αξιοπρέπειας Στου ανθρώπου το ακατέργαστο βάθος. Ανά τακτά χρονικά διαστήματα ακούω το χρονόμετρο Και επαναλαμβάνω με ρυθμό σταθερά επιταχυνόμενο Μην τυχόν και ο νους πλανηθεί αβοήθητος Μην τυχόν κι η καρδιά καταντήσει επαίτης....

Κλείστε πια τα στόματα! Παραμερίστε για λίγο τις κραυγές των λύκων Ακούστε επιτέλους τα ουρλιαχτά των μανάδων πάνω από τους τάφους τους ασάλευτους της σιωπής των αμνών!     Ευθύνονται Για το δάκρυ που στέρεψε πρόωρα Την αμυγδαλιά που δεν άνθισε έγκαιρα Και που...

Ανέχτηκα αγκάθια πάνω σε ρόδα αμάραντα Με δικαιολογία φθηνή να μην τα πιάνει το μάτι. Ανέχτηκα ερπετά σε ζωολογικούς πολυτελείας κήπους να κλέβουν την παράσταση από λιοντάρια περήφανα και ελάφια σπάνια Πλανημένος από τα ουρλιαχτά των λύκων σαν έπεφτε βαθύ το σκοτάδι....

Στο πλευρό των  ανυποψίαστων είμαι Που χαζεύουν επάνω στων κάστρων τις ψηλές πολεμίστρες Κι ενώ βλέπουν τον εχθρό να παραμονεύει, πίσω από των δέντρων τις παχιές τις συστάδες σηκώνουν το βλέμμα ψηλά και χαζεύουν την ομορφιά του ουρανού στο μεγαλείο της βαριάς...

Ευαίσθητοι άνθρωποι αποδείχτηκαν Μα κάποιοι θρασύτατα κι αναίτια αφαίρεσαν  το θετικό βαθμό του τιμημένου επιρρήματος Και στη θέση του ξεδιάντροπα καρφίτσωσαν ενός προθέματος στερητικού  τον απτόητο  ήχο. Και ενδύθηκαν τότε πορφύρα χρυσοκέντητη από υλικό που πλανά και...

Γονάτισε στο μεγαλείο της θάλασσας και πάλι Σχημάτισε το σημείο του σταυρού με τα ακροδάχτυλά σου Την ώρα που ένα βιολί την ακοή πλανεύει, τραβώντας τη από τον αναστεναγμό της γης και του ανθρώπου   Σχημάτισε τη λέξη «σ΄ αγαπώ» στις ρωγμές των βράχων Και άσε την...

Έχω χτίσει φωλιές και περιμένω Και μια στιγμή ανυπότακτη κάποια πουλιά θα΄ρθούν Το άγιο ένστικτο θα τα καθοδηγήσει στα πυρηνικά εκείνα καταφύγια που χρόνια τώρα στήνω με στέρεους αρμούς την υπομονή και το θάρρος, για να αφήσουν εκεί ασφαλή τα αβγά της ζωής να τα...

Σαν ρωτήθηκε τι είναι ο έρωτας, κόμπιασε. Πώς να απαντήσεις σε κάτι τόσο καταιγιστικό που μπορεί να φαίνεται αφελώς  απλό, μα είναι τόσο σύνθετο και μυστηριακά αφηρημένο; Στον πυρήνα της απλότητας ανιχνεύεται η μεγαλύτερη συνθετότητα Και η πολυπλοκότητα και η σαφή...

Αλκυονίδες ήταν οι ημέρες και κάθονταν στων βράχων τα ριζά  Αναζητούσαν σπηλιές για καταφύγια Τρύπωναν στις ρωγμές ανάμεσα Κούρνιαζαν για να΄ βρουν θαλπωρή,  ασφάλεια ημιμόνιμη Πότιζαν συναισθήματα  με θαλασσινή αλμύρα Γέμιζαν κοχύλια τη διψασμένη ακτή  και δρόσιζαν...

Ενός λεπτού σιγή Για τα πλοία που ποτέ δεν άραξαν γιατί δεν βρήκαν λιμάνι απάνεμο Και στου πελάγους τη μέση στέκονταν κρατώντας ψηλά της περηφάνιας τα φλάμπουρα, αφήνοντας την εμπιστοσύνη λεύτερη να αγκαλιάσει τη βαριά την άγκυρα, καθώς  με λαχτάρα έμπηγε τα σιδερένια...