«Ανελθών εις Ουρανούς, όθεν και κατήλθες, μη εάσης ημάς ορφανούς, Κύριε! Το Πανάγιόν Σου Πνεύμα εξαπόστειλον, φωταγωγούν τας ψυχάς ημών…» (Από την Υμνολογία της Ανάληψης του Σωτήρα)
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Κύριε, μη μας αφήσεις ορφανούς… τώρα που ανέβηκες στους Ουρανούς, απ’ όπου είχες κατεβεί στην γη σαρκοφόρος! Εξαπόστειλέ μας το Πανάγιο Πνεύμα Σου, για να παρηγορεί φωταγωγικά τις ψυχές μας…
Η ιερή Υμνογραφία της Ορθόδοξης Ανατολής, συνιστά απόρροια υψηλής ποιητικής έμπνευσης ευφυών και αγίων ψυχών… οι οποίες, απορροφώντας άπλετο θεϊκό φωτισμό, γέννησαν θεανθρώπινη σοφία! Φωταγωγημένοι πνευματικά από το Άγιο Πνεύμα, οι θεοφόροι Πατέρες και θεοφόρες Μητέρες της Εκκλησίας μας, ανέδειξαν (εν μέσω πολλών άλλων αληθειών…) και την πραγματική “ορφάνια”! Μια κατάσταση ακραίου “οντολογικού μετεωρισμού” πάνω από την υπαρξιακή άβυσσο… που κάθε ανθρώπινη ψυχή βιώνει, όλως αφόρητα και απαράκλητα, όταν “ορφανέψει” από την Θεϊκή Παρουσία!…
Αυτήν την “ορφάνια” υπαινίσσεται ανωτέρω ο ιερός υμνωδός, γι’ αυτό και ικετεύει (εκ μέρους όλων των ανθρώπων) τον Αναληφθέντα Χριστό, να αναπληρώσει με το Πανάγιο Πνεύμα Του, το αναντικατάστατο ΚΕΝΟ που άφησε στην (άχαρη… χωρίς Αυτόν) ζωή μας, η Ανάληψή Του στον Ουρανό.
Η Ανάληψη του Χριστού στους Ουρανούς (40 μέρες μετά την Ανάστασή Του & 10 μέρες πριν από την Πεντηκοστή) έλαβε χώρα μπροστά στα μάτια πολλών ανθρώπων, ώστε να μη μπορούσε να αμφισβητηθεί η ιστορικότητα του εν λόγω γεγονότος, στους αιώνες αμφισβήτησης που θα ακολουθούσαν! Το γεγονός, καθαυτό, της Ανάληψης (μαζί με το πανάγιο σώμα του Κυρίου!) στον Ουρανό, αλλά και ο ρεαλισμός -στιγμή προς στιγμή- της ανοδικής Του απομάκρυνσης… είναι από τα πιο συγκλονιστικά γεγονότα που “θυμάται” η ανθρωπότητα, από την εγκόσμια-ένσαρκη ζωή του Θεανθρώπου Χριστού.
Η ιδιάζουσα Εορτολογική σημασία της Ανάληψης του Κυρίου, έγκειται στο γεγονός, ότι: στο Θεανθρώπινο πρόσωπο του Ιησού Χριστού, η ευτελής ανθρώπινη φύση (ενωμένη με την ένδοξη φύση του Θεού) ανέβηκε στον Ουρανό και κάθησε στον Θεϊκό θρόνο, ως Θεός-Υιός στα δεξιά του Θεού-Πατέρα! Το αναστημένο Σώμα του Κυρίου, αφθαρτοποιημένο και αθάνατο, με θεοπρεπή μεγαλειότητα και δόξα, ανεβαίνει στον Ουρανό, και μαζί Του συνανεβαίνει και η ταπεινή ανθρώπινη φύση! Μια μεγαλειώδης τιμή για την ανθρωπότητα… που την “ζήλεψαν” ακόμα και οι Άγγελοι! [ 1 ]
Η δυναμική περιγραφική απλότητα, από τον Ευαγγελιστή Λουκά, του ακατάληπτου -ως προς την μεγαλειότητά του- γεγονότος της Αναλήψεως του Χριστού, είναι θαυμαστή! Αλήθεια, πώς μπορεί να περιγράφονται τόσο τερατώδη και υπερφυή γεγονότα… με τόσο απλοϊκά έλλογα “αφιερώματα”, που εντυπώνονται στην καρδιά με τέτοια εκπληκτική ενάργεια και πειθώ!; Ίσως επειδή, όλα τα υπερφυή δρώμενα της παναγαθότητας, της πανσοφίας και της παντοδυναμίας του Θεού, είναι απλά και ταπεινά… μέσα στην αγία μεγαλειότητά τους! Πραγματώνονται δε πάντοτε ήσυχα κι’ αθόρυβα… καθώς εναρμονίζονται απόλυτα με τις θεοπρεπείς Αρετές του «Πράου και Ταπεινού τη καρδία…» [ 2 ] Θεανθρώπου Κυρίου μας!
