Άκου να δεις τι εγινε…
Γύριζα, που λες, από μια -όχι ευχάριστη- νυχτερινή βόλτα, κρατώντας τα στενά μου παπούτσια στο χέρι Μου είχαν πληγιάσει τις πατούσες …τα είχα βγάλει για να μπορέσω να περπατήσω ως το σπίτι και ακόμα και οι πλάκες του πεζοδρομίου μου έδιναν μια μικρή ευχαρίστηση με την δροσιά τους …κάπου εκεί ήταν που αποφάσισα να τα αφήσω δίπλα σε έναν κάδο ..τα αισθανόμουν απίστευτα βαριά να τα κουβαλάω …
Συνέχισα για λίγο ξαλαφρωμενη πια την βολτα, χαζεύοντας τις βιτρίνες των κλειστών μαγαζιών, ώσπου στάθηκα μπροστά σε ένα μαγαζί με παπούτσια …μέσα είχε φως .. πολύ φως!
“Μπα!” λέω . “Ανοιχτό τέτοια ώρα?..”
Δεν έκατσα να το σκεφτώ και πολύ
..είδα στο βάθος την πωλήτρια να τακτοποιεί κάτι κουτιά και μπήκα μέσα..
“Καλησπέρα…είστε ανοιχτά?” ρώτησα..
“Καλησπέρα…κλειστά θεωρούσα είμαστε αλλά εσείς περάσατε …τι θα θέλατε?” Μου απάντησε με μια ελαφριά ειρωνία η πωλήτρια..
Έπειτα κοίταξε με λίγη απαξίωση αλλά και κάπως τρυφερά τα βρώμικα ξυπόλητα πόδια μου καθώς της έλεγα πως ψάχνω ένα ζευγάρι άνετα παπούτσια..μου είπε να ρίξω μια ματιά και συνέχισε την δουλειά της…
Κοίταξα τα δεκάδες παπούτσια που ήταν στοιβαγμένα στα ράφια μεσα στα κουτιά τους με το δείγμα μπροστά …αθλητικά, μποτάκια, πέδιλα με τακουνι. Είχε όλων των λογιών παπούτσια …
Στο βάθος σε ένα ράφι στο ύψος των ματιών μου τα είδα!
Ήταν ένα ζευγάρι μόνο του …χωρις κουτιά πίσω του …ζευγάρι ολόκληρο…όχι το μονό που είχαν τα άλλα σαν δείγμα.
Τα πλησίασα, τα έπιασα και τα δύο μαζί, κοίταξα από κάτω και ήταν στο νούμερο μου. Χωρίς να το πολυσκεφτώ, έβγαλα μερικά μωρομαντιλα από την τσάντα μου κι αφου καθάρισα τις κατάμαυρες πατούσες μου, τα φορεσα!
Γλυστρισε το πόδι μου μέσα και θηκιασε σαν μωρό στην αγκαλιά της μαμάς του. Ήταν κομψά και λεπτά, αναδείκνυαν το σχήμα του ποδιού μου και ήταν και μαλακά, άνετα σαν να περπατάω σε βαμβάκι …τί βαμβάκι ? Σε σύννεφο! .. και φαίνονταν γερά και καλοραμμένα ..ανθεκτικά ..
Μπορούσα να τα φοράω μια ζωή!
“Αυτά θέλω!” είπα αποφασιστικά στην πωλήτρια . “Θα τα πάρω. Τι σας οφείλω?”
Δεν είχα σκοπό να τα βγάλω απ’ τα πόδια μου. Αυτά τα παπούτσια ήταν για μένα ..
“Αυτά δεν πωλούνται κυρία μου”είπε η πωλήτρια και για μια στιγμή σαστισα ..
“Τί εννοείτε δεν πωλούνται? Γιατί τα έχετε τότε εδώ μαζί με τα υπόλοιπα εμπορεύματα σας?”
“Σας είπα…δεν πωλούνται”
“Μα εγώ τα θέλω και είμαι διατεθειμένη να τα πληρώσω!! Πείτε μου μια τιμή!”
“Σας είπα…δεν πωλούνται”
“Ε τότε χαριστε τα μου!!” αναφώνησα με μια μικρή δόση αγανάκτησης στην φωνή …
“Σας είπα δεν πωλούνται και ούτε μπορώ να σας τα χαρίσω” επέμεινε η πωλήτρια.
“Μα αυτά τα παπούτσια είναι φτιαγμένα για τα πόδια μου …δεν γίνεται να τα βγάλω. ..”
“Αυτά τα παπούτσια είναι του καταστήματος.. ούτε πωλούνται ούτε χαρίζονται..είναι ένα τελευταίο ζευγάρι και θα μείνει εδώ .. στην θέση του στο ράφι!
…και τώρα σας παρακαλώ βγάλτε τα .”
Στο ράφι..
