Ονειρεύομαι το Ιόνιο σε μια δικαιότερη γη. Πληρωμένοι σκοπευτές να μη σημαδεύουν ανθρώπους -στην καρδιά, στο μυαλό- σκοτώνοντας την αλήθεια τους… Ονειρεύομαι συνεργασία με τη φύση για να γίνει η ζωή όνειρο, όπως αξίζουν όλα τα πλάσματα.        ...

Με μια κιθάρα αστροφεγγιά της μπλε Σελήνης κάπου μεσοπέλαγα.   Οδυσσέας στο κατάρτι όνειρό μου το Ιόνιο μ΄ ανοιγμένο πάντα χάρτη ψάχνω να βρω το αιώνιο.   Για μιαν αγάπη αστροφεγγιά ώρα γαλήνης όλο κρυφογέλαγα.   Χάρισέ μου μια καντάδα να χαρούν τα δυο...

Αυτοί που μεταλάβανε την πίκρα της ζωής το ψέμα καταλάβανε και φύγανε νωρίς.   Φεύγει ο καιρός και τυχερός όποιος αντέχει, φεύγει ο καιρός και όποιος μείνει μοναχός απ΄ τον τροχό και τον αχό πίσω θα τρέχει φεύγει ο καιρός φαρμακερός.   Αυτοί που πολεμήσανε...

Τα όνειρα γίνανε ληστές κι είν’ οι χαρές μας λιγοστές στα δάχτυλά σου τις μετράς. Έχουμ’ απόθεμα πολύ από φαρμάκι και χολή κι όλο τι φταίξαμε ρωτάς.   Αν έλειπαν οι κανταδόροι θα ’ταν τα σπίτια φυλακές όσοι αντέχουν στ΄ ανηφόρι θα ξαναβρούν τις Κυριακές.  ...

Ι Ό,τι βρέχει το Ιόνιο σε μια αγκαλιά σας φέρνω. Την Πύλο, το Ναυαρίνο, την Κυπαρισσία την Κυλλήνη, τον Άραξο, τον Αστακό. Την Αμφιλοχία, την Πρέβεζα, την Πάργα την Ηγουμενίτσα, την Πάτρα και το Μεσολόγγι. II Αγιοβότανα, οινοπνεύματα, καρποί και άνθη καρδιές καθαρές,...

Οιωνοσκόπος, Διόνυσος και Ποιητής γυρνώ στους δρόμους και γυρεύω τις αιτίες, πού έχουν πάει τα παιδιά της αρετής κι εγώ τα ψάχνω τρεις πικρές δεκαετίες;   Χρησμούς διαβάζω στις κορφές πάπυρους υπογράφω, κι απ’ των αρχαίων τις γραφές δυο λόγια αντιγράφω, να τα...

Ξανά απ’ την αρχή κάνω μια προσευχή να γίνεις ένα άστρο κάποιο βράδυ. Ξανά απ’ την αρχή εγώ και η βροχή γεμίζουμε του κόσμου το πηγάδι.   Παντέρημο πουλί αυτό που μ’ ενοχλεί αγάπη τι θα πει δεν έχεις μάθει, παντέρημο πουλί αυτό που μ’ ενοχλεί τον έμαθες τον κόσμο...

Ι Καράβια τα Ιόνια στου χρόνου την ομίχλη Στις παπαρούνες μέλισσες κι όστρακα στο βυθό να μου θυμίσεις θέλησες μακριά τους θα χαθώ. Μα τα μετρώ τα λόγια μου σαν άστρα μοιάζουν Τζόγια μου. II Κι οι ναύτες μας προσεύχονται στ’ αμάραντο το δάκρυ κι ο καπετάνιος έρωτας...

Μες της ψυχής το άβατο εμπήκες κάποιο Σάββατο απ΄ τον καημό μ΄ απάλλαξες και τη ζωή μου άλλαξες.   Κοντά στο τζάκι θα σου πω για κάτι χρόνια για την Ιθάκη π΄ αγαπώ για τ΄ αηδόνια.   Με όρο απαράβατο με ξύπνησες το Σάββατο σε ήχο πλάγιο δεύτερο να ΄μαι πουλί...

Ιόνιοι αγωνιστές αγνοί και ριζοσπάστες είχανε τις καρδιές ζεστές και τρέμαν οι δυνάστες. Παλεύαν να ΄ρθει Κυριακή Μάνα Ελλάδα από κει.   Κουράγιο έπαιρν΄ ο λαός κι όλοι οι ποπολάροι όποιος διαβεί γονατιστός του πρέπει χαλινάρι. Μάνα πατρίδα στοργική θα έρθουμε...