Ναυάγιο το κρεβάτι μας στου δωματίου τον πάτο. Δεν ήρθες. Την ώρα την αγαληνή σιμώνω, την εύπλοη, όλο πιο κάτω στο βυθό ενός σπιτιού βουλιάζω. Ασπροβολάει ακόμη ο τελευταίος ασπασμός σου φεγγίζει την αχλή του κόσμου να ξαστερώσει το δωμάτιο, να ξαστερώσει τον ύπνο....

Όταν ανάψει πράσινο ο σηματοδότης, περνά το δρόμο. Εκατοντάδες σήμερα, αύριο άλλοι. Είναι ένας απ’ αυτούς, ένα πιστό αντίγραφο περαστικών. Στην πλαστική σακούλα μέσα συνηθισμένα πράγματα, μισό κιλό ντομάτες, χαρτί τουαλέτας, δυο κονσέρβες για τη γάτα και λίγες θλίψεις...

Κανείς δεν τη χαϊδεύει πια. Ο αέρας βιάζεται κι αυτός, χαϊδεύει λίγο τον αυχένα της κι αυτό ήταν όλο κι όλο. Φύλλο ξερό το χέρι της, το φως το προσπερνά κι ας έχει ολημέρα την κουρτίνα ανοιχτή. Γέρασε. Πάει καιρός που εξαιρείται η αφή μα αγρυπνά, ίσως για να τη...

Κυριακή στο στρωμένο τραπέζι. Εδέσματα αχνιστά πίτες, σούπες, τυριά, αχνίζει η ζωή τις Κυριακές απλώνεται ο κόσμος όλος σε καθαρό τραπεζομάντηλο. Μοσχοβολάει θυμάρι κρασί ρουμπίνι μες στα ποτήρια μες στα στόματα να ανοίξουν οι καρδιές σαν σύκο. Σε κάθε ανάσα η γουλιά...

Το νυχτικό βγήκε στον δρόμο μοναχό- το σώμα παραλήφθηκε- μεταξωτό σχήμα της απουσίας, κατάλευκο, ιδανικό κοντράστ για τα σκοτάδια. Απόψε δε φυσάει έξω, ακινησία δεν προέβλεψε το αθώο ύφασμα. Νόμιζε έξω απ’ το δωμάτιο θα το περίμενε ένας παράδεισος, έτσι ελαφρύ. Εν...