Γαλήνη βαθιά  πλασμένη από φως γαλήνη.  Όλες οι στιγμές σε πλάθουν  το αίμα σου χοροπηδάει στην άνοιξη  ένα σου φιλί ηρεμεί το όνειρο.    Σε κάθε πέτρα που πατάς προβάλλει η χαραυγή  σε κάθε ώρα ανοίγει η πόρτα τ' ουρανού  κι ένας νέος ήλιος μπερδεύεται στα...

 Τα σύννεφα κοιτώ  σύννεφα πορφυρένια στρογγυλά  τη θάλασσα κοιτώ  τις χαραυγές  και τα χρυσά τα δειλινά.    Τον κόσμο κοιτώ  το κίτρινο που μάζεψα φεγγάρι  απ' το πράσινο κλωνάρι  τη ρόδινη φωτιά  και το λευκό το χιόνι.    Τ’ άστρα και τον ουρανό  των...

 Τρέχα φύγε αητέ.  Που να πάω;    Στην τσακισμένη πέτρα.    Τι να φάω τι να πιω;  Ένα κόκκινο αηδόνι.    Πώς να το σφάξω;  Με μαχαίρι απ’ το φεγγάρι.    Πού ΄ναι το μαχαίρι;  Οι φωτιές το κάψαν.    Οι φωτιές που πήγαν;  Οι βροχές τις σβήσαν....

στον Νίκο Γκάτσο      Σαν την πρώτη μέρα του κόσμου  κι όλα σωπαίνουν.  Σχίζει το βράχο η φωνή σου  βαθαίνει η γλύκα στην καρδιά.  Μαύρο κοράκι στο νερό  κλαδί ανθεί πιο πέρα.    Ό,τι έχει μείνει στον ουρανό  τα πήρε τ' όνειρο της μέρας.  Πυράκανθοι στα...

 Χελιδόνι, χελιδόνι  απ’ αγάπη ποιος με σώνει  αφού έπεσα απ’ τον ουρανό  μες στον μαύρο τον καιρό.    Τα κλειδιά τα πήραν άλλοι  πιο τρανοί και πιο μεγάλοι  ήπιανε τ’ αθάνατο νερό  και μ’ αφήσαν ορφανό.    Μα στη γη είν’ οι αγγέλοι  τρων καρπούς και πίνουν...

Διαφάνεια μεσημεριάτικου φωτός Πουλιά πετούν πάνω απ' το ψηλό χορτάρι Ο ήλιος κεντά την πέτρα Ψηλά στους βράχους μακριά λάμπει ο ουρανός κι ο άνεμος με τυλίγει με ενδύματα δροσερά. Κυλά η μέρα στα κλαδιά κει που κάθισε τ' αηδόνι και τώρα εδώ ακίνητος καθώς κρύβεται ο...

στον Νίκο Γκάτσο    Σαν την πρώτη μέρα του κόσμου  κι όλα σωπαίνουν.  Σχίζει το βράχο η φωνή σου  βαθαίνει η γλύκα στην καρδιά.  Μαύρο κοράκι στο νερό  κλαδί ανθεί πιο πέρα.        Ό,τι έχει μείνει στον ουρανό  τα πήρε τ' όνειρο της μέρας.  Πυράκανθοι στα χέρια σου...

 Οι στιγμές μου με γυμνά βήματα  χάνονται στον ουρανό.  Ο κήπος του κόσμου μικρός  κι η μοναξιά μου απέραντη.    Η βροχή τραγουδά με λυτά μαλλιά  και τα δέντρα άνοιξαν τα μάτια  να γνωρίσουν τον εαυτό τους.    Μέσα μου τα γνωρίζω  και μέσα τους με σκέφτονται...

Τίποτα σε άνθιση.  Στον τόπο μου επιστρέφω.  Στης  σιωπής το πηγάδι.    Χωρίς την φωνή μου  μύριζε η Ανάσταση.  Χωρίς καν το θαλασσινό αστέρι.  Χωρίς  μια  πέτρα να βλασταίνει.    Χωρίς το δέντρο της φωτιάς.  Μα, μ’ ένα αηδόνι σύννεφο  στου ονείρου το υφάδι.    Τώρα...