Στον ναό της Αγίας Αικατερινής στην Αστόρια έψαλλα για περιπου 20 χρονια. Από το 1982 μεχρι το 2002.
Εκείνη τη χρονιά στις 25/11 – ανήμερα της εορτής της Αγίας – είχαμε στο αναλόγιο και τρεις επισκέπτες από άλλες ενορίες.
Τον Α τον Β και τον Γ , γνωστούς στον κύκλο των ιεροψαλτών της παροικίας.
Εγώ όπως πάντοτε, ως οικοδεσπότης σεβόμενος τη γνώση και την εμπειρία των επισκεπτών μας, μοιράστηκα μαζί τους – με χαρά και ευχαρίστηση – το ένα και μοναδικό αναλόγιο του ναού. ( Στούς περισσότερους ελληνορθόδοξους ναούς της Αμερικής υπάρχει μόνο το δεξιό αναλόγιο)
Εγω και ο Α αναλάβαμε καθήκοντα δεξιού ψάλτη, ο Β και ο Γ αριστερού ενώ ο κυρ-Παναγιώτης – μόνιμος βοηθός και συνεργάτης μου– έμεινε μέσα στο «ιερό» παραχωρώντας ευγενικά τη θέση του στους επισκέπτες.
Ξεκινήσαμε ψάλλοντας ομαλά τους πρώτους ύμνους της ακολουθίας, όμως τα πράγματα δεν άργησαν να εξιλιχθουν σ’ ένα τραγελαφικό φραστικό επεισόδιο..
Το «μπαρούτι» άρχισα να το μυρίζομαι όταν διέκρινα ένα ειρωνικό χαμόγελο στο πρόσωπο του Β οταν ο Α άνοιξε μπροστά του βιβλίο με βυζαντινές νότες και όταν με την άκρη του ματιού μου παρατήρησα μια μικροένταση μεταξύ του Γ και του Β σε μια στιγμή που ο ένας προσπαθούσε να φέρει το κοινό τους μικρόφωνο πιο κοντά του, ενώ ο άλλος το τραβούσε πίσω.
Η «ένταση» εξελιχθηκε στην εξής περίπου στιχομυθία ….όπως την θυμάμαι:
Β στον Α: Τι ανοίγεις το βιβλίο μπροστά σου αφού δεν διαβάζεις τις νότες ?
Α : Ναι !! Περιμένω να με μάθεις εσύ. Δεν κοιτάς τα χάλια σου λέω εγώ.
Γ στον Β: Άσε κάτω και μην τραβάς το μικρόφωνο.
Β: Γιατί; Δικό σου είναι;
Γ : Έτσι και το ξαναγγίξεις, θα φας γροθιά
Β: Τόλμησε και θα δεις τι έχει να γίνει
Στην «κοινωνία» των ιεροψαλτών οι εκδηλώσεις αλαζονείας και έπαρσης δεν είναι σπάνιο φαινόμενο. Περιστατικά όπως το παραπάνω η λαϊκή θυμοσοφία τα περιγραφει εύστοχα με την ιστορία των δύο γαϊδάρων που μαλώνανε σε ξένον αχερώνα.
Να τα λέμε κι’ αυτά.
Photo photo Bairyna, www.pixabay.com
