Ο αρχαίος ελληνικός πολιτισμός προσέφερε πολλά και σημαντικά στον δυτικό πολιτισμό. Μερικά από τα δώρα του είναι η δημοκρατία, η φιλοσοφία, η τέχνη και η αρχιτεκτονική, τα μαθηματικά, η χημεία, η ιατρική, η επιστήμη και η τεχνολογία. Η ανάλυση έστω και ορισμένων από αυτά τα επιτεύγματα θα απαιτούσε πολύ χρόνο.
Στο βιβλίο του «Ο Δημήτριος είναι τώρα Τζίμι» —«Demetrios Is Now Jimmy»— ο δρ. Lazar Odzak παρουσιάζει τις εμπειρίες των Ελλήνων μεταναστών στις νότιες πολιτείες των Ηνωμένων Πολιτειών στις αρχές του 20ού αιώνα. Πρόκειται για μια σημαντική, τεκμηριωμένη ιστορική καταγραφή της προσαρμογής τους στην αμερικανική κοινωνία και της προσφοράς τους.
Οι Έλληνες μετανάστες έθεσαν επίσης τα θεμέλια της παρουσίας τους στο νέο ημισφαίριο, την Αμερική. Οι Έλληνες άσκησαν σημαντική επιρροή στην αμερικανική ήπειρο από το 1453 έως το 1938. Το βιβλίο του Paul Koke, «Η ιστορία των Ελλήνων στην Αμερική» —«A History of the Greeks in the Americas»— εξηγεί αυτή την πορεία.
Σύμφωνα με επίσημα αρχεία, ο Έλληνας ναυτικός Δον Θεόδωρος, ο οποίος ταξίδεψε στην Αμερική το 1528 μαζί με τον Ισπανό εξερευνητή Πάνφιλο ντε Ναρβάεθ, ήταν ο πρώτος Έλληνας που αποβιβάστηκε εκεί. Άλλοι Έλληνες ναυτικοί που έφτασαν στην Αμερική την ίδια περίοδο ήταν ο John Griego και ο Πέτρος ο Κρητικός. Επιπλέον, ο Χουάν ντε Φούκα, γνωστός στα ελληνικά ως Ιωάννης Φωκάς, ανακάλυψε το στενό νότια της νήσου Βανκούβερ, το οποίο πήρε το όνομά του.
Μία από τις πρώτες ελληνικές αποικίες ιδρύθηκε στη Νέα Σμύρνη, κοντά στον Άγιο Αυγουστίνο της Φλόριντα. Ο δρ. Andrew Turnball και η σύζυγός του, Μαρία Ρουμπίνη, κόρη ενός εύπορου Έλληνα εμπόρου, έπεισαν περίπου 450 αποίκους να ταξιδέψουν και να εγκατασταθούν στην Αμερική. Έλληνες άποικοι από τη Μάνη άρχισαν να φτάνουν στη Φλόριντα στις 26 Ιουνίου 1768. Η αποικία απέτυχε πλήρως και διαλύθηκε επίσημα. Στις 17 Ιουλίου 1777, πολλοί άποικοι μετακινήθηκαν στη γειτονική πόλη του Αγίου Αυγουστίνου, όπου εξελίχθηκαν σε επιτυχημένους εμπόρους και ιδιοκτήτες μικρών επιχειρήσεων. Αυτή η μικρή ελληνική κοινότητα δημιούργησε ένα παρεκκλήσι αφιερωμένο στον Άγιο Φώτιο και ένα σχολείο στον Άγιο Αυγουστίνο της Φλόριντα. Ο χώρος αποτελεί σήμερα ιστορικό προσκύνημα.
Ο ελληνικός πληθυσμός στις Ηνωμένες Πολιτείες παρέμεινε μικρός μέχρι τη δεκαετία του 1880, όταν η επιδείνωση των οικονομικών συνθηκών στην Ελλάδα ώθησε πολλούς Έλληνες να μεταναστεύσουν. Οι περισσότεροι ήταν νέοι, ανύπαντροι άνδρες, οι οποίοι αναζητούσαν καλύτερη τύχη και ήλπιζαν να επιστρέψουν στην Ελλάδα το συντομότερο δυνατό. Περίπου το 30% όσων έφτασαν πριν από το 1930 επέστρεψαν. Μερικοί γύρισαν για να πολεμήσουν στους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912–1913.
