Οι παλιοί, όταν έφευγαν για ξένα μέρη, έπαιρναν μαζί τους τις φωτογραφίες των γονιών τους, εικόνες του Χριστού, της Παναγίας και των Αγίων, λίγο πάτριο χώμα και την γλώσσα τους, την οποία φρόντιζαν, στα μέρη που πήγαιναν, να την μεταδώσουν και να την διδάξουν στα παιδιά τους, μέσα από σχολεία που χρηματοδοτούσαν οι ίδιοι, με την αρωγή τού κράτους σε δασκάλους. Αυτό σήμερα έχει σχεδόν σταματήσει με ευθύνη του ελλαδικού κράτους, επικαλουμένου τάχα οικονομικούς λόγους, λες και η προτεραιότητα της εθνικής επιβίωσης είναι θέμα χρηματικό. Είχαν μάλιστα και μια μαντινάδα, που τόνιζε στους μετανάστες αυτή ακριβώς την υποχρέωση: «Όποιου του τύχει στην ζωή, στην ξενητειά να ζήσει, γλώσσα, πατρίδα και Θεό, ποτέ να μην αφήσει».
Δεν ξέρω αν ο ελληνικός λαός έχει καταλάβει ότι η υπέροχη θεία ελληνική γλώσσα, αυτό το ύψιστο εργαλείο τού νου έχει δεχθεί τις τελευταίες δεκαετίες τόσα κτυπήματα από τα ίδια τα παιδιά της, που είναι πλέον πολύ δύσκολο να ανανήψει, αν δεν υπάρξει πολιτική απόφαση και εθνική βούληση. Η κατάργηση τής γ΄κλίσεως, η κατάργηση του πολυτονικού, η κατάργηση του μεγαλύτερου μέρους των προθέσεων, η προσπάθεια καθιερώσεως φωνητικής γραφής κ.λπ. έχουν δείξει με στοιχεία τα αποτελέσματά τους στο ληξιαρχείο θανάτου τής ελληνικής γλώσσας.
Οι δεκαπεντάχρονοι μαθητές δεν μπορούν να κατανοήσουν ένα κείμενο [Διαγωνισμός PISA του ΟΟΣΑ, (ΒΗΜΑ (4-10-2007) και 5-10-2007 (ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 10-11-2007)], οι νέοι δάσκαλοι είναι επικίνδυνα ανορθόγραφοι [έρευνα Πανεπιστημίου Πατρών (ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 28-11-2004) και Πανεπιστημίου Ιωαννίνων (ΒΗΜΑ, 13-2-2005)], οι σημερινοί μαθητές είναι προσοντούχοι αγράμματοι (ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 12-3-2005) και (έρευνα Χρήστου Κάτσικα σε City Press, 9-9-2005) και άλλα πολλά. Τι χάνουμε, όμως, χάνοντας την γλώσσα μας;
Σας έχω απαντήσει πολλές φορές με παραδείγματα από την κλασσική ελληνική γραμματεία. Στο σημερινό άρθρο θα σας απαντήσω με τα λόγια του Στέφανου Νεμάνια, μεγάλου Ζουπάνου (= πρίγκηπα) των Σέρβων (1113-1199), ο οποίος παραιτήθη υπέρ τού υιού του, εκάρη μοναχός με το όνομα «Συμεών» και ανεκηρύχθη άγιος της ορθοδόξου σερβικής εκκλησίας. Οι συμβουλές, που δίνει στον γυιό του για την γλώσσα είναι σημαντικές, σοβαρές και καθοριστικές, διότι δίδονται από έναν αρχηγό, ο οποίος γνώριζε πώς αλώνεται ένας λαός!
