Στα σκλαβωμένα χώματα
ο νους μου τριγυρίζει,
βγάζει η καρδιά μου στεναγμό,
θαρρείς η γη ραγίζει.
Στο σπίτι που γεννήθηκα
έμεινε η ψυχή μου,
σεργιάνι βγαίνει και πατά
στη ματωμένη γη μου.
Στους δρόμους που περπάτησα
και έπαιξα παιδάκι
με οδηγούν τα βήματα
και χόρτασα φαρμάκι.
Έχω κλειδί στο χέρι μου
του πατρικού και πάω
να ανοίξω το ξωπόρτι μου,
ψωμί κι ελιά να φάω.
Εις τη σκιά της λεμονιάς
να κάτσω στην αυλή μου,
να ´ρθουν κι οι γέροι μου γονείς
να πιουν καφέ μαζί μου.
Στα σκλαβωμένα χώματα
κοιμάται η ζωή μου
και όλο ονειρεύομαι
πως ήρθε το παιδί μου!!
photo pavstern, https://pixabay.com
















































