ΕΙΧΕ ΩΡΑΙΑ ΜΑΤΙΑ ΓΕΝΝΗΜΕΝΑ ΝΑ ΦΙΛΟΞΕΝΗΣΟΥΝ μόνο τις χαρές τις νιότης και του έρωτα. Σε κοίταζε κατάματα κι έτρεμε το φυλλοκάρδι σου. Ήταν σαν άστρο της αυγής, γλυκό νερό σε καυτό καλοκαιριάτικο μεσημέρι. Αυγουστιάτικη πανσέληνος που υποχρέωνε τον κόσμο να νιώθει ερωτευμένος.
Είχε μεγάλα γαλανά μάτια, μαγιάτικος ουρανός που τον είχαν κατακτήσει χίλια πουλιά ονείρων. Έχετε δει πως μπουμπουκιάζει και χαμογελάει η άνοιξη με λευκές και χρυσοπόρφυρες ανταύγειες; Έτσι μπουμπούκιαζε και χαμογελούσε κι εκείνη. Ήταν τρελά ερωτευμένη με τους ποιητές Λόρκα και Γιεσένιν. Περιφρονούσε τον λασπωμένο και ασφυκτικό περίγυρό της. Τρελαινόταν επίσης για τα κυκλάμινα, τα περιστέρια και τις ανθισμένες αμυγδαλιές. Ήταν μαθήτριά μου. Καθόταν στο τρίτο θρανίο και γέμιζε όλα τα θρανία της τάξης. Όταν απουσίαζε εκείνη, ήταν απόν όλη η τάξη. Έλειπαν τα γκου-γκου των περιστεριών κάτω από τη στέγη του σχολείου, εξαφανίζονταν οι παράξενοι αυγερινοί των κυκλάμινων. Έβλεπα πότε-πότε να βουρκώνει ο ουρανός των ματιών της, τα κυκλάμινα να χάνουν το χρώμα τους και ο αιθέρας να χάνει τα λευκά φτερουγίσματα των περιστεριών.
Κάποια κλαμένη μέρα του Οκτώβρη δεν ήρθε πια στην τάξη. Η τάξη ερήμωσε. Δεν είχε πια χαρούμενα μάτια να με αντικρίσουν.
Δεν είχα πια γλώσσα να μιλήσω. Έμαθα πως την πάντρεψαν με συνοικέσιο, χωρίς τη συγκατάθεσή της. Οι δικοί της δεν ήθελαν να ξέρουν για τα συναισθήματά της, για τον κόσμο της, για τις αγάπες της. Καμιά διαπραγμάτευση για τη σύναψη του γάμου. Κανείς δεν ρώτησε τι επιθυμούσε η φλογερή της καρδιά. Την πούλησαν σαν πρόβατο.
Την τελευταία φορά που την συνάντησα διάκρινα ένα παγόβουνο μέσα στα μάτια της. Ένα σύννεφο λύπης είχε γαντζωθεί πάνω της, είχε κατακτήσει τον κόσμο της. Με κοίταξε με σουβλερό βλέμμα σαν να ήμουν συνωμότης στην πλεκτάνη, κατέβασε το κεφάλι κι έφυγε. Πείρε τα βουρκωμένα της μάτια κι έφυγε. Της έριξαν τα δεσμά του γάμου και την φυλάκισαν στον πύργο της ματαιότητας.
Έμαθα την ημέρα του γάμου της κι έτρεξα να παραβρεθώ εκεί. Παρακολουθούσα από μακριά. Αυτή η όμορφη μέρα της ζωής έχει δημιουργηθεί για την ευτυχία. Ωστόσο σ’ εκείνο το γάμο δεν υπήρχε ίχνος ευτυχίας. Η νύφη ντυμένη στα λευκά και στα πέπλα με χλωμό πρόσωπο έμοιαζε κέρινη σαν να ήταν τυλιγμένη με σάβανα. Τα όμορφα μάτια της ήταν παραφουσκωμένα από παράπονο. Εκεί μέσα είχαν σηκώσει την πανηγυρική τους παντιέρα η μελαγχολία και η θλίψη. Η ανθοδέσμη στα χέρια έμοιαζε μαραμένη. Μαραμένα ήταν όλα τα μπουμπούκια της άνοιξης. Τα τραγούδια σβαρνίζονταν άκεφα σαν μοιρολόγια. Οι ευχές που σκορπίζονταν πάνω – κάτω έμοιαζαν με λόγια παρηγοριάς. Η νύφη έμοιαζε με μια μαραμένη αμυγδαλιά που την έχει γραπώσει με τα αιχμηρά του πλοκάμια ένας ψυχρός και αμείλικτος Φλεβάρης που είχε φωλιάσει στην ψυχή των ανθρώπων και φυσούσε από κει με αυταρχικούς βοριάδες.
Το μπαούλο της προίκας της έγινε το κιβούρι των ονείρων της. Εκεί μέσα είχε σαβανώσει το Λόρκα και τον Γεσένιν, τους αυγερινούς των κυκλάμινων και τις τρελές αμυγδαλές που είχαν τολμήσει ν’ ανθίσουν πρόωρα. Σ’ εκείνο το κιβούρι είχε κλείσει και την καρδιά της πλάι στην καρδιά ενός νεαρού με τον οποίο μόλις είχαν ανταλλάξει τα πρώτα φιλιά και τις μυστικές ερωτικές υποσχέσεις ψιθυρισμένες με τρεμάμενη καρδιά. Οι συμπέθεροι τραγουδούσαν:
Ρίξε πεθερά το ρύζι
Για να μας προκόψει η νύφη
Ήταν χούφτες με ρύζι ή χούφτες χώμα εκείνες που έριχναν πάνω στο κεφάλι του ζευγαριού; Όλη η ατμόσφαιρα του γάμου έμοιαζε με κηδεία, αφιλότιμος χώρος για την ευτυχία μιας γαμήλιας τελετής.
Είχε μεγάλα μάτια πιστά στην αισιοδοξία του γαλάζιου, γεννημένα να φιλοξενήσουν όλες τις χαρές του κόσμου και ήταν λυπημένα.
Την άφησα να φύγει μ’ ένα κιβούρι φορτωμένο πάνω στους λιγνούς της ώμους. Δεν τόλμησα να ρίξω ούτε ένα βήμα να της δώσω ένα χέρι βοήθειας να δραπετεύσει στον κόσμο της ελευθερίας που τόσο πολύ λάτρευε και ονειρευόταν. Είχε ωραία μάτια, γεννημένα να φιλοξενήσουν τις χαρές και τις αγάπες όλου του κόσμου και ήταν κενά, λυπημένα, μια χαράδρα άβυσσος. Κενοτάφιο ονείρων.
photo cookie_studio, Image license by freepik.com