Κατά τη δεκαετία του 1890, οι Έλληνες εγκαταστάθηκαν σε μεγάλα αστικά κέντρα, μεταξύ των οποίων βιομηχανικές πόλεις των βορειοανατολικών και μεσοδυτικών πολιτειών. Οι πρώτοι μετανάστες έφτασαν στη Μασαχουσέτη και στο νότιο Νιου Χάμσαϊρ. Η πόλη Λόουελ της Μασαχουσέτης προσέλκυσε τους περισσότερους Έλληνες και, μέχρι το 1920, διέθετε την τρίτη μεγαλύτερη ελληνική κοινότητα στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Η μεγαλύτερη ελληνική κοινότητα του 20ού αιώνα βρισκόταν στη Νέα Υόρκη. Έλληνες εγκαταστάθηκαν επίσης στη δυτική Πενσιλβάνια, ιδιαίτερα στο Πίτσμπουργκ, καθώς και σε πόλεις των μεσοδυτικών πολιτειών, όπως το Ντιτρόιτ, το Μιλγουόκι, το Κλίβελαντ, το Γιανγκστάουν και το Σικάγο.
Μικρές ελληνικές κοινότητες υπήρχαν στο Γκάλβεστον του Τέξας και στην Ατλάντα της Τζόρτζια. Ωστόσο, η μεγαλύτερη συγκέντρωση Ελλήνων στον Νότο βρισκόταν στο Τάρπον Σπρινγκς της Φλόριντα. Κατά το πρώτο μισό του 20ού αιώνα, αυτή η ξεχωριστή ελληνική κοινότητα ζούσε από τη σπογγαλιεία.
Στη δεκαετία του 1920, οι Έλληνες διέθεταν χιλιάδες καταστήματα γλυκισμάτων σε ολόκληρη τη χώρα, συχνά παρασκευάζοντας οι ίδιοι τα προϊόντα τους. Όταν αυτές οι επιχειρήσεις απέτυχαν, πολλοί στράφηκαν στην εστίαση. Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1920, είχαν ανοίξει αρκετές χιλιάδες ελληνικά εστιατόρια σε όλη τη χώρα. Πολλοί μετανάστες των δεκαετιών του 1950 και του 1960 ξεκίνησαν ως εργαζόμενοι σε εστιατόρια και αργότερα απέκτησαν δικές τους επιτυχημένες επιχειρήσεις.
Η παρουσία των Ελλήνων στα επιστημονικά επαγγέλματα παρέμεινε περιορισμένη μέχρι τη δεκαετία του 1940. Κατά το πρώτο τέταρτο του 20ού αιώνα, οι περισσότεροι Έλληνες επιστήμονες ήταν γιατροί. Ακολουθούσαν δικηγόροι, οδοντίατροι, φαρμακοποιοί, χημικοί, καθηγητές, πολιτικοί και ικανοί επιχειρηματίες. Αρκετοί διακρίθηκαν για τα ακαδημαϊκά τους επιτεύγματα και τη διεθνή προσφορά τους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο Γεώργιος Παπανικολάου, με την ανακάλυψη της εξέτασης για την έγκαιρη ανίχνευση του καρκίνου του τραχήλου της μήτρας.
Όταν ο Κωνσταντίνος Βουρνάκης έφυγε από τη γενέτειρά του, τη Σπάρτη, το 1895, δεν μπορούσε να φανταστεί ότι θα γινόταν ο πρώτος Έλληνας μετανάστης που θα έφτανε στο Ράλεϊ της Βόρειας Καρολίνας. Όπως πολλοί συμπατριώτες του, κυνήγησε το αμερικανικό όνειρο, που προσέλκυε μετανάστες από όλη την Ευρώπη. Οι Έλληνες ήταν ανάμεσα στους πρώτους που διέσχισαν τον Ατλαντικό, αντικρίζοντας αρχικά το Άγαλμα της Ελευθερίας και το Έλις Άιλαντ, το συνηθισμένο σημείο εισόδου και κέντρο ελέγχου των νέων μεταναστών. Έφεραν στον Νέο Κόσμο διαφορετικές δεξιότητες και γνώσεις, με σκοπό να εξασφαλίσουν τα προς το ζην.
