Να είχα δυνατά φτερά
να πέταγα στα ύψη
κι αυτής της πονεμένης γης
να ξέχναγα τη θλίψη.
Να ´μουν πουλί να έφτανα
σε κάμπους και λαγκάδια,
να μπαίνω μέσα στη φωλιά
μόνο τα κρύα βράδια.
Να πέταγα πολύ ψηλά
τους αετούς να φτάνω,
μαζί τους να ταξίδευα
στα σύννεφα επάνω.
Δεν με χωράει τούτη η γη,
πολύ μικροί οι δρόμοι,
απάνθρωποι οι άνθρωποι,
παράνομοι οι νόμοι.
Να ´χα καρδιά μικρού παιδιού
τ´άδικο μη με πνίγει
και κάθε που προσεύχομαι
ο ουρανός ν´ανοίγει.
Να φτάσω μέχρι τον Θεό,
λίγο να του μιλήσω,
για το που μας ανέχεται
να τον ευχαριστήσω!!
photo ArtSpark, https://pixabay.com















































