«Είμαι αέρας… εγκλωβισμένος σε διάτρητο βάζο
πνέω παντού, αγγίζω τα πάντα… χωρίς να πελάζω.
“Τετραπληγία…” διέγνωσαν, μα εγώ -αλήθεια!- χορεύω
σε ρυθμό εσώτερο, και με πίστη ζω και ελπίδα σωρεύω…» [ 1 ]
( Αιχμάλωτος άνεμος: ανωνύμου ποιητού, τετραπληγικού…)
Η «Κυριακή του Παραλύτου» -3η Κυριακή μετά το Πάσχα- είναι μία από τις Εορτές του Πεντηκοσταρίου… που συνεχίζουν να φωτίζουν την ζωή μας μετά την Ανάσταση, με Αναστάσιμο Φως! Ως Εορτή, θεσπίστηκε από την Μάννα-Εκκλησία για να μας θυμίζει τα αυτονόητα… Ότι, η πολύτιμη υγεία μας δεν απειλείται μόνο από την βιολογική μας ευπάθεια κι’ από την φυσιολογική παρακμή της γήρανσής μας! Ανεπίγνωστα, υποκείμεθα σε πανίσχυρες ψυχοσωματικές επιρροές οι οποίες μπορούν να απειλήσουν κάθε στιγμή με πλήρη ανατροπή τις ψυχοβιολογικές μας ισορροπίες! Το “υπέδαφος” της βιολογικής θεμελίωσής μας είναι “σεισμογενές”… κι’ ο “πύργος της ευτυχίας” που θέλουμε να οικοδομήσουμε πάνω του, υπόκειται σε “τεκτονικούς” σεισμούς… που, όταν συμβούν, [ 2 ] δεν αφήνουν τίποτε όρθιο…!
Η ύπαρξή μας χρειάζεται ένα “σπίτι” που αξίζει να το θεμελιώσουμε πάνω σε πιο “αντισεισμικά” θεμέλια [ 3 ] απ’ αυτά που προσφέρει η “σεισμογενής” βιολογία μας! Η συμπτωματολογία της φθοράς, σε όλα τα επίπεδα της έμβιας ζωής μας, δεν παύει ποτέ να τρέχει στην κατωφέρεια μιας παρακμαστικής αποδόμησης. Βλέποντας τον “οίκο της ψυχής” μας (το σώμα) να αποδομείται ώρα την ώρα… αντιλαμβανόμαστε ότι είμαστε όντα βιολογικά και θνησιγενή… με χρόνο λήξης! Κι’ επειδή ο βίος μας στον παρόντα κόσμο είναι σύντομος, κατανοούμε ότι πρέπει να βιαστούμε… ν’ αναζητήσουμε και να βρούμε τρόπο διάβασης προς ένα υπαρξιακό επέκεινα, πριν αποβιώσουμε! Έναν δρόμο μετάβασης, από το “σημείο μηδέν” του εγκόσμιου βιολογικού τερματισμού μας… σε μια μετα-βιολογική και υπερ-κόσμια προοπτική αιώνιας κι’ αθάνατης ζωής… που -υπό προϋποθέσεις- μας περιμένει!
Η υγεία -σωματική και ψυχική- είναι, λοιπόν, ένα από τα πιο “εύθραυστα” πολύτιμα αγαθά αυτού του κόσμου. Οι δυνητικές αιτίες νόσησης που μπορούν να πλήξουν και εξασθενήσουν το μεγάλο αυτό, αλλά ευάλωτο αγαθό… είναι πολλές. Οι περισσότερες είναι απόρροια της μεταπτωτικής “φυσιολογίας” του ανθρώπου, όπως αυτή διαμορφώθηκε μετά την ενσωμάτωση των παθών στην ανθρώπινη φύση. Μεταπτωτικά, οι παθολογίες της ανθρώπινης φύσης θεωρούνται “φυσικές” (αν και είναι προπτωτικά αφύσικες), καθιστώντας την ψυχοβιολογική μας ύπαρξη “φυσικά” ευπαθή και ευάλωτη. Άλλες αιτίες ανατροπής της υγείας μας, αφορούν “ατυχηματικές” αναπηρίες (από ατυχήματα που αλλάζουν τα δεδομένα του βίου) και “παιδαγωγικές-παιδευτικές” παραχωρήσεις της Θείας Αγάπης, εξαιτίας της απομάκρυνσης του ανθρώπου από τον Θεό. Είναι τα “οψώνια της αμαρτίας” [ 4 ] που εισάγουν στον βίο του ανθρώπου δοκιμασίες και βάσανα… προς διόρθωση κι’ ανακατεύθυνση πορείας!