Δεν γνωρίζουμε τι έφερε τον κύριο Βουρνάκη στο Ράλεϊ. Γιατί επέλεξε μια μικρή πόλη του Νότου με μόλις 13.000 κατοίκους; Τα αρχεία δείχνουν ότι ήταν ιδιοκτήτης του California Fruit Stand, στο πρώτο οικοδομικό τετράγωνο της οδού Fayetteville, κοντά στο Καπιτώλιο της πολιτείας. Σύντομα τον ακολούθησαν πολλοί άλλοι μετανάστες, μαζί με συγγενείς και φίλους από το Σικάγο και τη Νέα Υόρκη. Μετακόμισαν στο Ράλεϊ επειδή προτιμούσαν το ηπιότερο κλίμα, που τους ήταν οικείο από την Ελλάδα.
Οι πρώτοι αυτοί κάτοικοι συμμετείχαν ενεργά στην τοπική κοινωνία, αλλά δεν μπορούσαν να βρουν εκκλησία για να λατρεύσουν τον Θεό σύμφωνα με την πίστη τους. Οι περισσότεροι έφτασαν χωρίς τις εξειδικευμένες δεξιότητες που θεωρούμε συνηθισμένες σήμερα, κυρίως λόγω των περιορισμένων εκπαιδευτικών ευκαιριών στην πατρίδα τους. Η εργασία τους ήταν κατά κανόνα χειρωνακτική. Στράφηκαν στα εστιατόρια, στην παρασκευή γλυκισμάτων, στα καταστήματα τροφίμων και στις επιχειρήσεις καθαρισμού.
Μέχρι το 1924, οι ελληνικές οικογένειες του Ράλεϊ αποφάσισαν ότι είχε έρθει η ώρα να ιδρύσουν τη δική τους εκκλησία. Η πρώτη ακολουθία τελέστηκε τον Απρίλιο του 1924, στον επάνω όροφο ενός παντοπωλείου, στο οικοδομικό τετράγωνο με τους αριθμούς 100 της οδού Salisbury, εκεί όπου σήμερα βρίσκεται η Πρώτη Πρεσβυτεριανή Εκκλησία. Η ελληνική κοινότητα συγκεντρωνόταν στην οδό Salisbury για τέσσερα χρόνια, προτού μεταφερθεί σε μια αίθουσα στον επάνω όροφο ενός μικρού παντοπωλείου, στην οδό South Blount. Καθώς η κοινότητα μεγάλωνε, έγινε σαφές ότι χρειαζόταν μεγαλύτερη εκκλησία.
Τον Οκτώβριο του 1935, ο ιερέας Elias Skipitary κλήθηκε από την Ελληνική Αρχιεπισκοπή της Νέας Υόρκης να οργανώσει και να ιδρύσει μια νέα εκκλησία. Το 1937, όταν χτίστηκε ο ναός στην οδό Person, ο πληθυσμός του Ράλεϊ είχε φτάσει τους 25.000 κατοίκους και η εκκλησία εξυπηρετούσε 25 οικογένειες.
Τον Μάιο του 1975, ανεγέρθηκε νέος ναός στην οδό Lead Mine του Ράλεϊ, για να καλύψει τις ανάγκες του αυξανόμενου αριθμού των ορθόδοξων ενοριτών. Σήμερα, περισσότερες από 400 οικογένειες στηρίζουν τον Ελληνορθόδοξο Ναό της Αγίας Τριάδας του Ράλεϊ. Ωστόσο, οι σημερινές εγκαταστάσεις αντιμετωπίζουν σημαντικούς περιορισμούς χώρου. Η κοινότητα σχεδιάζει την ανέγερση μεγαλύτερου ναού στο ίδιο οικόπεδο, με την ελπίδα να ολοκληρωθεί μέσα στα επόμενα δύο χρόνια.
