Έχω μέσα μου φωτιά που καίει μέρα νύχτα και τινάζει το κορμί μου. Σε κάθε έκρηξή της κι ένας καινούριος Ναός.... Είναι η φωτιά σαν τη θάλασσα και τα άγρια βουνά.   Μιά θάλασσα φουρτουνιασμένη που τα κύματά της  με χτυπούνε αλύπητα και οι φλόγες της με βουλιάζουν.......

Ήθελα νά ΄μαι Πακιστανάκι σε Ελληνικό νησί. Με μια βαρκούλα δίχως πανάκι να με έσωνες εσύ... Να έβγαινα έξω με το λουστρίνι και το ακριβό I phone ... Και να γελούσα με την βλακεία στη χώρα των σοφών....   Νά ’χα μηνιάτικο πεντακοσάρι , ωραίο σπίτι και φαϊ.. και να μη...

Πως τον ορίζεις τον πολύ και τον μεγάλο πόνοχρόνο απέριττο και ότι άλλο πείς  σου αφιερώνω,κάποια εξήγηση στα άυλα πάθη του ουρανού μουκαι του απέραντου της τύχης του κενού μου.     Δεν πήρα λόγια να τα πλέξω έτσι ξαφνικάγια να τ'ακούς και να γεμίζεις άδειες...

Σαν μια κραυγή απ’ τον κάτω κόσμοακούστηκε το κλάμα του μωρού,από το κρύο καταφύγιο του τρόμουκαι το απαίσιο απάγκιο του καιρού. Τί ήρθες να κάνεις τέτοια ώρα  δεν μας λες !δεν άκουσες τί γίνεται εδώ πέρα;Ο χαλασμός δεν έχει τέρμα ούτε λεπτόκοίτα τί γίνεται στη γη και...

Πάμε εκεί που κατοικούν τα όνειρα τίς νύχτες
εκεί που πάντα τραγουδούν με ένα λυγμό οι λύπες.
Που θα ανεβαίνεις το βουνό χωρίς να τ’ αγναντεύεις

Αιώνες και ατέλειωτα της γης τα παρακάλια

στην άκρη της παλιάς ευχής κρεμιέσαι και λυγάς,

με ένα πικρό χαμόγελο στης πλάνης τα ακρογιάλια

και από της μάνας την ευχή βαθιά μοιρολογάς.

Τα Κάλαντα Του Κατέχη Αρχιμηνιά κι αρχή χρονιάκι αρχή καλός μας χρόνοςτον Σύψα και τον Φάουτσινα μην τους εύρη ο χρόνος. Τέταρτη δόση είπανενα κάνει ο κόσμος όλοςλές και οι δόσεις δίνονταιγια να παχύνει ο κώλος.Δε φτάνει που μας έκλεισανμέσα σαν τον αντάρτηδόσεις μα...

Η Λευτεριά είναι μια λέξη πονεμένη γεμάτη αλήθεια, με φωτιά και με καπνούς, μια λέξη όμορφη που στάζει μαύρο αίμα και που στα στήθια ανεβάζει στεναγμούς. Η Λευτεριά δεν είναι απλά μια αθώα λέξη που την μαθαίνουν τα παιδιά στα πεταχτά, είναι κουράγιο μιας ζωής και...

Παραμονή Χριστουγέννων, αλλά ο φόβος, η αμφιβολία και η μοναξιά τριγυρίζει απ΄ την διπλανή πόρτα, στα σοκάκια της τερατούπολης που μετράει τους αναστεναγμούς ανάμεσα στα μουχλιασμένα τούβλα και στους αναποδογυρισμένους κάδους των σκουπιδιών. Αλλού Αγιο-Βασίληδες...

Εμένα με ξεγέννησε η Γκέλω του Νικόλα στις τρείς τα ξημερώμματα του Αγίου Σπυριδώνου. Δεκέμβρης μήνας δώδεκα, κρύο βροχή και μπόρα έβρεχε ασταμάτητα από νωρίς το βράδυ. Και στείλανε τον Στεφανή και τον μπάρμπα το Νίκο να πάνε στον πατέρα μου να του το πούν στο Πόρτο....