Τα βλέφαρα νοσταλγικά βαραίνουν
Η σκέψη μου εκ νέου σε αναζητά.
Οι αισθήσεις εκ βαθέων πάλλονται συνειρμικά.
Του νερού το κελάρυσμα, αμέριμνα χαρούμενο,
ψιθυρίζει λόγια παρήγορα στ’ αυτιά.
Της φυλλωσιάς ο δρόσος, της επιβίωσής μου η ελπίδα.
Βαθυπράσινοι οι πορτοκαλεώνες σου με παρασύρουν
σε ανέλπιστη της θλίψης καταδεξάμενη ηρεμία.
Μετέχω ανίσχυρα στο μεθύσι των αισθήσεων
κλουθώντας των λεμονανθών το μύρο.
Στον Κεφαλόβρυσο ξεδιψώ και ξαποσταίνω.
Απ’ τα χείλη μου ευσεβώς ανεβαίνει
μια αυτοσχέδια ικεσίας προσευχή
στην Παναγία την Ευαγγελίστρια.
Ψαλμοί ελέους, αντηχούν στην Αγία Ειρήνη.
Ταξιδεύω το νωτισμένο μου βλέμμα
στο λαξευτό βράχο και γύρω.
Παναγία Αχειροποίητος, Γαλατερούσα,
αρχαία Λάμπουσα,παραλία του Ζέφυρου.
Mέγας της φύσης και του ανθρώπου θησαυρός.
Έγκλειστο στις αναμνήσεις μου το στιγμιαίο τοπίο
ες αεί κομμάτι της παθούσης καρδίας μου.
Ο νους πικρά δηλεί «μη αποδεκτόν»
το πειραγμένο σήμερα του Καραβά,
του Δεν Ξεχνώ μου το κρεσέντο.
photo Kari_Izq / https://pixabay.com
