Πόσα στ’ αλήθεια ‘’Ευχαριστώ’’ να βρώ να σου χαρίσω να μάσω λέξεις να φτιαχτεί ολόκληρο φιλί για να στο πλέξω στα μαλιά στεφάνι να σου βάλλω Πατρίδα μου που γέμισες την άδεια μου καρδιά.   Στους κάμπους σου μεγάλωσε το φως μες την ψυχή μου πήρα πνοή απ τα νερά...

Γύρω μας κάγκελα λιγάκι σκουριασμένααπό τα χρόνια που μας πήγανε χαμένα,η πόρτα ανοιχτή χωρίς κλειδί στην κλειδωνιάκαι μεις μισόγυμνοι στη βαρυχειμωνιά. Ούτε σκοπός υπήρχε κάπου οπλισμένοςούτε σκοπός να φύγουμε επομένως.Κοιτούσε πάντοτε κλεφτά ένας τον άλλονμε ένα...

Δεν ξέρω απόψε αν μετρώ την αντιγνώση αντίκρυ ή ότι άλλο εφικτό κάποια μικρή συνείδηση...... Μα είναι σταγόνα που με τρώει κάθε πρωί όταν ξυπνώ και βρίσκω το παράθυρο κλεισμένο..... Έτσι να με χαιδεύουν οι παλιές  και γελασμένες θύμησες...... Και να μου γνέθουν τα...

Θέλω να γίνω αρνητής να τρέχω στα χωράφια να κυνηγώ τις κοπελιές που μείνανε στα ράφια αυτές που δεν γευτήκανε φιλί στο κωλομέρι και λιάζονται στη σκεπαστή το ντάλα μεσημέρι αυτές που δεν ενιώσανε ποτέ τους μες τα σκέλια κι όταν αντίκρυζαν λαλί τις έπιαναν τα γέλια....

Αρχιμηνιά κι αρχή χρονιά Και η Εύα είναι μέσα Αφού δεν μπόρεσε η φτωχιά Να είναι πιό μπαμπέσα   Το Δημητρό εδιάλεξε Για νάχει δηκηγόρο Και κείνος με τα Γαλλικά Έκανε πάλι ντόρο.   Ζαμέ ζαμέ και ξεζαμέ Και Κορωπί για φόντο Ετάραξε παγκόσμια Της Καϊλής τον...

Θα ξημερώσει ένα πρωίκαι μεσ’ το κρύο το βαρύθα το αποφασίσεις,   πως πέρασαν χρόνια πολλάκαι με του κόσμου τα καλάδεν θα ξαναγυρίσεις.   Θα λες πως ήλθε η σιωπήμέσα στη νύχτα να σου πείπως έζησες χαμένος,   κι αντί να βρείς το σ’άγαπώαλλάζεις λίγο το...

Πάλι και φέτος τα Χριστούγεννα θα φέρουν στον πλανήτη λίγο φώς λίγη ελπίδα σε καιρούς που δεν συμφέρει το συνάφι των ολίγων. Μια συντροφιά σε μέρη που δεν πέρασαν μικρά και άρωστα παιδιά μικρή ψευδαίσθηση σε έναν κόσμο ξαφνικό και γυάλινο συνάμα. Το φως που αχνίζει σε...

Αρχαία τέφρα σκέπασε την δοξασμένη Χώρα και δεν φυσάει ο άνεμος να διώξει την ντροπή, χωρίς φωτιά τα όνειρα στον ύπνο ξαποσταίνουν και συ ξυπνάς χαράματα να δεις την καταχνιά.   Αρχαία μεγάλη και τρανή, είναι η σιωπή στο στόμα δεν κόβει ούτε ανασταίνεται ούτε...

Χρόνος περνάει κι έρχεται γρήγορα και με βιάση απ’ το Γενάρη ξεκινά  Δεκέμβρη έχει φτάσει. Μέσα εκεί που φαίνεται που αρχίζει ν ’αγριεύει, σαν το λιοντάρι που πεινά βρυχάται και θεριεύει. Πότε καλό πότε κακό σιγά και προσπερνάει στα κύματα το όνειρο του ωκεανού...