Το κείμενο αυτό έχει γραφεί τον 12ο αιώνα μ.Χ. Είναι όμως τόσο επίκαιρο και δείχνει τους τρόπους, με τους οποίους ένας δυνατός λαός μπορεί να αλώσει έναν άλλο. Όταν ο Χένρυ Κίσσιγκερ έλεγε ότι «ο δυσκολοκυβέρνητος ελληνικός λαός πρέπει να πληγεί στις πολιτιστικές του ρίζες», μεταξύ τών οποίων ήταν και η γλώσσα, κανείς δεν έδωσε μεγάλη σημασία. Σήμερα, με την απόσταση κάποιων δεκαετιών από την πρώτη εφαρμογή τού σχεδίου, βλέπουμε καθαρά τι είδους κακά έχουν συμβεί. Η άλωση και κατάκτηση ενός λαού διά της γλώσσης είναι βεβαίως αρχαιότατο σχέδιο. Ο Μέγας Αλέξανδρος το εφάρμοσε διαδίδοντας και επιβάλλοντας την ελληνική γλώσσα στους βαρβάρους, διότι ήξερε ότι δεν αρκούσε η στρατιωτική κατάκτηση για μία επιβολή εις το διηνεκές, αν η ελληνική γλώσσα, που ομιλούσαν οι Μακεδόνες επνίγετο στον ωκεανό των γλωσσικών ιδιωμάτων εκατομμυρίων αλλογλώσσων. Οι Σκοπιανοί, επίσης, σήμερα, για να περάσουν την προπαγάνδα τους, χρησιμοποιούν διγλώσσους σαν δούρειους ίππους εφαρμογής τής πολιτικής τους και δημιουργούν μία εικονική πραγματικότητα ανυπάρκτου, στην ουσία, προβλήματος…
Κι ενώ σήμερα γνωρίζουμε πως ένας τρόπος είναι αυτός, που είχε προβλέψει ο τούρκος πρωθυπουργός Τουργκούτ Οζάλ, της κατακτήσεως, δηλαδή, διά των γεννήσεων, με ταυτόχρονη μείωση των γεννήσεων του αντιπάλου έθνους. Ο δεύτερος τρόπος είναι η κατάκτηση διά της γλώσσης. Τα επιχειρήματα είναι καθοριστικά και αδιάσειστα. Και πρέπει να τα δούμε, και να τα εξετάσουμε σε σχέση με την πατρίδα μας…
Να τι λέει, λοιπόν, ο Στέφανος Νεμάνια στον γυιό του για την παρακαταθήκη τής γλώσσας:
«Πρόσεξε, αγαπητό μου τέκνο, την γλώσσα όπως την πατρίδα σου. Μια λέξη μπορεί να χαθεί, όπως μια πόλη, όπως η χώρα, όπως η ψυχή. Τι γίνεται όμως όταν ο λαός χάνει την γλώσσα, την χώρα, την ψυχή του;
Μην πιάνεις ξένη λέξη στο στόμα σου. Αν πιάσεις ξένη λέξη στο στόμα σου, να ξέρεις ότι δεν την κατέκτησες, αλλά ότι αποξενώθηκες από τον εαυτό σου. Καλύτερα είναι για σένα να χάσεις την μεγαλύτερη και την ισχυρότερη πόλη της χώρας σου, παρά την πιο μικρή και την πιο άγνωστη λέξη της γλώσσας σου.