Για πολλούς, η Ελληνορθόδοξη Εκκλησία αποτελεί την καρδιά της κοινότητας. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, όλες οι επισκοπές, οι ενορίες και οι εκκλησίες υπάγονται στην εκκλησιαστική δικαιοδοσία της Αρχιεπισκοπής Βορείου και Νοτίου Αμερικής, μιας αυτόνομης, αυτοδιοικούμενης εκκλησίας στη σφαίρα επιρροής του Οικουμενικού Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως και Νέας Ρώμης. Ο Οικουμενικός Πατριάρχης μπορεί να εκλέγει τον αρχιεπίσκοπο και τους επισκόπους, διευθύνει τα εκκλησιαστικά ζητήματα εκτός της αμερικανικής εκκλησίας και παραμένει η καθοδηγητική δύναμη σε όλα τα θέματα πίστης. Η Αρχιεπισκοπή ιδρύθηκε το 1922 και έχει την έδρα της στη Νέα Υόρκη.
Η Ελλάδα διαθέτει έναν πλούσιο πολιτισμό, με έθιμα και τελετουργίες που μεταδίδονται από γενιά σε γενιά. Οι στενοί οικογενειακοί δεσμοί, η πίστη και η εκκλησία αποτελούσαν ανέκαθεν βασικά στοιχεία της ζωής. Έτσι, πολλές οικογενειακές παραδόσεις και θρησκευτικές γιορτές εξακολουθούν να ακμάζουν.
Η σωστή ανατροφή των παιδιών είναι ένας δύσκολος στόχος. Οι γονείς, οι παππούδες, οι γιαγιάδες και άλλοι συγγενείς συμμετέχουν ενεργά στη διαπαιδαγώγησή τους. Παράλληλα, οι γονείς τονίζουν τη σημασία της μόρφωσης και της ελληνορθόδοξης πίστης. Οι Έλληνες της Αμερικής προσαρμόστηκαν γρήγορα στα αμερικανικά έθιμα και έμαθαν αγγλικά. Προόδευσαν ως Αμερικανοί πολίτες, σεβόμενοι το Σύνταγμα των Ηνωμένων Πολιτειών.
Η οικογένεια αποτελεί βασική πηγή στήριξης και ταυτότητας, ενώ ο γάμος συχνά θεωρείται φυσικό βήμα της ενήλικης ζωής. Οι γάμοι με συνοικέσιο, στους οποίους οι γονείς διαπραγματεύονταν την επιλογή συζύγου, την προίκα και την κληρονομιά των παιδιών τους, ήταν κάποτε συνηθισμένοι, αλλά έχουν μειωθεί σημαντικά.
Οι ελληνικοί γάμοι είναι ιδιαίτερα πλούσιοι σε τελετουργίες και γιορτάζονται με κάθε επισημότητα. Όσοι έχετε δει την ταινία «Γάμος αλά ελληνικά» —«My Big Fat Greek Wedding»— πιθανότατα διασκεδάσατε με την πολυπλοκότητα αυτών των παραδόσεων. Αν είδατε την ταινία, σας παρακαλώ, μην πιστέψετε ότι το Windex θεραπεύει τις ασθένειες!
Ο πατέρας της νύφης στην ταινία, τον οποίο υποδύεται ο κύριος Μάικλ Κωνσταντίν, παραποιεί κάθε αγγλική λέξη ώστε να ακούγεται ελληνική. Προς υπεράσπισή του, μπορώ να επιβεβαιώσω ότι χιλιάδες ελληνικές λέξεις αποτελούν μέρος του αγγλικού λεξιλογίου και ότι πολλοί επιστημονικοί όροι της ιατρικής και άλλων κλάδων προστίθενται καθημερινά στην αγγλική γλώσσα.
Οι Έλληνες αγαπούν τις αντιπαραθέσεις. Το έχετε δει στα καφενεία, στα οικογενειακά τραπέζια και μπροστά στην τηλεόραση: οι συζητήσεις είναι δυνατές και έντονες. Όμως ο σκοπός δεν είναι ο καβγάς, αλλά η αναζήτηση της αλήθειας. Ο Σωκράτης πίστευε ότι η αλήθεια προκύπτει μέσα από τις ερωτήσεις και όχι από τη συμφωνία. Ο Πλάτων έγραφε διαλόγους, όχι εγχειρίδια. Ο Αριστοτέλης ανέπτυξε τη λογική ως σύστημα οργανωμένης διαφωνίας. Εξετάζεις μια ιδέα δοκιμάζοντάς την. Η αντιπαράθεση δεν ήταν αγένεια· ήταν μέθοδος.
