Σκέψεις ανάμεσα στο όνειρο, την απογοήτευση και τη στωική φιλοσοφία
Υπάρχουν άνθρωποι που ονειρεύονται να κατακτήσουν τον κόσμο. Κι άλλοι που ονειρεύονται απλώς να τον ενώσουν.
Εγώ ανήκω στους δεύτερους.
Χρόνια τώρα κουβαλώ μέσα μου ένα όνειρο. Να δω τους Έλληνες, όπου γης, να ενώνονται σε μια μεγάλη, ατελείωτη αλυσίδα αγάπης. Από τις γειτονιές της Αθήνας μέχρι τις μακρινές πολιτείες της Αμερικής, από την Ευρώπη μέχρι την Αυστραλία, να απλώνονται χέρια, να σμίγουν καρδιές, να συναντιούνται ψυχές.
Να μη ρωτά ο ένας τον άλλον τι έχει να κερδίσει, αλλά τι μπορεί να προσφέρει.
Να θυμηθούμε πως η πατρίδα δεν είναι μονάχα χώμα και σύνορα. Είναι μνήμη, γλώσσα, πολιτισμός, αξιοπρέπεια. Είναι εκείνη η αόρατη κλωστή που ενώνει τις ψυχές μας, ακόμη κι όταν μας χωρίζουν ωκεανοί.
Κι όμως…
Πόσο παράξενος είναι ο άνθρωπος!
Εκεί που απλώνεις το χέρι για να χτίσεις μια γέφυρα, κάποιοι πλησιάζουν κρατώντας κρυμμένο ένα μαχαίρι για να κόψουν τα σχοινιά της.
Έρχονται με χαμόγελα, με λόγια γλυκά, με υποσχέσεις φιλίας και συνεργασίας. Φορούν την προβιά του φίλου, αλλά πίσω από το προσωπείο κρύβεται συχνά η απληστία του αρπακτικού.
Δεν τους ενδιαφέρει η γέφυρα που χτίζεις. Τους ενδιαφέρει τι μπορούν να πάρουν περνώντας από πάνω της.
Δεν βλέπουν τον κόπο, τις άγρυπνες νύχτες, τις θυσίες, την αγωνία να δημιουργήσεις κάτι που θα μείνει.
Βλέπουν μονάχα μια ευκαιρία.
Και τότε αναρωτιέσαι…
Γιατί είναι τόσο δύσκολο να ενώσεις ανθρώπους που μοιράζονται την ίδια γλώσσα, την ίδια ιστορία, τις ίδιες ρίζες;
Γιατί εκεί που θα μπορούσε να ανθίσει η συνεργασία, φυτρώνει ο ανταγωνισμός; Γιατί κάποιοι θεωρούν αδυναμία την καλοσύνη και ευκαιρία προς εκμετάλλευση την εμπιστοσύνη;
Ίσως γιατί η ενότητα απαιτεί κάτι που δεν διαθέτουν όλοι: την ικανότητα να χαίρεσαι με την επιτυχία του άλλου, χωρίς να αισθάνεσαι ότι μικραίνει η δική σου αξία.
Κάπου εδώ έρχεται η στωική φιλοσοφία να μου θυμίσει μια μεγάλη αλήθεια.
Δεν μπορώ να ελέγξω τις προθέσεις των ανθρώπων. Δεν μπορώ να αλλάξω τον χαρακτήρα τους, ούτε να απαιτήσω να έχουν την ίδια καθαρότητα ψυχής με εκείνη που αναζητώ.
Μπορώ όμως να ελέγξω τη δική μου στάση απέναντί τους.
Να μη γίνω σκληρή επειδή συνάντησα σκληρότητα.
Να μη γίνω άδικη επειδή γνώρισα την αδικία.
Να μη σταματήσω να πιστεύω στην αγάπη επειδή κάποιοι προσπάθησαν να την εκμεταλλευτούν.
Αυτό, άλλωστε, είναι ένα από τα δυσκολότερα μαθήματα της ζωής: να παραμένεις πιστός στις αξίες σου, ακόμη κι όταν οι άλλοι προδίδουν τις δικές τους.
Ο Μάρκος Αυρήλιος μάς δίδαξε με τη φιλοσοφία του πως η αρετή δεν εξαρτάται από τη συμπεριφορά των άλλων, αλλά από τις δικές μας επιλογές.