Οι χώρες και τα κράτη δεν κατακτιώνται μόνο με τα σπαθιά, αλλά και με τις γλώσσες. Να ξέρεις ότι ο εχθρός σ’ έχει τόσο περισσότερο κυριεύσει και κατακτήσει, όσο σου έχει σβήσει τις λέξεις και τις έχει εξαφανίσει. Ένας λαός που έχει χάσει τις λέξεις του παύει να είναι λαός (σ.σ. Αυτό συμβαίνει σήμερα με την σύμπραξη και την υπογραφή τού λεγομένου “πνευματικού κόσμου“)
Υπάρχει, τέκνο μου, μια αρρώστια που ενσκήπτει στην γλώσσα, όπως μια επιδημία στο σώμα. Θυμάμαι τέτοιες επιδημίες και εφιάλτες της γλώσσας. Αυτό συμβαίνει συχνότατα στα χείλη του λαού, στις επαφές ενός λαού μ’ έναν άλλον, εκεί όπου η γλώσσα ενός λαού σβήνει εξ αιτίας της γλώσσας ενός άλλου λαού». Και εξηγεί:
«Δύο λαοί, αγαπημένε μου, μπορούν να υπάρχουν και να ζουν εν ειρήνη. Δύο γλώσσες όμως δεν μπορούν ποτέ να ειρηνεύσουν. Δύο λαοί μπορούν να ζήσουν με την μεγαλύτερη ειρήνη και αγάπη, αλλά οι γλώσσες τους μόνο να μάχονται μεταξύ τους μπορούν. Όποτε δύο γλώσσες συναντώνται και αναμειγνύονται, είναι σαν δύο στρατοί σε μάχη ζωής και θανάτου. Όσο σε αυτήν την μάχη ακούγεται και η μία και η άλλη γλώσσα, η μάχη είναι ισόπαλη. Όταν αρχίζει όλο και περισσότερο και όλο πιο δυνατά να ακούγεται μία από τις δύο, αυτή θα υπερισχύσει. Τελικά ακούγεται μόνο μία. Η μάχη έχει ολοκληρωθεί. Έχει εξαφανιστεί μια γλώσσα, έχει εξαφανιστεί ένας λαός. (σ.σ. Και η παγκοσμιοποίηση στην σημερινή περίπτωση έχει σε όλα επιβληθεί).
Μάθε, παιδί μου, ότι αυτή η μάχη ανάμεσα στις γλώσσες δεν διαρκεί μία μέρα ή δύο, όπως η μάχη ανάμεσα στους στρατούς, ούτε μία ή δύο χρονιές, όπως ο πόλεμος ανάμεσα στους λαούς, αλλά έναν αιώνα ή δύο, και ότι για την γλώσσα είναι το ίδιο ένα μικρό μέτρο χρόνου, όπως για τον άνθρωπο μία ή δύο στιγμές. Γι’ αυτό, τέκνο μου, είναι καλύτερα να χάσεις όλες τις μάχες και τους πολέμους, παρά να χάσεις την γλώσσα σου. Μετά από μια χαμένη γλώσσα δεν υπάρχει λαός». (σ.σ. Έτσι και σε εμάς. Η καταστροφή άρχισε αμέσως μετά την μεταπολίτευση. Ο Ράλλης απέκοψε την γλώσσα από την ρίζα της, την αρχαία ελληνική, ο Βερυβάκης καθιέρωσε πραξικοπηματικά το μονοτονικό, το “πανεπιστήμιο“ και οι “γλωσσολόγοι” ύπουλα καθιέρωσαν την κατάργηση τής γ΄κλίσεως και μέρους των προθέσεων, παράλλήλως δε επέβαλλαν “νέες ορθογραφίες”, η Ακαδημία, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, εκοιμάτο και εκτός του ελαχίστου γλωσσικού λεξικογραφικού έργου, που μας προσέφερε, ανεκοίνωσε διά τού γραμματέως της ότι για την Ακαδημία …”δεν υπάρχει λεξιπενία στην Ελλάδα και τους Έλληνες”! Σκεπάζουν, λοιπόν, τις γλωσσικές ακαθαρσίες τους σαν την γάτα, με λόγια. Κάνουν τους “καθαρούς“ αλλά οι “ακαθαρσίες“ παραμένουν και όζουν και μολύνουν!)
«Ο άνθρωπος», συνεχίζει ο Νεμάνια, «μαθαίνει την γλώσσα του σε μια χρονιά. Δεν την ξεχνάει όσο είναι ζωντανός. Ο λαός δεν την ξεχνάει όσο υπάρχει. Την ξένη γλώσσα ο άνθρωπος την μαθαίνει επίσης σε μια χρονιά. Τόσο του επιτρέπεται ν’ απαρνηθεί την γλώσσα του και να αρπάξει την ξένη. Αγαπητό μου τέκνο, αυτό είναι τούτη η επιδημία και η καταστροφή της γλώσσας, όταν ένας-ένας οι άνθρωποι αρχίζουν να απαρνούνται την γλώσσα τους και να αρπάζουν την ξένη, είτε τους είναι για καλύτερο, είτε εφιάλτης.