δήλωσε ορθά κοφτά ή πωλήτρια και εμένα με πλημμύρισε η απογοήτευση …
Έπρεπε να τα διεκδικήσω …να την πείσω …τελοσπαντων κάτι να κάνω…σκέφτηκα όπως τα φορούσα να φύγω τρέχοντας …που θα με προλάβαινε μες την νύχτα?..θα έστριβα στην γωνία, θα κρυβόμουν πίσω απ’ τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα, θα έβγαινε η πωλήτρια να με ψάξει αλλά δεν θα μπορούσε να αφήσει το μαγαζί μονο του μες την νύχτα …θα καλούσε την αστυνομία..θα είχα προλάβει να απομακρυνθω αραγε? Θα ερχόταν ελικόπτερο με προβολείς και θα έριχνε μια εκτυφλωτική δεσμη φωτός πάνω μου Τα περιπολικά θα έκλειναν το στενό από γωνία σε γωνία…οι σειρήνες θα ξυπνούσαν την γειτονιά ..θα εβγαιναν όλοι στα μπαλκόνια και θα άρχιζαν να τραγουδάνε εν χορώ για εμένα την κλέφτρα!!…η πωλήτρια θα έκανε το σόλο τραγούδι και χορευτικό της και όλοι θα έστρεφαν τους δείκτες των χεριών τους πάνω μου.. μιούζικαλ θα γινόταν ..οι τρομπετίστες αστυνόμοι θα έρχονταν σε κύκλο πάνω απ’ το κεφάλι μου και θα έπαιζαν εκκωφαντικά. Στον Γερανό της αστυνομίας με τον οποίο θα με έπαιρναν σηκωτη κρεμασμένη απ’ τα ποδια και δεμένη σαν σαλάμι θα με οδηγούσαν το ξημερωμα στην πλατεία για δημόσιο εξευτελισμό…πανω εκεί λοιπόν στον γερανο ήταν ένα πιάνο και πιανιστας ο οδηγός του γερανού που έπαιζε με τρελή ταχύτητα ένα φρι τζαζ σολο.. Μια διμοιρία ΜΑΤ που πιασμένοι αγκαζε σαν τάγμα Βέρμαχτ ήταν οι βαρύτονοι και έρχονταν με βήμα ρυθμικό να μου αποσπάσουν τα παπούτσια βίαια ..θα τα κατέστρεφαν ίσως οι ουγκανοι, όπως θα προσπαθούσαν να μου τα βγάλουν ..έπρεπε να τα πάρω μαζί μου …αλλά δεν ήταν αυτός ο τρόπος..
Στα λίγα λεπτά που τα φορουσα τα αισθανόμουν ένα με το δέρμα μου …δικά μου… Πολύτιμα. Δεν ήθελα να τα κλέψω ούτε να πάθουν κάτι …
Καθως χάθηκα στα σενάρια της σκέψης μου η πωλήτρια με τράβηξε απότομα πίσω στην πραγματικότητα σαν χαρταετό απ’ τον σπάγκο.
“Τελοσπαντων σας βλέπω πόσο σας ταιριάζουν ακριβώς και αν ήταν να τα χαρίσω κάπου θα τα έδινα σε εσάς.. μπορείτε να κρατήσετε το ένα λοιπόν ..το άλλο θα παραμείνει στο κατάστημα.. διαλέξτε ποιο θέλετε. Αριστερό ή δεξί? “
Μάλλον, σκέφτηκα, δεν θα άκουσα καλά ..
“Τί είπατε? Να κρατήσω το ένα μόνο? Άκουσα καλά?”
“Ναι μια χαρά ακούσατε και είναι το περισσότερο που μπορώ να σας δώσω ..κρατήστε όποιο από τα δύο θέλετε και δώστε μου το άλλο”
“Μα δεν γίνεται να κρατήσω μόνο το ένα . Τα παπούτσια πάνε ζευγάρι… Όχι για να κάθονται στο ράφι” της είπα και συνέχισα “κι ύστερα πως θα φοράω μόνο το ένα ? Τι θα απογινει το άλλο μου πόδι? Θα κρυώνει, μπορεί να πατήσω κάνα γυαλί, σίγουρα θα λερωθεί, έχει λάσπες και βρωμιές εκεί έξω…”
Απορούσα με τον εαυτό μου που απαντούσα σοβαρά στον παραλογισμό της!
“Σας παρακαλώ …αποφασίστε επί τέλους! Ποιο θα κρατήσετε? Δεν είναι ανάγκη να το πάρετε και να το φοράτε …μπορείτε να το βάλετε κι εσείς σε ένα ράφι στο σαλόνι σας”
“Μα δεν καταλαβαίνετε? Παπούτσια πουλάτε ..δεν είναι τα παπούτσια για το ράφι…είναι για να τα φοράμε και να μας ταξιδεύουν και να χορεύουμε με αυτά.. να τρέχουμε και να στραγγίζουμε την ζωή!..και χρειάζεται να είναι ζευγάρι . .τι θα το κάνω το άλλο μου πόδι???”
“Κόψτε το! Μόνο έτσι μπορείτε να έχετε αυτό το παπούτσι.. “
Αν και ήταν σοκαριστική η απάντηση και για μια στιγμη μπήκα στην διαδικασία να σκεφτώ ποιο πόδι θα θυσίαζα ..ευτυχώς η ανατριχιλα από τον ήχο του πριονιου στην σκέψη μου …με ξύπνησε!
Ήμουν ιδρωμενη και το αριστερό μου πόδι είχε μουδιάσει όπως το είχα πλακώσει στον ύπνο μου.. εκατομμύρια καρφίτσες μου θύμισαν ότι συνέχιζα να είναι ολόκληρη και αρτιμελής. . κοίταξα το κουτί με τα παπούτσια που αγόρασα χτες το απογευμα και ήταν στο πάτωμα δίπλα στο κρεβάτι μου. Σηκώθηκα, τα έβγαλα απ’ το κουτί ..έβγαλα και τα χαρτιά που τα γέμιζαν και τα πήρα αγκαλιά μου στο κρεβάτι .. ζευγάρι!
Σημείωση συγγραφέα: Το παρόν διήγημα είναι μια συμβολική αναφορά στις προσωπικές σχέσεις και στα ερωτικά τρίγωνα