Κι εγώ εξακολουθώ να πιστεύω πως η πραγματική δύναμη δεν βρίσκεται στην εκδίκηση, ούτε στη σύγκρουση.
Βρίσκεται στην ικανότητα να συνεχίζεις.
Να συνεχίζεις να δημιουργείς, ακόμη κι όταν απογοητεύεσαι.
Να συνεχίζεις να προσφέρεις, ακόμη κι όταν δεν αναγνωρίζεται η προσφορά σου.
Να συνεχίζεις να χτίζεις γέφυρες, γνωρίζοντας πλέον πως δεν αξίζουν όλοι να περάσουν από αυτές.
Γιατί η καλοσύνη χωρίς διάκριση μπορεί να γίνει πληγή. Αλλά η καλοσύνη που συνοδεύεται από σοφία γίνεται δύναμη.
Δεν θέλω να ενώσω τους Έλληνες για να αποκτήσω δύναμη μέσα από αυτούς.
Θέλω να ενώσω τους Έλληνες για να θυμηθούμε τη δύναμη που έχουμε όταν στεκόμαστε ο ένας δίπλα στον άλλον.
Ονειρεύομαι μια μεγάλη οικογένεια όπου ο πολιτισμός θα συναντά την ανθρωπιά, η γνώση θα μοιράζεται χωρίς ιδιοτέλεια και η επιτυχία του ενός θα γίνεται χαρά για όλους.
Ξέρω πως αυτό το όνειρο μοιάζει ρομαντικό σε έναν κόσμο που μετρά τα πάντα με το συμφέρον.
Αλλά προτιμώ να με αποκαλούν ρομαντική επειδή εξακολουθώ να πιστεύω στους ανθρώπους, παρά να γίνω κυνική επειδή κάποιοι δεν στάθηκαν αντάξιοι της εμπιστοσύνης μου.
Και κάτι ακόμη…
Η απογοήτευση δεν έρχεται πάντα από τους εχθρούς. Εκείνους τους αναγνωρίζεις. Έρχεται από όσους άφησες να πλησιάσουν την ψυχή σου πιστεύοντας πως ήρθαν να χτίσετε μαζί.
Αλλά ακόμη κι αυτό είναι ένα μάθημα.
Γιατί ο χρόνος είναι ο πιο αδέκαστος κριτής των ανθρώπων. Αργά ή γρήγορα, τα προσωπεία πέφτουν και ο καθένας αποκαλύπτει όχι αυτό που ισχυρίζεται πως είναι, αλλά αυτό που πραγματικά κουβαλά μέσα του.
Όσο για μένα…
Θα συνεχίσω.
Με λιγότερες αυταπάτες, αλλά με την ίδια αγάπη.
Με περισσότερη προσοχή, αλλά χωρίς να κλείσω την πόρτα της καρδιάς μου.
Με εκείνο το πείσμα που γεννιέται όταν γνωρίζεις πως ο σκοπός σου είναι μεγαλύτερος από τις απογοητεύσεις σου.
Γιατί μια αλυσίδα αγάπης δεν χρειάζεται χιλιάδες ανθρώπους που προσποιούνται ότι ενώνονται. Χρειάζεται αληθινές ψυχές που δεν αφήνουν το χέρι του διπλανού τους στην πρώτη δυσκολία.
Και τελικά, ίσως αυτό να είναι το πραγματικό νόημα της ενότητας.
Όχι να συγκεντρώσουμε γύρω μας όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους.
Αλλά να βρούμε εκείνους που καταλαβαίνουν πως το «εμείς» είναι μεγαλύτερο από το «εγώ».
Και τότε, ακόμη κι αν είμαστε λίγοι, θα είμαστε αρκετοί για να κρατήσουμε το όνειρο ζωντανό.
Γιατί το φως δεν χρειάζεται την άδεια του σκοταδιού για να συνεχίσει να φωτίζει.
Ένα δικό μου γνωμικό
«Μη μετράς τους ανθρώπους που σου έδωσαν το χέρι. Μέτρα εκείνους που δεν το άφησαν όταν κατάλαβαν πως δεν είχαν τίποτα να κερδίσουν από εσένα. Εκεί κατοικεί η αληθινή φιλία.»
Ιωάννα Λαζάρου
Εκδότρια – Δημοσιογράφος
Greek News & Radio FL
photo Greek News FL