Κι εγώ, τέκνο μου, μεταχειρίστηκα στις εκστρατείες μου την γλώσσα σαν το πιο επικίνδυνο όπλο. Κι εγώ άφησα επιδημίες κι εφιάλτες στις γλώσσες τους… Κατά τις πολιορκίες και πολύ μετά έστειλα τσομπάνηδες, χωριάτες, τεχνίτες και νομάδες να πλημμυρίσουν τις πόλεις και τα χωριά τους σαν υπηρέτες, δούλοι, έμποροι, ληστές, πόρνοι και πόρνες. Οι πολέμαρχοι μου έφθασαν στο μισό τής κατακτημένης χώρας και των πόλεων. Περισσότερο κατέκτησα τα βασίλεια με την γλώσσα παρά με το ξίφος.
Πρόσεξε, τέκνο μου, τους αλλόγλωσσους. Έρχονται απαρατήρητοι, δεν ξέρεις πότε και πώς. Σου υποκλίνονται και σου κρύβονται σε κάθε βήμα. Κι επειδή δεν ξέρουν την γλώσσα σου, σε κολακεύουν και σε καλοπιάνουν, όπως το κάνουν τα σκυλιά. Ποτέ με αυτούς δεν ξέρεις τι σκέφτονται, ούτε μπορείς να ξέρεις, διότι συνήθως σιωπούν. Αυτοί είναι που έρχονται πρώτοι να ανιχνεύσουν πώς είναι η κατάσταση και προδίδουν στους άλλους, και να τους μπροστά σου να έρπουν μεσ’ στην νύχτα σε αδιάσπαστες σειρές, σαν μυρμήγκια, όταν βρίσκουν τροφή. Μια μέρα ξημερώνεις περικυκλωμένος από ένα σωρό αλλόγλωσσους απ’ όλες τις πλευρές. (σ.σ. Και σήμερα μία παγκοσμιοποιημένη Ελλάδα με εκατομμύρια αλλογλώσσους, διγλώσσους και εκατομμύρια οσφυοκάμπτες γλωσσικά ελλαδίτες, με αγγλική, τουρκική και κάθε άλλου είδους γλωσσικές ενδυμασίες, αυτό συμβαίνει… Η Τουρκία επιβάλλει την μη μεταγλώτιση των τουρκικών τηλεοπτικών σειρών της. Και τα ελλαδοκάναλα με την ελαστική εθνική και γλωσσική συνείδηση και την τσέπη σε πρώτο πλάνο, το αποδέχονται ασμένως!)
Γίνονται όλο πιο θορυβώδεις κι εκκωφαντικοί. Τώρα δεν παρακαλούν πια, ούτε ζητιανεύουν, αλλά απαιτούν και αρπάζουν. Κι εσύ μένεις στην δική σου χώρα, που είναι όμως πια ξένη. Δεν έχεις άλλη λύση από τους να τους διώξεις ή να φύγεις, ό,τι σου φαίνεται πιο εφικτό. Σε μια χώρα που την κατακτούν έτσι οι αλλόγλωσσοι, δεν πρέπει να στείλει κανείς στρατό. Ο στρατός τους φτάνει εκεί να πάρει ό,τι κατέκτησε ήδη η γλώσσα.
