Ο εγγονός μου, είναι αλήθεια πως μ’ έχει αδυναμία. Όχι πως τα άλλα εγγόνια δεν αγαπούν τη γιαγιά, μα αυτός βρίσκει δικό του τρόπο να εξωτερικεύει τα συναισθήματά του και να με εκπλήσσει κάθε τόσο.
Σκεπτόμενη πολλές φορές και συζητώντας μαζί του, ειλικρινά μένω άναυδη με τις απαντήσεις και τις δικές του τοποθετήσεις για πολλά θέματα.
Είναι γύρω στα 16 του και δεν χάνει ευκαιρία να έρχεται με το λεωφορείο του ΚΤΕΛ. απο κοντινή πόλη που μένει στο σπίτι του παππού και της γιαγιάς.
Κάθε φορά, τον βλέπω όλο και πιο ψηλό!
Καλώς τον του λέω, πως απ’ τα μέρη μας;
_Εε βρε γιαγιά αφού ξέρεις εδώ μ’ αρέσει περισσότερο.
Το σπίτι, αμέσως αποκτά ζωή!
Και μόνο η παρουσία του μας δίνει χαρά απερίγραπτη, όπως και σε κάθε παππού και γιαγιά που καμαρώνουν τα εγγόνια τους.
Καθώς πλησιάζει το μεσημέρι, φροντίζω ώστε το φαγητό να είναι της αρεσκείας του λες και δεν υπάρχουν άλλα άτομα στο σπίτι. Δεν μιλάει πολύ, όμως μιλά με τα μάτια, το χαμόγελό του και την στάση του σώματός του.
Καθώς τρώμε τα μεσημέρια όλοι μαζί, τον ρωτώ :
_Είναι ωραίο το φαγητό παιδί μου;
Κι αυτός κουνάει καταφατικά το κεφάλι του, συκώνοντας τα ενωμένα δάχτυλά του και μου απαντά :
_Μ. μ, γιαγιά, γειά στα χέρια σου πολύ νόστιμο το έφτιαξες!
_Έλα τώρα του απαντώ επειδή μ’αγαπάς γι’ αυτό το λές!
_Αλήθεια γιαγιά σου λέω… δες το πιάτο μου!
Σ’ευχαριστώ πολύ που με παινεύεις του απαντώ και του σκάω ενα φιλί στο μάγουλο. Μετά το φαγητό όλοι χαλαρώνουμε στο καθηστικό. Εκεί απλώνει τα μακριά του πόδια σε μιά καρέκλα και απολαμβάνει μαζί με όλους μας το επιδόρπιό του.
Καθώς περνά η ώρα, ένας, ένας πηγαίνει για τον μεσημεριανό του ύπνο. Σε λίγο, μένουμε οι δυό μας και τότε του λέω :
Σκέφτομαι ν’ αλλάξω την διαρρύθμιση στο καθηστικό, να προσθέσω κι αλλον καναπέ, όμως πρέπει να βγαλω την τηλεόραση, να κάνω κάποιες αλλαγές.
Ο εγγονός μου ακούει με μεγάλη προσοχή κοιτώντας με στα μάτια και καθώς συνεχίζω τον μονόλογο για την ώρα, του λέω, επίσης την κουζίνα να την μεταφέρω στην είσοδο του σπιτιού για να έχω ακόμη ένα δωμάτιο να ξεκουράζεσαι με την ησυχία σου. Βλέπω μεγάλωσαν τα πόδια σου πολύ! Μέσα στα μικρά δωμάτια δεν χωρας πια και στεναχωριέμαι που κουλουριάζεσαι…
_Γιαγιά, μου απαντά και επιμένει να με κοιτά στα μάτια. Δεν θέλω ν’ αλλάξεις τίποτα. Τα θέλω όπως είναι για να σε θυμάμαι ρε γιαγιά…
_Μα παιδί μου δεν χωράτε μεγαλώσατε!
_Γιαγιά, μου λέει σε πιο δυνατό τόνο της φωνής του και με αποσυντονίζει, δεν θέλω να πειράξεις τίποτα!
Έτσι άστα, όπως τα γνώρισα απο τότε που πρωτοπερπάτησα σ’ αυτό το σπίτι μικρός πιάνοντας τους καναπέδες τις καρέκλες και τους τοίχους γιαγιά….
Τότε που με νανούριζες στα πόδια σου μες το δικό σας δωμάτιο στο μεγάλο κρεβάτι. Μη πειράξεις τίποτα στο σπίτι. Τι κι αν είναι μικρό, εσύ δε λες ότι χίλιοι καλοί χωράνε; Θα κοιμάμαι στο μικρό δωμάτιο και το μόνο που θα χρειαστεί λόγω του ύψους μου, είναι να κοπούν τα ξύλα στην άκρη του κρεβατιού για να μπορώ να κοιμάμαι άνετα.
Μπορώ επίσης να ξαπλώνω και στο δικό σας μεγάλο κρεβάτι, δεν με πειράζει καθόλου!
Άστα έτσι να θυμάμαι τα τραγούδια που τα τραγουδούσαμε ξαπλωμένοι όλοι μαζί και είχαμε ανοιχτό το παράθυρο για να μας ακούνε τα πουλιά γιαγιά…
Κοντεύουν να με πιάσουν τα κλάματα…
Τι συγκίνηση Θεέ μου…
Έτσι θυμάμαι κι εγώ το σπίτι της γιαγιάς και του παππού μου κάθε φορά που πήγαινα στο χωριό. Δεν ήθελα να αλλάξει τίποτα κι ας ήταν παλιό κι ας έτριζε η ξύλινη σκάλα για ν’ ανέβω στον επάνω όροφο. Για μένα, ήταν το παλάτι μου! Μου άρεσαν αυτές οι μυρωδιές, αυτά τα στρωσίδια, αυτοί οι χώροι, αυτές οι αυλές!
Πώς να στερήσω αυτή την επιθυμία του εγγονού μου;
Πως να σβήσω με ένα σφουγγάρι απο την δική του μνήμη αυτά που έχει συλλέξει όλα τα τρυφερά παιδικά του χρόνια;
Πως να αφαιρέσω όλα τα αποτυπώματα της ψυχής του;
Δεν τ’ αλλάζω.. πουλάκι μου…
Δεν τ’ αλλάζω.. να έχεις ζωντανές τις μνήμες σου, όταν κάποτε θα σου λείψω…