«Την ψυχήν μου, Κύριε, εν αμαρτίαις παντοίαις και ατόποις πράξεσιν δεινώς παραλελυμένην, έγειρον τη Θεϊκή Σου επιστασία, ώσπερ και τον Παράλυτον ήγειρας πάλαι, ίνα κράζω σεσωσμένος· Οικτίρμον, δόξα Χριστέ τω κράτει Σου.» (Από την Υμνολογία της Κυριακής του Παραλύτου)
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Κύριε, την ψυχή μου, που έχει περιέλθει σε δεινή παραλυσία εξαιτίας των κάθε λογής αμαρτιών και απαράδεκτων έργων που διέπραξα… ανόρθωσέ την με την Θεϊκή Σου δύναμη, όπως κάποτε ανόρθωσες τον Παράλυτο, ώστε, έχοντας σωθεί, να κραυγάζω δοξαστικά: Εύσπλαγχνε Χριστέ, δόξα στην παντοδυναμία Σου!
Η προτροπή του Χριστού προς τον Παραλυτικό της Βηθεσδά [ 5 ] μετά την θαυματουργική θεραπεία του, ενέχει έναν σαφή υπαινιγμό του “λόγου” που είχε προκαλέσει την αναπηρία. Ότι η γενεσιουργός αιτία της 38ετούς παραλυσίας του δεν ήταν η μεταπτωτική φθορά της σάρκας, που ακολουθεί την παρακμαστική μας φύση! Ήταν μια πνευματική αιτιότητα… λόγω του αμετανόητα εφάμαρτου “βίου και πολιτείας” που ζούσε εκείνος ο άνθρωπος, παραμένοντας αδιόρθωτος. Έτσι, παραχωρήθηκε από τον Θεό ως “παιδαγωγικό μέσο” να περιέλθει σε πλήρη σωματική παραλυσία, για να σταματήσει η πορεία του προς την απώλεια και να διορθωθεί… πράγμα που έγινε! Στον αντίποδα αυτής της ακούσιας παραπληγίας του σώματος (που παραχωρεί ο Θεός για την σωτηρία του ανθρώπου), βλέπουμε να επιλέγεται συχνά από τον ίδιο τον άνθρωπο μια εκούσια ψυχική παραλυσία…
Παραλυσία από την αμαρτία…
Είναι η “κατάσταση” μιας απόλυτης παραίτησης του ανθρώπου, από κάθε έννοια και προσπάθεια πνευματικού αγώνα, όπου καταντά… όταν υποδουλωθεί εκούσια στα ψυχοσωματικά πάθη! Η ευπαθής ανθρώπινη φύση, έχοντας υποστεί την “νευροτοξίνη” της αμαρτίας, παραλύει εντελώς και παραδίνεται στον εθισμό της “ντόπας” των παθών της! Όπως ο Παραλυτικός της Βηθεσδά, η ανθρώπινη ύπαρξη εγκλωβίζεται σε μια κατάσταση πλήρους ψυχοσωματικής αιχμαλωσίας κι’ εντελούς παραλυσίας…! Στην κατάσταση αυτή, ο άνθρωπος “συνουσιάζεται” με τους δαίμονες… οι οποίοι γίνονται, πλέον, φρικτοί βασανιστές του! Η ψυχή του “καταπίνεται” από πάθη που απαιτούν λυσσωδώς ικανοποίηση… κι’ όταν δεν την βρίσκουν, “ξεσκίζουν από μέσα” τον άνθρωπο! Και να μια εκδοχή “κόλασης της ψυχής” (της εκδίκησης των παθών…), ήδη από αυτόν τον εφήμερο κόσμο!