Η γλώσσα είναι, τέκνο μου, ισχυρότερη από οποιαδήποτε έπαλξη. Όταν οι εχθροί σου γκρεμίζουν όλες τις επάλξεις και τα κάστρα, εσύ μην απελπίζεσαι, αλλά κοίτα και άκου τι γίνεται με την γλώσσα. Αν η γλώσσα έχει παραμείνει ανέπαφη, μη φοβάσαι. Στείλε κατασκόπους και εμπόρους να πάνε βαθιά μεσ’ στα χωριά και τις πόλεις και ν’ ακούνε. Εκεί όπου αντηχεί η λέξη μας, εκεί όπου ακόμη ο λόγος και όπου ακόμη, σαν παλιό χρυσό νόμισμα, κυκλοφορεί η λέξη μας, μάθε, τέκνο μου, ανεπιφύλακτα ότι αυτό είναι ακόμη το κράτος μας, όποια και να ’ναι η κυβέρνηση του. Οι τσάροι αλλάζουν, τα κράτη καταρρέουν αλλά η γλώσσα και ο λαός είναι αυτά που σου μένουν, κι έτσι το κατακτημένο μέρος της χώρας και του λαού αργά ή γρήγορα θα επιστρέψει πάλι στην γλωσσική του κοιτίδα και στον λαό των προγόνων του.
Να θυμάσαι, τέκνο μου, ότι κάθε κατάκτηση και απώλεια δεν είναι τόσο επικίνδυνη για τον λαό, όσο είναι επικίνδυνη για την γενιά. Αυτές μπορούν να βλάψουν μόνο μια γενιά, αλλά όχι έναν λαό. Ο λαός αντέχει περισσότερο στον χρόνο, τέκνο μου, από την γενιά και από κάθε κράτος. Αργά ή γρήγορα ο λαός θα ενωθεί, όπως το νερό, μόλις το χωρίζουν τα φράγματα που το διασπούν. Και η γλώσσα, τέκνο μου, η γλώσσα είναι τούτο το νερό, πάντοτε ίδιο και από τις δυο πλευρές του φράγματος, που – σα γαλήνια και ισχυρή δύναμη που διαβρώνει τα φράγματα – θα ενώσει πάλι τον λαό σε μια πάτρια και ένα κράτος».
Ας δώσουν λοιπόν, σημασία σε αυτό το κείμενο οι Έλληνες. Ας αντιδράσουν, ας πιέσουν τους πολιτικάντηδες, που τους κοροϊδεύουν με τα ψέμματά τους. Η κατάσταση δεν αλλάζει με ευχολόγια ούτε με “πολιτικά χάδια“… Αλλάζει με απότομες και καίριες τομές, με το “νυστέρι τής ψήφου”. Όπως βιαίως επεβλήθη η καταστροφή τής γλώσσας, έτσι βιαίως πρέπει να επανέλθη στο “status quo ante“! Όλα τα άλλα, δηλαδή “πειραματικές εφαρμογές του πολυτονικού”, πίεση από βουλευτές στους κατά καιρούς πρωθυπουργούς, σύμφωνη γνώμη κάποιων πανεπιστημιακών και ακαδημαϊκών, που παραμένει μόνο σε επίπεδο υποσχέσεων και γενικώς κάθε προσπάθεια, που όποιος την κάνει δεν είναι διατεθειμένος “να ματώσει”, πολιτικά, πνευματικά κ.λπ. είναι μια προσπάθεια, που παραμένει σε “αέριον κατάστασιν”. Και με αυτόν τον τρόπο, όπως λένε στο χωριό μου “δεν βάφουν αυγά”!
Πρέπει, λοιπόν, οι Έλληνες, που θέλουν να αγωνισθούν πραγματικά, να το κάνουν πράξη, κλείνοντας τον δρόμο σε κάθε τηλεοπτική και όχι μόνο αλλόγλωσση εισβολή και όχι απλώς να διαπιστώνουν από τον καναπέ! Ο Μπέρτολ Μπρέχτ, εξ άλλου, είχε δηλώσει: «Αν αγωνισθείς, μπορεί και να χάσεις… Αν δεν αγωνισθείς, είσαι ήδη χαμένος»!
photo lemaildeclaire, https://pixabay.com
