Πόσο με αγαπώ;

Ζούμε σε μια εποχή που μας μαθαίνει να τρέχουμε. Να προλάβουμε τις υποχρεώσεις, τις προθεσμίες, τις ανάγκες των άλλων. Γινόμαστε γονείς, σύντροφοι, εργαζόμενοι, φίλοι, στήριγμα για όσους μας χρειάζονται. Και μέσα σε όλους αυτούς τους ρόλους, συχνά ξεχνάμε τον πιο σημαντικό άνθρωπο της ζωής μας: τον ίδιο μας τον εαυτό.

Πόσες φορές είπαμε «δεν έχω χρόνο για μένα»; Πόσες φορές αφήσαμε στην άκρη μια μικρή επιθυμία, λίγη ξεκούραση, έναν περίπατο, ένα βιβλίο, μια στιγμή ηρεμίας; Πόσες φορές αγνοήσαμε την κούραση της ψυχής μας, πιστεύοντας πως θα αντέξουμε λίγο ακόμα;

Κι όμως, ο άνθρωπος δεν είναι μηχανή. Η ψυχή κουράζεται, το σώμα διαμαρτύρεται, η καρδιά διψά για φροντίδα. Όταν ξεχνάμε να αγαπάμε τον εαυτό μας, χάνουμε σιγά-σιγά τη χαρά, την ισορροπία και την εσωτερική μας γαλήνη.

Η αυτοφροντίδα δεν είναι πολυτέλεια ούτε εγωισμός. Είναι μια πράξη ευθύνης απέναντι στον εαυτό μας. Είναι η ανάγκη να σταματήσουμε για λίγο και να αναρωτηθούμε: «Τι έχω ανάγκη σήμερα; Τι μου λείπει; Τι μπορώ να προσφέρω στον εαυτό μου;»

Μερικές φορές η αγάπη προς εμάς κρύβεται στα πιο απλά πράγματα: σε μια βαθιά ανάσα, σε έναν καφέ χωρίς βιασύνη, σε ένα «όχι» που λέμε χωρίς ενοχές, σε μια στιγμή σιωπής, σε μια αγκαλιά που προσφέρουμε πρώτα στον ίδιο μας τον εαυτό.

Δεν μπορούμε να γεμίζουμε τις ζωές των άλλων όταν η δική μας ψυχή είναι άδεια. Δεν μπορούμε να χαρίζουμε φως, όταν έχουμε ξεχάσει να ανάψουμε το δικό μας.

Ίσως, λοιπόν, μέσα στο αδιάκοπο τρέξιμο της ζωής, χρειάζεται να κάνουμε μια μικρή παύση. Να κοιτάξουμε μέσα μας και να θυμηθούμε πως αξίζουμε την ίδια φροντίδα, την ίδια κατανόηση και την ίδια αγάπη που τόσο απλόχερα προσφέρουμε στους άλλους.

Και τότε, με ειλικρίνεια και τρυφερότητα, να κάνουμε στον εαυτό μας τη σημαντικότερη ερώτηση:

Πόσο με αγαπώ;