Ευκινησία προς την αμαρτία…
Είναι μια “κατάσταση” πνευματικής ζωής, που αντιστοιχεί σε μία μέτρια αγωνιστική διάθεση των περισσοτέρων Χριστιανών, οι οποίοι αγωνίζονται μεν (υποτονικά) κατά της αμαρτίας και των παθών τους… αλλ’ από πνευματική αδυναμία “φλερτάρουν” και προς την αμαρτία! Αυτοί, βρίσκονται ακόμα στο επίπεδο της «Κάθαρσης», κατά την οποία πέφτουν (εν αγνοία… ή και εν γνώσει) από αδύναμη αντίσταση στην αμαρτία… και σηκώνονται με την μετάνοια… και ξαναπέφτουν από αδυναμία… και ξανασηκώνονται με την μετάνοια… ελπίζοντας ότι, με την Χάρη του Θεού, θα μπορέσουν σιγά-σιγά να προχωρήσουν νικώντας τα πάθη τους. Ή ελπίζουν ότι, στην χειρότερη περίπτωση, το βιολογικό τέλος θα τους βρει σε κατάσταση αγώνα μετανοίας και εγέρσεως από την πτώση… ώστε να μπορούν να ελπίζουν στο έλεος του Θεού… και την σωτηρία των ψυχών τους!
Δυσκινησία προς την αμαρτία…
Είναι μια “κατάσταση” πνευματικότητας, που αντιστοιχεί σε μία γενναία αγωνιστική προαίρεση των Χριστολατρών, που τείνουν προς την τελειότητα… αλλά δεν την έχουν ακόμα κατακτήσει πλήρως! Αυτοί οι αθλητές της Πίστεως, με τον συνεχή και ανένδοτο αγώνα τους κατά της αμαρτίας, κατά κανόνα προχωρούν ακάθεκτοι προς την τελειότητα. Ενίοτε, όμως, παραπατούν… και πέφτουν σε εφάμαρτα σφάλματα, για τα οποία φυσικά αμέσως μετανοούν με συντριβή και ταπείνωση. Αυτοί, βρίσκονται στην κατάσταση του «Φωτισμού»… έχοντας καθαρθεί (σχεδόν) από τις εμπαθείς ροπές της μεταπτωτικής φύσης. Συνεχίζουν, όμως, να αγωνίζονται φιλόπονα… καθώς υπολείπονται ακόμα από την τελειότητα, και μη έχοντας εμπιστοσύνη στον εαυτό τους, φροντίζουν να βρίσκονται πάντα σε κατάσταση αγωνιστική… για την Παναγάπη του Χριστού.
Ακινησία προς την αμαρτία…
Είναι μια “κατάσταση” πνευματικής καθαρότητας, που είναι εφάμιλλη με την ηθική τελειότητα των Αγγέλων και των Αγίων της Βασιλείας του Θεού! Οι άνθρωποι αυτοί, έχουν περιέλθει σε κατάσταση ακινησίας προς το ηθικό κακό -την κατάσταση του «Δοξασμού» και της «Θεώσεως»!- έχοντας γίνει ζωντανά κατοικητήρια του Παναγίου Πνεύματος! Αυτή η ατρεψία προς το κακό… αφορά την αδιαπραγμάτευτα αρνητική “στάση” των ανθρώπων αυτών απέναντι στα δελεάσματα της περιρρέουσας αμαρτίας! Μια περιφρόνηση της ψυχής προς τις ηδονές, πράξη ισοδύναμη του πνευματικού ηρωϊσμού και άξια αιωνίων θεϊκών επάθλων! Σ’ αυτό το ύψιστο επίπεδο τελειότητας, εμπίπτουν όλοι οι Άγιοι της Ορθόδοξης Ανατολής… που, έχοντας νεκρωθεί προς την αμαρτία, [ 6 ] από Έρωτα για την Σταυρωμένη Παναγάπη, έφτασαν στην τελειότητα της ενθέων Αρετών!