Στον ελληνικό πολιτισμό, η σιωπή δεν αποτελεί πάντοτε ένδειξη σεβασμού· η ενεργή συμμετοχή στη συζήτηση αποτελεί. Οι Έλληνες δεν διαφωνούν για να καταστρέψουν, αλλά για να βελτιώσουν, και το κάνουν εδώ και αιώνες.
Επομένως, αν βρεθείτε μπροστά σε μια έντονη ελληνική συζήτηση, θεωρήστε την φιλική και εποικοδομητική.
Οι Έλληνες ενσαρκώνουν το αμερικανικό όνειρο, την εργατικότητα και την επιθυμία για επιτυχία. Θεωρούνται κυρίως άνθρωποι εργατικοί και αφοσιωμένοι στην οικογένεια. Λέγεται επίσης ότι διαθέτουν το πνεύμα του «Ζορμπά» και μεγάλη αγάπη για τη ζωή.
Τους αρέσει να γιορτάζουν με γλέντια και χορό, να σπάνε πιάτα και να πετούν δολάρια στην πίστα ως ένδειξη εκτίμησης προς τους φίλους τους, τιμώντας την ελευθερία τους και εκφράζοντας τη χαρά ή τη λύπη τους. Η ελληνική μουσική και ο χορός αντανακλούν τον εθνικό τους χαρακτήρα και αγαπιούνται από ανθρώπους κάθε καταγωγής.
Οι ελληνικοί χοροί και οι παραδοσιακές φορεσιές εντυπωσιάζουν με την πρωτοτυπία και την ιστορική τους σημασία. Τα ελληνικά τραγούδια περιλαμβάνουν ποικίλους, ιδιαίτερους ρυθμούς, που φανερώνουν την προέλευσή τους. Η Ελλάδα έχει πολλούς ταλαντούχους δημιουργούς τραγουδιών, οι οποίοι εκφράζουν τις απόψεις τους για τη ζωή, τον έρωτα, την ευτυχία, τις δυσκολίες και την οικογένεια. Αν αναζητάτε όμορφη μουσική, ακούστε έργα του Μίκη Θεοδωράκη, του διάσημου συνθέτη Γιάννη —Yanni— και πολλών άλλων διακεκριμένων συνθετών.
Για τους Έλληνες, οι ήχοι και οι ρυθμοί της μουσικής εκφράζουν την ίδια τους την ψυχή. Ζωντανεύουν τόπους γεμάτους νοσταλγία και βαθιά συναισθήματα αγάπης, όνειρα, λύπες και χαρές. Η θεματολογία των τραγουδιών αγγίζει το διαζύγιο, τη μητρότητα, τη φτώχεια και πολλά ανθρώπινα πάθη, αποκαλύπτοντας κρυμμένα συναισθήματα. Προσθέστε σε όλα αυτά τον χορό και λίγο ούζο, και θα βρείτε μια προσωρινή ανακούφιση από κάθε στενοχώρια.
Το εθνικό ποτό της Ελλάδας είναι το ούζο, με τη χαρακτηριστική γεύση που θυμίζει γλυκόριζα. Παραμένει δημοφιλές και ανάμεσα στους Έλληνες της Αμερικής.
Παραδοσιακά, συνοδεύεται από διάφορα μικρά εδέσματα, τους μεζέδες. Ένα γνωστό ελληνικό κρασί, η ρετσίνα, ταιριάζει επίσης όμορφα με τους μεζέδες. Η ρετσίνα παράγεται αποκλειστικά στην Ελλάδα.
Οι Έλληνες έχουν ποικίλα παραδοσιακά έθιμα, δοξασίες και προλήψεις, που αποσκοπούν στην καλή τύχη και αποδίδουν τις συμφορές σε κακές επιρροές. Αυτές οι παλιές πεποιθήσεις εξακολουθούν να επιβιώνουν σε ορισμένες κοινότητες των Ηνωμένων Πολιτειών. Για παράδειγμα, η πίστη στο «κακό μάτι» παραμένει ισχυρή. Για προστασία, πολλοί κάνουν τον σταυρό τους όταν υποψιάζονται ότι κάποιος ή κάτι μπορεί να είναι ματιασμένο.
