Εγώ γεννήθηκα στην κορυφή της λευτεριάς  με το κουμπούρι του αρματωλού και του ληστή.... Δεν με φοβίσαν ρεματιές ούτε Τουρκιά Ούτε τα κτήνη που την γη κρατούν κλειστή.   Την λευτεριά στην κορυφή τού τόξου της ψυχής σ´ αλλοτινά νερά, γαλάζιους Ουρανούς μου  κοινών...

Εγώ δεν είμαι ποιητής Είμαι ένας περβολάρης ....που περπατώ στις σκέψεις μουκαι κάνοντας σεργιάνιχτενίζω λίγο τον καιρόλίγο τη φαντασίακαι ξεδιπλώνω το πανίστη βάρκα να με πάει.Ανοίγομαι στο πέλαγοςκι εκεί που κυβερνάωτρέχει η φαντασία μουμαζί με τα δελφίνια.Κάποιες...

Πριν ακόμα χαράξει στο ακρωτήρι της Αγίας Αικατερίνης η μάνα είχε κι όλας ασκωθεί και σκούπιζε την αφωδιά για να βρεί ο ήλιος το σπίτι καθαρό.  Ξύπνησα από το σούρσιμο του κάμπου και τα μάτια μου καρφώθηκαν στην διπλή ηλιαχτίδα που έσκιζε το παράθυρο στα δύο.  Κάτω...

Στο λουτρουβιό του ΚανατάΣτά Δέντρα δούλευε παλιάΟ Μήτσης και οι άλλοι, Η αφωδιά γιομάτη ελιέςΤσουβάλια σκόρπια και δουλιέςΛανάτες στο κεφάλι. Η Λούλα από το πρωίΝα μαγειρεύει να βοηθείΚαι να τα κανονίζειΚι ο Μήτσης μια στη μηχανήΜέχρι το λάδι να φανείΚαι να το...

Ήθελα να γινόμουνα πολιτικός μεγάλος και να στηνόμουν στη βουλή παλουκωμένος πάλος.   Να είχα δυό ακίνητα με κυκλική βεράντα και ως στο τέλος της χρονιάς να γίνονταν σαράντα.   Να γίνει ο λογαριασμός τα ψίχουλα που έχω τριπλάσιος με τα Ευρά ώσπου να μην...

Είμαστε εμείς του Ήλιου τα παιδιά και της βροχής, απόμακροι, με γέλιο απ’ του Δία της προσευχής. Με έναν περίπατο στα αστέρια μοιάζει η μέρα το πρωί, και στη γιορτή της Περσεφόνης να γιορτάζουμε μαζί.   Να περάσουμε στο χρόνο, στου ονείρου τα καλά με την γεύση των...

Ξεχνάς το πέρασμα στο Φως  και σαν θλιμένος αδελφός  σε μια γωνιά θυμάσαι,  εκεί που πρόφτασες να δείς  τον Ήλιο που θα ξαναδείς  στον ύπνο που κοιμάσαι.    Δεν λές τ’ αγέρι αν μπορεί  αργά να σε παρηγορεί  και να σε προστατεύει, την ώρα που εσύ γελάς  και τον εχθρό...

Το βλέμμα μου στον Ήλιο,  τί κι άν τον έκρυψε η βροχή,  τί κι άν κρυφοκυτούσαν  τ αστέρια όλη μέρα!  Σκιά δεν έμεινε θαρρώ ,  κι ό αγέρας δεν λυπάται.  Και γώ στην πέτρα  την δαρμένη από το κύμα,  μέρα και νύχτα αναμετρώ  τα όνειρά μου,  που στέκονται αγνάντι  από την...

Έχω μέσα μου φωτιά που καίει μέρα νύχτα και τινάζει το κορμί μου. Σε κάθε έκρηξή της κι ένας καινούριος Ναός.... Είναι η φωτιά σαν τη θάλασσα και τα άγρια βουνά.   Μιά θάλασσα φουρτουνιασμένη που τα κύματά της  με χτυπούνε αλύπητα και οι φλόγες της με βουλιάζουν.......

Ήθελα νά ΄μαι Πακιστανάκι σε Ελληνικό νησί. Με μια βαρκούλα δίχως πανάκι να με έσωνες εσύ... Να έβγαινα έξω με το λουστρίνι και το ακριβό I phone ... Και να γελούσα με την βλακεία στη χώρα των σοφών....   Νά ’χα μηνιάτικο πεντακοσάρι , ωραίο σπίτι και φαϊ.. και να μη...