Η θεραπεία της τετραπληγίας του αναπήρου της Βηθεσδά, ήταν αφορμή για να μας διδάξει ο Θεάνθρωπος Χριστός την επικινδυνότητα της αμαρτίας και των παθών… που, όταν χρονίσουν αθεράπευτα, οδηγούν τον άνθρωπο σε πνευματική παραλυσία. Ο Παραλυτικός της Ευαγγελικής περικοπής, έχοντας “αιχμαλωτισθεί χειροπόδαρα” -εξ αιτίας της αμετανοησίας του- σε κλίνη 38ετούς παραλυσίας… ανορθώθηκε ψυχικά, με ταπεινή μετάνοια για την πρότερη αμαρτωλή ζωή του, πολύ πριν τον θεραπεύσει ο Σωτήρας από την σωματική τετραπληγία του. Όταν τον προσήγαγαν οι φίλοι του στον Χριστό για θεραπεία της παραλυσίας, ήταν ήδη ώριμος πνευματικά ώστε να απολαύσει, μαζί με την συγχώρηση των αμαρτιών, και την θεραπεία του σώματός του. Χωρίς την ίαση της ψυχικής παραλυσίας… η σωματική θεραπεία της τετραπληγίας του δεν θα είχε απολύτως καμμία αξία!…
Υπάρχουν Χριστολάτρες… που αγωνίζονται αδιάκοπα κατά της αμαρτίας, με καρτερία και γενναιότητα, από άδολη Αγάπη για τον Χριστό, χωρίς να επιδιώκουν κάποια ανταποδοτική ευεργεσία Του! Υπάρχουν ομοίως βαριά ασθενείς ανάπηροι-παραπληγικοί-τετραπληγικοί… που βρίσκονται σ’ αυτή την κατάσταση χωρίς να εγκαλούν τον Θεό γι’ αυτή την δοκιμασία, χωρίς να γογγύζουν και να μεμψιμοιρούν για την αναπηρία τους. Απλώς υπομένουν… για να δοξάζουν-ευχαριστήσουν με την καρτερία τους τον Θεό! Τέτοιες εκλεκτές ψυχές [ 7 ] μας διδάσκουν σιωπηλά, με το θαυμαστό παράδειγμά τους, ότι η μακαριότητα, η χαρά και η πληρότητα της καρδιάς… δεν προϋποθέτουν την υγεία και την αρτιμέλεια! Ότι μπορούν, με την Χάρη του Θεού, να ζουν και αγάλλονται ευτυχισμένα… ακόμα και μέσα στις δυσκολίες-οδύνες μιας βαρειάς ασθένειας και την ακινησία μιας αναπηρίας…!
ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ-ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
[ 1 ] “Αιχμάλωτος άνεμος”
(ανωνύμου ποιητού, τετραπληγικού…)
« Κορμί αλύγιστο σε στάση οκνηρή
μέλη απείθαρχα σε κατάπαυση οδυνηρή.
Χέρια ακίνητα, πόδια ασάλευτα, μετέωρο βήμα
σαν κλήμα δεμένο σε άμπελο… με άϋλο νήμα.
Εσώτερα, ωστόσο, ο νους την υφήλιο οργώνει
η ψυχή φτερουγίζει και η καρδιά αβύσσους ζυγώνει.
Διαπλέω με την σκέψη πελάγη ανοιχτά
όπου η “παράλυσή” μου φτερά αποκτά.