Οι Έλληνες επίσης «χτυπούν ξύλο» για να αποτρέψουν την κακοτυχία, ενώ η καφεμαντεία παραμένει δημοφιλής.
Οι Έλληνες «έχουν μια παροιμία για όλα»:
«Ἐν οἴνῳ ἀλήθεια» — όταν μεθάς, λες την αλήθεια.
«Μου πρήζεις το συκώτι» — με κάνεις να αγανακτώ.
«Η γριά κότα έχει το ζουμί» — η ποιότητα βελτιώνεται με την ηλικία.
«Το λέω του σκύλου μου κι ο σκύλος της ουράς του» — τίποτα δεν γίνεται.
«Μη βάζεις τον λύκο να φυλάει τα πρόβατα» — φρόντισε να καταλαβαίνεις την κατάσταση και σε ποιον εμπιστεύεσαι κάτι.
«Φασούλι το φασούλι γεμίζει το σακούλι» — να είσαι συνετός και οικονόμος.
«Όταν η κότα πίνει νερό, σηκώνει το κεφάλι και κοιτάζει τον Θεό» — να κάνεις το σωστό.
«Έφαγες τον γάιδαρο και άφησες την ουρά» — έκανες σχεδόν όλη τη δουλειά, αλλά δεν την ολοκλήρωσες.
Υπάρχουν πολλές ακόμη εκφράσεις γεμάτες νόημα, χαρακτηριστικές των Ελλήνων.
Η ελληνική κουζίνα είναι ιδιαίτερα αγαπητή στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου τα ελληνοαμερικανικά εστιατόρια ακμάζουν. Για τους Έλληνες, τα γεύματα είναι σημαντικές κοινωνικές περιστάσεις, που φέρνουν κοντά φίλους και οικογένειες για να γιορτάσουν. Πολλοί άνθρωποι που γεννήθηκαν στην Αμερική, καθώς και άνθρωποι διαφόρων εθνικοτήτων, επισκέπτονται τα ελληνικά φεστιβάλ σε όλη τη χώρα και ανυπομονούν να απολαύσουν αυθεντικά ελληνικά φαγητά, μουσική και χορό.
Σας προσκαλούμε στο Ελληνικό Φεστιβάλ του Ελληνορθόδοξου Ναού της Αγίας Τριάδας του Ράλεϊ, καθώς και στις άλλες φιλανθρωπικές εκδηλώσεις που διοργανώνονται μέσα στη χρονιά. Θα απολαύσετε αυθεντική ελληνική κουζίνα και πεντανόστιμα σπιτικά γλυκά. Θα παρακολουθήσετε ελληνικούς χορούς υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση του δρ. Ανδρέα Seas. Οι χορευτές φορούν παραδοσιακές φορεσιές. Χορέψτε μαζί τους και φωνάξτε «ώπα» στους ελληνικούς ρυθμούς!
Επιπλέον, θα χαρείτε να γνωρίζετε ότι μέρος των χρημάτων που θα ξοδέψετε θα διατεθεί στη Habitat for Humanity και σε πολλές άλλες κοινωφελείς οργανώσεις. Οι Έλληνες είναι γνωστοί για τη γενναιοδωρία τους και τη σταθερή στήριξή τους σε φιλανθρωπικούς σκοπούς.
Οι ελληνικές παραδοσιακές φορεσιές παρουσιάζουν μεγάλη ποικιλία σχεδίων και χρωμάτων, ενώ ορισμένες έχουν ρίζες στην αρχαιότητα. Οι γυναικείες φορεσιές είναι βαριές, με πολλές στρώσεις και εξαρτήματα σχεδιασμένα να καλύπτουν ολόκληρο το σώμα. Κάθε περιοχή έχει τα δικά της ιδιαίτερα χρώματα και σχέδια. Παραδοσιακά, οι ανδρικές φορεσιές είναι λιγότερο πολύχρωμες από τις γυναικείες.
Η ελληνική γλώσσα έχει διατηρήσει σε μεγάλο βαθμό τον αρχικό της χαρακτήρα στο πέρασμα των χρόνων. Κατά τη βυζαντινή περίοδο, παρουσίαζε διαλεκτικές διαφοροποιήσεις σε πολλές περιοχές. Η νέα ελληνική εξακολουθεί να χρησιμοποιεί το αρχαίο αλφάβητο και ορισμένα από τα αρχικά γραμματικά χαρακτηριστικά της.