«Και εγένετο εν τω ευλογείν Αυτόν αυτούς… διέστη απ’ αυτών και ανεφέρετο εις τον ουρανόν…» (Λουκ. 24, 51).
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Καθώς ο Χριστός ευλογούσε τα πλήθη των ανθρώπων, που είχαν συγκεντρωθεί στο Όρος των Ελαιών… τους αποχωρίστηκε, αρχίζοντας σιγά-σιγά κι’ αθόρυβα ν’ ανυψώνεται στον ουρανό με το πανάγιό Του σώμα!
Αυτή η απλότητα και ταπεινότητα του Θεανθρώπου Κυρίου μας, είναι η “ειδοποιός διαφορά” κάθε μεγαλειώδους Θεϊκού Του Έργου… έναντι όλων των ανθρώπινων επιτηδευμάτων (πολύ περισσότερο των δαιμονικών!) που είναι φανταχτερά, θορυβώδη και πομπώδη! Εδώ, είναι σημειολογικά ενδιαφέρουσα και ενδεικτική αυτής της αλήθειας… η “αντιπροσωπευτική” διατύπωση ενός εφήβου, που τον είχα ακούσει προ καιρού να λέει: «Άμα μια “φάση” δεν έχει “βαβούρα” και “τζερτζελέ”… δεν την “πάω’ καθόλου!». Ατυχώς, οι άνθρωποι (τους περισσότερους εκ των οποίων εκπροσωπεί -άτυπα- ο εν λόγω έφηβος) επιζητούν και πλειοδοτούν συνειδητά τα φανταχτερά και θορυβώδη…!
Όμως, η Χάρη του Θεού -Γαληνοφόρα και Ησυχαστική, από την φύση Της!- αναπαύεται να αποκαλύπτεται ταπεινά και αθόρυβα…, παραμένοντας στην ησυχία του νου… στην ειρήνη της καρδιάς… και στον πράο κατευνασμό των σωματικών αισθήσεων! Δεν μπορεί να συνυπάρξει και εναρμονιστεί συμβιβαστικά με την ταραχή των εμπαθών λογισμών… την νευρικότητα των εμπαθών αισθημάτων… και την υπερένταση των θορυβωδών έργων και όλων των αισθητηριακών δραστηριοτήτων, που υπονομεύουν ή τουλάχιστον δυσχεραίνουν, συχνά δε καταργούν την αδιάλλειπτη ενδο-επικοινωνιακή διεπαφή των ψυχών με τον Θεό… και, εν αγίω Πνεύματι, μεταξύ τους…!
Για να νικηθεί ο νόμος της βαρύτητας και ν’ απογειωθεί ένα διαστημικό λεωφορείο βάρους μερικών δεκάδων τόνων, “χρειάζεται” να… διαχυθεί τόσος θόρυβος εκκωφαντικός στην εξέδρα εκτόξευσης, και να διασπαρεί τόση φωτιά και καπνοί τριγύρω… που πρέπει να είναι κανείς σε μεγάλη απόσταση, για να μην βλαβούν τ’ αυτιά και τα μάτια του, και να μην πνιγεί από τις πνιγηρές αναθυμιάσεις και τους καπνούς! Η Ανάληψη του Κυρίου (μαζί με το πανάγιο Σώμα Του… και το, συναιρόμενον με αυτό, ανυπολόγιστο βάρος των αμαρτιών όλου του κόσμου… που έφερε στις πλάτες του ο Χριστός) έγινε σύμφωνα με το “πρωτόκολλο” των Αγγέλων: αθόρυβα… ήσυχα… γαλήνια…!
Η δύναμη κάθε εγκόσμιας και συμβατικής εξουσίας, αντλείται ΑΠΟ ΕΞΩ (πλούτο, στρατό, αστυνομία κλπ) και επιβάλλεται στους υπηκόους δυναστικά και βίαια! Όμως η φύση της αντισυμβατικής εξουσίας, όπως η Εξουσιαστική Παντοδυναμία του Θεού, πηγάζει ΑΠΟ ΜΕΣΑ Του… και απευθύνεται στην ανθρώπινη καρδιά, προσκαλώντας την “εν ελευθερία” σε Αγαπητική Υπακοή και ζωντανή Σχέση αλληλο-περιχώρησης και αλληλο-επίδρασης μαζί Του…!«Ιδού έστηκα επί την θύραν (της καρδίας) και κρούω… Εάν τις ακούση της φωνής Μου και ανοίξη την θύραν (της καρδίας), εισελεύσομαι προς αυτόν και δειπνήσω μετ’ αυτού και αυτός μετ’ Εμού…»! (Αποκάλ. 3, 20)
Αυτή η “Υπερεξουσία της Αγάπης” ανήκει αποκλειστικά στον παντέλειο Θεό, τον Μέγα Συμπαντάρχη, η χρηστότητα του Οποίου “κρύβεται” ταπεινά πίσω από την ακαταγώνιστη Παντοδυναμία Του! Αυτή η “λεπτή αύρα” της Σταυρωμένης Αγάπης αφήνει την Παντοκρατορική Εξουσία να προπορευτεί, και στην προπομπή της τίποτα δεν μπορεί ν’ αντισταθεί! Διαλύονται όρη… συντρίβονται βράχοι… ισοπεδώνονται πόλεις… πυροφλέγονται δάση… και όλα αφανίζονται στην “πυροκλαστική” προέλασή της… ενώ η εμπρόσωπη αυτή και τρυφερή “Παντεξουσία της Παναγάπης” ακολουθεί ως “αύρα λεπτή”… μετά την “πυροκλαστική” προπομπή, με γαλήνη και πραότητα… [ 3 ]
Η ενσώματη Ανάληψη του Θεανθρώπου Χριστού στους Ουρανούς, έγινε στην βάση τριών ουσιωδών… και αμετακλήτως δοθεισών υποσχέσεών Του :
α) Ότι ΔΕΝ θα μας αφήσει ορφανούς, φεύγοντας από κοντά μας: «Ουκ εάσω υμάς ορφανούς…» (Ιωάν. 14, 18-20), αλλά θα στείλει τον Παράκλητο, για να μας παρηγορεί και στηρίζει στην Πίστη, παντοτινά: «Εγώ ερωτήσω τον Πατέρα και άλλον Παράκλητον δώσει υμίν, ίνα μένη μεθ’ υμών εις τον αιώνα…» (Ιωάν. 14, 16).
