Στα δάση τα πουλιά έδιναν το δικό τους στίγμα με τέμπο και μελωδία, ένα κελαϊδισμα από δέντρο σε δέντρο, πετούσαν τιτιβίζοντας χαρούμενα διώχνοντας τη σιωπή. Τεράστια ψηλά δέντρα με καρπούς χρωματιστούς φώτιζαν τη φύση, κερασιές πορτοκαλιές λεμονιές, μηλιές, καρυδιές...

   «Δεν είμαστε  αβοήθητοι», συνέχισα τη συζήτηση με τους μαθητές μου. «Έχουμε το πείσμα, τη δύναμη, το σθένος. Ε και, θα μου πείτε! Χαρακτήρες με ολοκληρωμένες προσωπικότητες! Ωραία· και τι θες κυρία Μαριλού; Δυσκολευόμαστε να πιστέψουμε στον εαυτό μας!»   «Μας...

Πρίν 57 χρόνια...  Η τάξη του δημοτικού σχολείου σε πλήρη ησυχία.  Προσηλωμένοι όλοι στο δάσκαλο. Δεν ακούγεται ίχνος θορύβου..  Μάθημα γραμματικής. Ένα πολύ σημαντικό μάθημα, για την Ελληνική μας γλώσσα και η προετοιμασία  ενός κοριτσιού, ελάχιστη.  Το τετράδιο της...

Αυτό να πάρεις Αντώνη μου στα ψηλά για να κάνεις τις ουράνιες ορθοπεταλιές σου. Γεμάτες με χρώμα, όπως είχε η ψυχούλα σου και τα τέρατα επί γης φρόντισαν και στη μαύρισαν , με αισχρό και απάνθρωπο καλέ μας άνθρωπε, τρόπο. Πάρε μαζί σου χρώμα παλικάρι μου καλό, αυτό...

Όπως κρατούν δέσμιους, οι πολιτικοί, στην Ελλάδα τους ανθρώπους πετώντας τους ένα μηδαμινό επίδομα για να σκύψουν το κεφάλι και να δεχτούν αγόγγυστα τη μοίρα τους. Με τον ίδιο τρόπο πιάνουν τους πιθήκους στην Ινδία. Δένουν ένα μπουκάλι με στενό στόμιο σε ένα δέντρο...

Μα τι φασαρία είναι αυτή; αναρωτήθηκε η κυρία του διπλανού σπιτιού αφού πετάχτηκε αγουροξυπνημένη από τον ύπνο της. Κοίταξε το ρολόι και η ώρα ήταν ήδη δέκα το βράδυ. Μαθημένη όπως ήταν να κοιμάται νωρίς, είχε ήδη χορτάσει με τον πρώτο ύπνο και ένιωθε έτοιμη για...

Είναι πρωτόγνωρο και ταυτόχρονα τραγικό αυτό που συμβαίνει φέτος το καλοκαίρι στην Ελλάδα. Φυσικά μιλάω για τις πυρκαγιές που έχουν κάψει τη μισή Ελλάδα και από ότι φαίνεται μέχρι το τέλος του καλοκαιριού θα έχει καεί σχεδόν ολόκληρη. Για να καταλάβετε το μέγεθος της...

Τα νέα από την πατρίδα μου, για μια ακόμα φορά, είναι άσχημα. Επικρατεί μια παραφροσύνη την οποία όχι μόνο δεν μπορώ να ανεχτώ αλλά και δεν μπορώ να καταλάβω. Πάντα έκανα αμέτρητες προσπάθειες μέσω των ενεργειών μου και μέσω των άρθρων μου να αφυπνίσω και να ενώσω...

Στο δρόμο για το Πίτσμπουργκ  οδηγούσε ο Νιούμαν  όχι ο Πωλ,  αλλά ο δίδυμος αδερφός του.  Πήγαινε να συναντήσει  την αγαπημένη του Λώρα  σε κάποιο μοτέλ  στη πρώτη παρακαμπτήριο  του μεγάλου αυτοκινητόδρομου  αφού ήπιαν βιαστικά ένα μπέρμπον  και δώσανε όρκους...

Ο χορός της φωτιάς στα απέραντα δάση,                                                                     ο πόνος αγκαλιάζει την καρδιά μου βαθιά.                                          Συνδέονται η Γαία κ τη φλόγα σε ένα τραγούδι.                                   ...