Σήμερα, τα ελληνικά σχολεία συνεχίζουν να ενθαρρύνουν την εκμάθηση της γλώσσας, ενώ οι νέες γενιές ανακαλύπτουν τα πολλά οφέλη της.
Αν υπάρχει μία έννοια που χαρακτηρίζει ιδιαίτερα τους Έλληνες, αυτή είναι το φιλότιμο, που μπορεί να αποδοθεί ως «αγάπη για την τιμή». Το φιλότιμο είναι ένα βαθιά ριζωμένο αίσθημα του σωστού και του λάθους, που περιλαμβάνει προσωπική αξιοπρέπεια, τιμή και καθήκον προς την οικογένεια και την κοινότητα. Επηρεάζει και καθορίζει τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι σχετίζονται μέσα στην οικογένεια και στην κοινωνία. Το φιλότιμο είναι εκείνο που «έθεσε τα θεμέλια της επιτυχίας των Ελλήνων στην Αμερική».
Η σημασία της οικογένειας και ο δεσμός με την Ελληνορθόδοξη Εκκλησία παραμένουν ισχυροί μεταξύ των Ελληνοαμερικανών. Σε πολλές κοινότητες, ο άνδρας θεωρείται ο επικεφαλής της ιδανικής οικογένειας. Ως σύζυγος και πατέρας, αποτελεί την κεντρική αρχή και λαμβάνει τις αποφάσεις. Τα παιδιά έχουν ιδιαίτερη αξία και οι γονείς συχνά κάνουν μεγάλες θυσίες για να τα βοηθήσουν να πετύχουν τους στόχους τους.
Οι ακολουθίες του γάμου, της βάπτισης και της κηδείας, όταν τελούνται από ελληνορθόδοξο ιερέα, μπορούν να γίνονται τόσο στα ελληνικά όσο και στα αγγλικά. Ωστόσο, τα παραδοσιακά στοιχεία αυτών των ακολουθιών παραμένουν τα ίδια και ακολουθούν πάντοτε τα ιερά κείμενα της Ελληνορθόδοξης Εκκλησίας.
Από την εποχή που οι πρώτοι Έλληνες μετανάστες έφτασαν στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι Ελληνοαμερικανίδες είχαν περιορισμένη δυνατότητα να ακουστεί η φωνή τους. Παραδοσιακά, η ζωή τους περιστρεφόταν γύρω από το σπίτι, την οικογένεια και την Ελληνορθόδοξη Εκκλησία.
Οι γυναίκες αυτές έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στη διατήρηση του ελληνικού πολιτισμού και των παραδόσεων από τα πρώτα χρόνια της εγκατάστασης των Ελλήνων στις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι γυναίκες της πρώτης και της δεύτερης γενιάς μεταναστών έγιναν θεματοφύλακες των τραγουδιών, των χορών και άλλων λαϊκών εθίμων.
Σήμερα, πολλές Ελληνίδες αντιμετωπίζουν δύσκολες επιλογές, καθώς προσπαθούν να συνδυάσουν τις αξίες δύο διαφορετικών κόσμων. Παραμένει ισχυρή η πίεση να διατηρούν τους δεσμούς τους με την κοινότητα, να ακολουθούν τους κανόνες των γονιών τους και να είναι «καλά κορίτσια», που θα κάνουν έναν «καλό γάμο» και θα αποκτήσουν παιδιά.
Η σύγκρουση βρίσκεται ανάμεσα στην αφοσίωση στην οικογένεια και στην προσωπική ολοκλήρωση, ανάμεσα στο καθήκον προς τους γονείς και την κοινότητα και στην επιθυμία για τον «αμερικανικό τρόπο ζωής». Πολλές Ελληνοαμερικανίδες έχουν λιγότερη ελευθερία από τους άνδρες και συχνά παραμένουν στενά συνδεδεμένες με τις μητέρες τους ακόμη και μετά τον γάμο. Ωστόσο, αυτή η αντίληψη αρχίζει να αλλάζει στη νέα γενιά Ελληνίδων.