β) Ότι, παρά το γεγονός της σωματικής απουσίας Του από κοντά μας, θα είναι αδιάκοπα “μαζί μας” -πνευματικά, διά της Χάριτός Του- μέχρι την συντέλεια του κόσμου: «Ιδού Εγώ μεθ’ υμών ειμί πάσας τας ημέρας έως της συντελείας του αιώνος…» (Ματθ. 28, 20).
γ) Ότι, στο επερχόμενο τέλος της γήινης (και συμπαντικής!) ιστορίας, θα έρθει πάλι στην γη, κατά την Β΄ Παρουσία Του, για να μας παραλάβει… και να είμαστε μαζί στην Ουράνια Βασιλεία Του: «Πορεύομαι ετοιμάσαι υμίν τόπον… και πάλιν έρχομαι και παραλήψομαι υμάς προς Εμαυτόν, ίνα όπου ειμί Εγώ και υμείς ήτε…» (Ιωάν. 14, 2-3).
«Μαράν Αθά». Ναι, έρχου… Κύριε Ιησού. Αμήν, γένοιτο…
ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ-ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
[ 1 ] Κατά την Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου στην γη, ωστόσο, και την υπεσχημένη επανασύσταση από το μηδέν των σωμάτων (αφθάρτων πια και ομοίων με το αναστημένο Σώμα του Θεανθρώπου Κυρίου μας), το χάρισμα αυτό -επαναπρόσληψη του σώματος- θα δοθεί σε όλα τα μακάρια πνεύματα που πρόκειται να εισέλθουν στην “αβράδιαστη” Βασιλεία του αδύτου Φωτός!
[ 2 ] «Μάθετε απ’ Εμού, ότι πράος ειμί και ταπεινός τη καρδία… και ευρήσετε ανάπαυσιν ταις ψυχαίς υμών!…» (Ματθ. 11, 29)
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Γνωρίστε από Εμένα τον Ίδιο, ότι είμαι πράος και ταπεινός στην καρδιά… και θα βρείτε ανάπαυση στις ψυχές σας, αν Με πλησιάσετε…
[ 3 ] «…Ιδού πνεύμα μέγα κραταιόν, διαλύον όρη και συντρίβον πέτρας ενώπιον Κυρίου, αλλ’ ουκ εν τω πνεύματι Κύριος· και μετά το πνεύμα συσσεισμός… αλλ’ ουκ εν τω συσσεισμώ Κύριος· και μετά τον συσσεισμόν πυρ… αλλ’ ουκ εν τω πυρί Κύριος· και μετά το πυρ φωνή
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Ένα Πνεύμα παντουργικής παντοδυναμίας προπορεύεται του Θεού… διαλύοντας βουνά και συντρίβοντας βράχια για να διαβεί ο Θεός… αλλ’ ο Ίδιος ο Θεός ΔΕΝ είναι μέσα σε αυτή την ισοπεδωτική προπομπή! Και μετά το ισοπεδωτικό Πνεύμα, ακολουθεί μέγας σεισμός που κατακρημνίζει τα πάντα… αλλά πάλι ο Ίδιος ο Θεός ΔΕΝ είναι μέσα στον σεισμό! Και μετά τον κατακρημνιστικό σεισμό, ακολουθεί λαίλαπα πυρός που κατατρώει τα πάντα στο πέρασμά της… αλλ’ ο Ίδιος ο Θεός ΔΕΝ είναι μέσα στη φωτιά! Και μετά την φωτιά, ακολουθεί μια γλυκειά φωνή σαν δροσερή πνοή λεπτής αύρας… κι’ εκεί μέσα είναι ο παντοδύναμος Θεός!…
