Άνοιξε το συρτάρι
Έβγαλε από κει συνήθειες
περασμένων καιρών
και την παλιά πλαστική κούκλα
Χτένιζε τα μαλλιά της ολονυχτίς
Αναθυμόταν
σκουριασμένες λέξεις
Κάτι στάχτες
που παραπέσανε
δίπλα στο γυάλινο γοβάκι
τις σκόρπιζε ο αρχαίος άνεμος
πάνω στον τρυφερό έρωτα
Ο καθρέφτης έδειχνε μονίμως…
Παρά τέταρτο δυστυχώς
Φύλαξα υγρά στο στήθος τα δάκρυα
της αυριανής μέρας
Ήταν Αύγουστος
Κι ένα τεράστιο φεγγάρι
θρηνούσε στο αιγαίο
N.Sigma
photo Bru-nO, https://pixabay.com
















































