Οι νεράτες πίτες στην Σητεία, ή αλλιώς «νερόπιτες», είναι ένα παραδοσιακό κρητικό έδεσμα που παρασκευάζεται με απλό, λεπτό ζυμάρι, γεμισμένο με αλμυρή, ντόπια μυζήθρα. Το ζυμάρι ανοίγεται με τα χέρια μέσα στο τηγάνι, με τη βοήθεια νερού, και τηγανίζεται μέχρι να γίνει τραγανό και από τις δύο πλευρές. Οι πίτες αυτές απολαμβάνονται καλύτερα ζεστές, σκέτες ή περιχυμένες με ντόπιο κρητικό μέλι — ένας πραγματικά μαγικός συνδυασμός!
Αυτό το απλό αλλά πεντανόστιμο έδεσμα έχει γίνει σήμα κατατεθέν της Σητείας, στην ανατολική Κρήτη, χαρίζοντας στην περιοχή ξεχωριστή θέση στον γαστρονομικό χάρτη. Παρόμοιες πίτες συναντάμε σε διάφορες περιοχές της Κρήτης, όπου είναι γνωστές ως «σφακιανόπιτες» στα Χανιά και «πλαστές» σε άλλες περιοχές. Ωστόσο, η σητειακή εκδοχή τους είναι εκείνη που ξεχωρίζει.
Η αυξανόμενη δημοτικότητα των νεράτων οφείλεται σε μεγάλο βαθμό σε μια ξεχωριστή γυναίκα, τη Διαμάντη, η οποία διατηρεί ένα όμορφο καφέ στον παραλιακό δρόμο του λιμανιού της Σητείας, το οποίο εύστοχα ονομάζεται Kafe–Café. Με οδηγό την αγάπη της για τον τόπο της και θέλοντας να τιμήσει τη μνήμη της αγαπημένης της γιαγιάς, η Διαμάντη αποφάσισε να κάνει αυτή την παραδοσιακή πίτα το σήμα κατατεθέν του καφέ της.
Η αφοσίωσή της στην επιλογή των καλύτερων τοπικών υλικών και η επιθυμία της να δημιουργήσει κάτι αυθεντικό, άρρηκτα συνδεδεμένο με την καταγωγή της, της χάρισαν αναγνώριση από μεγάλα γαστρονομικά περιοδικά και εφημερίδες σε ολόκληρη την Ελλάδα — και όλα αυτά μέσα σε μόλις τέσσερα χρόνια.
Το όραμα της Διαμάντης ήταν απλό αλλά ουσιαστικό: να προσφέρει κάτι ξεχωριστό, αυθεντικό και αξέχαστο. Μια γεύση από τη Σητεία που θα έκανε τόσο τους ντόπιους όσο και τους επισκέπτες να επιστρέφουν ξανά και ξανά.
Όπως γνωρίζουν πολλοί από εσάς, η Σητεία είναι το αγαπημένο μου μέρος στην Ελλάδα. Κατά τις επισκέψεις μου εκεί, το Kafe–Café έχει γίνει μέρος της καθημερινής πρωινής μου συνήθειας. Είναι το ιδανικό σημείο για να απολαύσεις τον καφέ σου μαζί με μια φρεσκοφτιαγμένη νεράτη πίτα, μέσα σε μια φιλόξενη ατμόσφαιρα, με την υπέροχη θέα στο λιμάνι και την πόλη και, φυσικά, με το ζεστό χαμόγελο της αγαπημένης μου φίλης, της Διαμάντης.
Η ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΤΗΣ ΝΕΡΑΤΗΣ
Για να ετοιμάσει τις νεράτες πίτες της, η Διαμάντη ξεκινά με ένα κιλό καλό αλεύρι για ψωμί, ένα ποτήρι κρασιού εξαιρετικό παρθένο ελαιόλαδο, περίπου 750 ml νερό και λίγο αλάτι. Αναμειγνύει τα υλικά μέχρι να δημιουργήσει ένα μαλακό, ελαφρώς κολλώδες ζυμάρι.
Αφήνει το ζυμάρι να ξεκουραστεί για τουλάχιστον 6–7 ώρες, ώστε να αναπτύξει την ιδανική υφή.
Όταν το ζυμάρι είναι έτοιμο, αλευρώνει τα χέρια της, παίρνει μια χούφτα ζυμάρι και το πλάθει σε μπάλα. Πάνω σε αλευρωμένη επιφάνεια ή στην παλάμη της, το ανοίγει σε έναν σχετικά χοντρό δίσκο. Στο κέντρο τοποθετεί μια μπάλα από αλατισμένη μυζήθρα, ειδικά παρασκευασμένη για εκείνη στο χωριό της, τη Ζάκρο, με μέγεθος ανάλογο προς την ποσότητα του ζυμαριού.
Με προσοχή, μαζεύει τις άκρες του ζυμαριού γύρω από το τυρί, κλείνοντάς το στο εσωτερικό και σχηματίζοντας ένα πουγκί.
Στη συνέχεια, ζεσταίνει ένα τηγάνι, προσθέτει λίγο ελαιόλαδο και τοποθετεί το πουγκί στο κέντρο. Με την παλάμη της ή με το πίσω μέρος του χεριού της, βρέχοντας τα δάχτυλά της με νερό, αρχίζει να πιέζει και να απλώνει απαλά το ζυμάρι, μέχρι να σχηματιστεί μια λεπτή πίτα που καλύπτει ολόκληρη την επιφάνεια του τηγανιού.
Η πίτα τηγανίζεται μέχρι να αποκτήσει ένα υπέροχο χρυσαφένιο χρώμα και να γίνει τραγανή και από τις δύο πλευρές.
Και τόσο απλά η νεράτη έξινε το διασημότερο έδεσμα της Σητείας!!!