Είμαι αέρας… εγκλωβισμένος σε διάτρητο βάζο
πνέω παντού, αγγίζω τα πάντα… χωρίς να πελάζω.
“Τετραπληγία…” διέγνωσαν, μα εγώ -αλήθεια!- χορεύω
σε ρυθμό εσώτερο, και με πίστη ζω και ελπίδα σωρεύω…»
[ 2 ] Το ενδεχόμενο ενός “ισοπεδωτικού σεισμού” (δηλαδή, κάθε ανατρεπτικού γεγονότος… που μπορεί να γκρεμίσει ολικά και οριστικά όλες τις προηγούμενες “βεβαιότητές” μας) σε περιοχές του κόσμου με παρελθόν έντονης γεωφυσικής δραστηριότητας (όπως λ.χ. ο εφήμερος βίος μας στον παρόντα κόσμο της φθοράς, που είναι εύθραυστος και ευμετάβολος…) δεν αφορά το “αν” αυτός θα συμβεί ποτέ, αλλά το “πότε”…!
[ 3 ] «Πας ουν όστις ακούει μου τους λόγους τούτους και ποιεί αυτούς ομοιώσω αυτόν ανδρί φρονίμω όστις ωκοδόμησεν την οικίαν αυτού επί την πέτραν. Και κατέβη η βροχή, και ήλθον οι ποταμοί και έπνευσαν οι άνεμοι και προσέπεσον τη οικία εκείνη… και ουκ έπεσεν, τεθεμελίωτο γαρ επί την πέτραν…» (Ματθ. 7, 24-25)
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Αυτόν που ακούει κι’ εφαρμόζει τις Εντολές Μου… θα τον παρομοιώσω με συνετόν άνθρωπο, που έχτισε το σπίτι του πάνω στην “γωνιακή πέτρα” (Χριστό), το “αγκωνάρι” της Πνευματικής ζωής. Έτσι, ώστε, όταν έπεσε η κατακλυσμιαία βροχή… και ήρθαν οι ορμητικοί χείμαρροι των φονικών υδάτων… και έπνευσαν οι άγριοι άνεμοι των παθών… το σπίτι εκείνο ΔΕΝ έπεσε, γιατί ήταν θεμελιωμένο πάνω στην πέτρα…
[ 4 ] «Τα οψώνια της αμαρτίας θάνατος…» (Ρωμ. 6, 23)
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Οι αμαρτίες των ανθρώπων “προκαλούν” τον Πνευματικό νόμο… και “ψωνίζουν” ανίατες αρρώστιες και αιώνιο θάνατο…
[ 5 ] «Ίδε υγιής γέγονας, μηκέτι αμάρτανε, ίνα μη χείρον σοί τι γένηται»! (Ιωάν. 5, 14)
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Πρόσεχε καλά, θεραπεύτηκες… αλλ’ από τώρα και στο εξής πάψε να αμαρτάνεις, για να μην πάθεις τίποτα χειρότερο!
[ 6 ] «Εμοί, κόσμος εσταύρωται… καγώ τω κόσμω!…» (Γαλ. 6, 14).
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Εξαιτίας της αγάπης μου για τον Χριστό, ο κόσμος για μένα έχει σταυρωθεί κι’ έχει πεθάνει… όπως κι’ εγώ αντίστοιχα για τον κόσμο…!
[ 7 ] Ένας νέος άνθρωπος, καθηλωμένος σε τροχήλατο κάθισμα λόγω τετραπληγίας, αναδεικνύεται σε πρωταθλητή της Καρτερίας… και λαμβάνει από τον Θεό, μέσω του Αγίου Παϊσίου, μια περίεργη θεραπεία. Ο μακαριστός, πια, Κωνσταντίνος Μηλίτσος, θεραπεύτηκε -με την Χάρη του Θεού- από την παραλυσία του, ενδεικτικά… και για λίγη μόνον ώρα!
[ Βλέπε σύνδεσμο: https://www.youtube.com/watch?v=-EtbW28D4Tg ]