Οι περισσότεροι Έλληνες δίνουν προτεραιότητα στην ανώτατη εκπαίδευση. Η απογραφή του 1990 δείχνει ότι οι Αμερικανοί ελληνικής καταγωγής συγκαταλέγονται στις ομάδες με τα υψηλότερα ποσοστά απόκτησης πανεπιστημιακών πτυχίων στις Ηνωμένες Πολιτείες, ενώ πολλοί συνεχίζουν σε μεταπτυχιακές και διδακτορικές σπουδές.
Πολλές ελληνοαμερικανικές πολιτικές και κοινωνικές οργανώσεις υπάρχουν από τη δεκαετία του 1880. Οι ομάδες αυτές αποτελούνταν συνήθως από Έλληνες που κατάγονταν από την ίδια περιοχή της Ελλάδας. Τους συνέδεαν ένα ισχυρό αίσθημα ελληνισμού, η κοινή θρησκεία και γλώσσα, και γενικά υποστήριζαν τα συμφέροντα της πατρίδας τους.
Το 1907 ιδρύθηκε η Πανελλήνια Ένωση, με στόχο τον συντονισμό των τοπικών ομάδων και την οικονομική στήριξη της Ελλάδας. Βοηθούσε επίσης τους Έλληνες να προσαρμοστούν στη νέα τους ζωή στις Ηνωμένες Πολιτείες. Σταδιακά, πολλοί Έλληνες μετανάστες αποδέχθηκαν ότι δεν θα επέστρεφαν στην Ελλάδα και ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες ήταν πλέον η μόνιμη πατρίδα τους.
Το 1922 ιδρύθηκε η Αμερικανοελληνική Εκπαιδευτική Προοδευτική Ένωση, γνωστή ως AHEPA. Η AHEPA υποστήριξε την προσαρμογή των Ελλήνων στην αμερικανική ζωή και την εκπαίδευσή τους. Συνέβαλε επίσης σημαντικά στο έργο της Ένωσης Ελληνικής Πολεμικής Περίθαλψης κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Το βασικό ζήτημα που κινητοποίησε πολιτικά την ελληνοαμερικανική κοινότητα ήταν η τουρκική εισβολή στην Κύπρο στις 15 Ιουλίου 1974. Οι προσπάθειες των καλά οργανωμένων ομάδων άσκησης πολιτικής επιρροής για την επιβολή εμπάργκο όπλων στην Τουρκία ήταν εντυπωσιακές.
Η AHEPA έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο σε αυτές τις προσπάθειες, μαζί με άλλες οργανώσεις, όπως το Αμερικανικό Ελληνικό Ινστιτούτο και η επιτροπή δημοσίων υποθέσεών του, το ισχυρό Ενωμένο Ελληνοαμερικανικό Κογκρέσο και το Ελληνικό Συμβούλιο Αμερικής. Η Ελληνορθόδοξη Εκκλησία και οι τοπικές κοινοτικές οργανώσεις πρόσφεραν επίσης τη βοήθειά τους. Κυρίως χάρη στην αποτελεσματική πολιτική δράση αυτών των ομάδων, οι Ηνωμένες Πολιτείες επέβαλαν εμπάργκο όπλων στην Τουρκία στις 5 Φεβρουαρίου 1975.
Οι Ελληνοαμερικανοί έχουν προσφέρει σημαντικά και αξιέπαινα στην κοινωνία μας ως γιατροί, επιστήμονες, ερευνητές, πανεπιστημιακοί, αθλητές, επιχειρηματίες και πολιτικοί.
Οι Ελληνοαμερικανοί υπηρέτησαν σε μεγάλους αριθμούς σε όλους τους σημαντικούς πολέμους στους οποίους συμμετείχαν οι Ηνωμένες Πολιτείες. Ο συνολικός αριθμός των Ελληνοαμερικανών ανδρών με ιδιότητα βετεράνου είναι 90.530, ενώ έχουν υπηρετήσει και 2.635 γυναίκες.
Οι Έλληνες είναι υπερήφανοι για την κληρονομιά τους και για τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, όπου έχτισαν τη ζωή τους, και δεσμεύονται να στηρίζουν το Σύνταγμα των Ηνωμένων Πολιτειών.
Photo Από Άγνωστος – Library of Congress, USA, Κοινό Κτήμα, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=4722180, https://el.wikipedia.org/wiki/
