Δεν έχω άλλο παρά μια αίσθηση ελευθερίας,
μια καρδιά ευρύχωρη
και τούτο το παλιό ποίημα.
“Ταξιδεύω σε χρόνο σταματημένο
Κάτι παλιά ρολόγια αγκομαχούν
να περισώσουν την συγκίνηση
των ημερών
Ταξιδεύω
Με σκέψεις παλιόρουχα σκισμένα
Με πικρό ψωμί και βρώμικο νερό
Και κάτι αποκαμωμένα ποιήματα
που αναζητούν μια καρδιά να ακουμπήσουν
«Που γίνονται τσιγάρο σε πρωινά χείλη
για να χαρίσουν υποψία ανάσας
σε αυτόν που ξενύχτησε για ένα τριαντάφυλλο….»
Ταξιδεύω
Έχοντας μέσα μου την μνήμη των φιλιών
και μιας ελπίδας …
Πως είναι άραγε να σε αγαπούν ;”
N.Sigma
photo Pexels, https://pixabay.com
















































