Ούτε το μαστίγιο το αγκάθινο στεφάνι το μίσος των ανθρώπων οι ύβρεις οι χλευασμοί η άρνηση τα καρφιά ο σταυρός το απαρηγόρητο βλέμμα της μητέρας σου η πατρική επιμονή η σιδερένια λόγχη η αποκαθήλωση δεν σε πόνεσαν τόσο πολύ   όσο εκείνο το φιλί στο μάγουλο....

Καθαρή Δευτέραελληνική μουσική αγκαλιάζει τα σπίτιαηλιοντυμένη ανοιξιάτικη μέραμυρωδιές ελλαδικής γηςμεζέδες γαλάζιας θάλασσας“εις υγείαν “υψώνονται τα ποτήρια στον αέρααυθόρμητες ζεστές ευχέςυγρά αγάπης βλέμματααγγίγματα αέναης χαράςγέλια αγγελικά καθώς μικρών...

Ποίηση !Τι είναι Ποίηση , πως ήταν, πως είναι σήμερα.Είναι η ίδια , αυτή που γεννήθηκε πριν μερικές χιλιάδες χρόνια σε αυτά ταχώματα; Κι αν δεν μοιάζει να είναι στο πέρασμα των αιώνων, τη διαπερνάει το ίδιο συναίσθημα του Ποιητή , η ίδια ανάγκη του απαράλλακτη και...

«Θα έλθουν ακόμη πιο δύσκολες μέρες» σκέφτηκεκαθώς το παράπονο είχε ανηφορίσει στα μάτια του    προσπάθησε να γράψει γι’ αυτό που ζούσαν οι άνθρωποιμαύρο ορμητικό ποτάμι η ψυχή του τα γεγονότα ραγδαία αναπάντεχα παρέλυαν τη σκέψη του άναψε τσιγάρο άνοιξε το...

Όταν το σπίτι σου είναι πια ένα τακτοποιημένο ασφαλές κελί όταν στα παράθυρα φυτρώνουν χρυσά κάγκελα να προσέχεις να υποψιάζεσαι να αναρωτιέσαι. Δικός μου είναι αυτός ο δρόμος που περπάτησα; Έχει ανθρώπους εδώ που έφτασα; Μήπως άφησα τα πολύτιμα πίσω μου; Και μια...

Έβγαλε τα ρούχα της τα δίπλωσε και τα ακούμπησε στην παλιά ξύλινη πολυθρόνα ανασήκωσε το πάπλωμα ξάπλωσε στο κρεβάτι του και τον περίμενε…   Ξημέρωνε Κυριακή από τότε δεν ξανάκουσε κανένας γι’ αυτήν μόνο κάθε φορά που τινάζει τα σεντόνια του πέφτουν μαραμένα...

Έβγαλε το πουκάμισό του φάνηκαν οι πληγές του παλιές από τα χρόνια των ενθουσιασμών βαθιές από τα χρόνια των συμβιβασμών τα μαλλιά του αραιά, γκρίζα κι απείθαρχα το κορμί του λεπτό οξειδωμένο όμορφα κοίταξε τον καθρέφτη έβλεπε πια μόνο τον ενήλικο εαυτό του το παιδί...

Τις νύχτες που σ’ αγαπούσα ένας άλλος μικρός αδύναμος εαυτός σκαρφάλωνε ανάμεσα στα στήθια σου ανέβαινε τον λευκό σου λαιμό ως τον ώμο και εκεί στην κορυφή της κλείδας σαν ορειβάτης ανέμιζε την τόλμη του να τον προσέξει το βλέμμα σου πριν γκρεμιστεί στις γυμνές...

Ψηλάφισα τις πληγές του κόσμου θωρώντας τη βία τον πόλεμο το χρήμα τις μεγαλύτερες μα οι βαθύτερες και αθεράπευτες ήτανε οι λέξεις δίχως αγάπη από τη συλλογή  «Ελεογραφίες»  εκδόσεις Οταν photo stockgiu, Image licence by...

Δεν σου είπα ότι θα περιμένωκι έφυγες με λιγότερες ενοχέςκαι περισσότερες προσδοκίες.Σου έχω φυλάξει μια θέσηστο τραπέζι του απομεσήμερουένα βλέμμα στο παράθυρο της δύσηςμια χαρά κρεμασμένη πίσω από τη πόρτα της θλίψηςμια αγκαλιά στην αυλή της γαλήνηςένα ρόδινο...

Μπαίνουν σε βάρκες ίσκιοι σκυφτοί παγωμένοι με το αντίτιμο στο ένα χέρι και το αύριο του κόσμου στο άλλο γυρεύοντας μια νέα αρχή και χωρίς να το αντιληφθούν γίνονται πρώτη είδηση προκαλώντας οίκτο και συμπόνια σε άνετους απαθείς καναπέδες.   Από τη συλλογή...

Πλησίαζαν Χριστούγεννα, Πρωτοχρονιά.Οι γιορτές των παιδιών και όλων των ενήλικων παιδιών.Οι φετινές γιορτές όμως κουβαλούσαν μια αβάσταχτη θλίψη και μια κρυμμένη ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο .Σκληρός απειλητικός χειμώνας γύρω μας.Κουρασμένοι φοβισμένοι άνθρωποι,...

Η ΨΥΧΗ είναι ένα παιδί, μπορείς να το μαλώσεις για τα λασπωμένα παπούτσια του ή μπορείς να του μιλάς για τα σύννεφα και τη βροχή. Μπορείς να το κλείσεις στο σπίτι για να μη χτυπήσει ή μπορείς να του δείξεις τη χαρά του παιχνιδιού. Μπορείς να το μαζεύεις γρήγορα μέσα...

Ούτε το μαστίγιο το αγκάθινο στεφάνι το μίσος των ανθρώπων οι ύβρεις οι χλευασμοί η άρνηση τα καρφιά ο σταυρός                                                                                             το απαρηγόρητο βλέμμα της μητέρας σου η πατρική επιμονή η...

Πόσες μέρες πόσες νύχτες πόσα χρόνια σπαταλημένα σε ανώφελες μάχες σε αιματοβαμμένες διαδρομές πόσοι εμφύλιοι χωρίς νόημα γκρεμισμένοι άνθρωποι ρημαγμένες ζωές πόση θλίψη πόσος θυμός πόσα άδεια βλέμματα πόσα πετρωμένα «Σ’ αγαπώ» πόσες τρομερές δίκοπες λέξεις για να...