Στην Έφεσο στην Πέργαμο στην Αλικαρνασό Οι κόρες έστησαν  χορό που τόσο αγαπώ   Σε εννιά Ναούς τραγούδησαν και ακούστηκε στη γη Ένα τραγούδι του βοριά βαρύ σαν διαταγή.   Ιονικές, Πελασγικές και Αχαϊκές αντήχησαν ιαχές Λόγια μεγάλα δυνατά και τρανταχτές...

  Μία φορά και έναν καιρό , υπήρχε μιά μικρή καί πανέμορφη Χώρα , πού τη λέγανε Ελλάδα. Οι ομορφιές της ήταν τόσες πολλές που όλη η γής ήξερε για αυτές. Ηταν η πιό διάσημη χώρα στον κόσμο . Ο αρχαίος πολιτισμός της είταν πολύ διάσημος γιατί όλοι οι Λαοί του κόσμου...

Ψιλή βροχή και σήμερα και η σκέψη σημαδεύει τον αχανή τον ουρανό και το γαλάζιο το αίμα που ξεχωρίζει τα βουνά και στα θολά θεριέβει και τρέχει στα παράμερα σαν το μεγάλο ψέμα.   Ψιλή βροχή και η ψυχή μουσκεύει στον ιδρώτα απ’ τον πολύ συλλογισμό και των ανθρώπων...

Όταν φύγανε οι Γερμανοί καίγοντας απ’ άκρη σ’ άκρη την Ελλάδα, χωρίς ποτέ μα ποτέ να πληρώσουν όχι μόνο χρηματικά αλλά και ηθικά την καταστροφή που έκαναν στη χώρα μας, άφησαν πίσω μια Ελλάδα συντρίμμια και έναν Λαό αποδεκατισμένο, ο οποίος δεν είχε από πού να...

Γνώριμα μέρη στα ιερά μας σαν ένα δίχτυ, πλαγιές γερμένες  πλατάνια μόνα μες τις ελιές, όνειρα γκρίζα που ζωγραφίστηκαν απ’ το ξενύχτι μικρές ανάσες στις ξεχασμένες σου τις ρεματιές.   Βήμα με βήμα μετράς το χρόνο στην ανηφόρα κέντρο του κόσμου είναι τα μάτια που...

Πόσα στ’ αλήθεια ‘’Ευχαριστώ’’ να βρώ να σου χαρίσω να μάσω λέξεις να φτιαχτεί ολόκληρο φιλί για να στο πλέξω στα μαλιά στεφάνι να σου βάλλω Πατρίδα μου που γέμισες την άδεια μου καρδιά.   Στους κάμπους σου μεγάλωσε το φως μες την ψυχή μου πήρα πνοή απ τα νερά...

Όταν φύγανε οι Γερμανοί καίγοντας απ’ άκρη σ’ άκρη την Ελλάδα, χωρίς ποτέ μα ποτέ να πληρώσουν όχι μόνο χρηματικά αλλά και ηθικά την καταστροφή που έκαναν στη χώρα μας, άφησαν πίσω μια Ελλάδα συντρίμμια και έναν Λαό αποδεκατισμένο, ο οποίος δεν είχε από πού να...

Γύρω μας κάγκελα λιγάκι σκουριασμένααπό τα χρόνια που μας πήγανε χαμένα,η πόρτα ανοιχτή χωρίς κλειδί στην κλειδωνιάκαι μεις μισόγυμνοι στη βαρυχειμωνιά. Ούτε σκοπός υπήρχε κάπου οπλισμένοςούτε σκοπός να φύγουμε επομένως.Κοιτούσε πάντοτε κλεφτά ένας τον άλλονμε ένα...

Δεν ξέρω απόψε αν μετρώ την αντιγνώση αντίκρυ ή ότι άλλο εφικτό κάποια μικρή συνείδηση...... Μα είναι σταγόνα που με τρώει κάθε πρωί όταν ξυπνώ και βρίσκω το παράθυρο κλεισμένο..... Έτσι να με χαιδεύουν οι παλιές  και γελασμένες θύμησες...... Και να μου γνέθουν τα...

Θέλω να γίνω αρνητής να τρέχω στα χωράφια να κυνηγώ τις κοπελιές που μείνανε στα ράφια αυτές που δεν γευτήκανε φιλί στο κωλομέρι και λιάζονται στη σκεπαστή το ντάλα μεσημέρι αυτές που δεν ενιώσανε ποτέ τους μες τα σκέλια κι όταν αντίκρυζαν λαλί τις έπιαναν τα γέλια....