Κείνο το χέρι που ´ναι πάντα απλωμένο,
κείνο το χέρι που τον ώμο μου ακουμπά,
έχε το Θεέ μου δυνατό κι ευλογημένο,
κοίτα, τον ρόλο έχει πλέον του μπαμπά.
Κείνα τα μάτια με το βλέμμα το καθάριο
που με μαθαίνουνε τον κόσμο ν´αγαπώ,
κείνα τα μάτια ασκητή θυμίζουν κι άγιο
κι όλα τα κρίματα μου θέλω να του πω.
Με δίχως λόγια, πόσα θαύματα μου τάζει,
με δίχως άγγιγμα γιατρεύει τον καημό,
ξέρω, το δάκρυ του κρυφά για μένα στάζει,
για όσα πέρασα μα δεν έχει θυμό.
Αχ η καρδούλα που κακία δεν γνωρίζει
και ας του στέρησε πολλά τούτη η ζωή,
μέσα στο άδικο που όλα τα μαυρίζει,
γεννά το φως που ξημερώνει το πρωί.
Θεέ που όλα η Θεία Χάρη σου ορίζει,
δίνε στον γιο μου μόνο αγάπη, ανθρωπιά,
πού είν´η ανάγκη να μπορεί να ξεχωρίζει,
ποτέ στο δρόμο του μή βρει κακοτοπιά. photo jcomp,
