Καθημερινά, οι οθόνες μας γεμίζουν εικόνες πολέμου, δυστυχίας, ανθρώπων που χάνουν τα σπίτια τους, παιδιά που στερούνται την ασφάλεια και το χαμόγελό τους. Άνθρωποι που αναγκάζονται να εγκαταλείψουν όσα αγαπούν, που παλεύουν να επιβιώσουν, που αναζητούν μια αγκαλιά, ένα κομμάτι ψωμί, μια στιγμή ειρήνης.
Κι εμείς παρακολουθούμε. Συγκινούμαστε για λίγο, αναστενάζουμε, ίσως αφήσουμε ένα δάκρυ να κυλήσει και ύστερα επιστρέφουμε στην καθημερινότητά μας. Στις δουλειές, στις υποχρεώσεις, στις μικρές και μεγάλες έγνοιες μας.
Και κάπου εκεί γεννιέται ένα ερώτημα που αξίζει να μας προβληματίσει: Μήπως αρχίζουμε να συνηθίζουμε τον πόνο;
Μήπως οι εικόνες της δυστυχίας έγιναν τόσο πολλές, ώστε η καρδιά μας κουράστηκε να συγκινείται; Μήπως ο πόνος των άλλων έγινε μια είδηση ανάμεσα σε τόσες άλλες, που προσπερνάμε χωρίς να σταθούμε για λίγο;
Δεν είναι πως δεν έχουμε αισθήματα. Ίσως είναι που η καθημερινότητα μας κατακλύζει, που η αγωνία για τη δική μας ζωή μας απορροφά, που μερικές φορές δεν ξέρουμε πώς να διαχειριστούμε τόσο πόνο. Όμως, όσο κι αν δυσκολευόμαστε, δεν πρέπει να αφήσουμε την αδιαφορία να γίνει συνήθεια.
Γιατί πίσω από κάθε εικόνα υπάρχει ένας άνθρωπος. Μια μητέρα που φοβάται για το παιδί της. Ένα παιδί που αναζητά την αγκαλιά του. Ένας ηλικιωμένος που έμεινε μόνος. Ένας άνθρωπος που έχασε τα πάντα και προσπαθεί να βρει τη δύναμη να αρχίσει ξανά.
Δεν είναι αριθμοί, ούτε απλές ειδήσεις. Είναι ζωές. Είναι όνειρα που διακόπηκαν, αγάπες που δοκιμάστηκαν, ψυχές που ζητούν λίγη γαλήνη.
Και η ανθρωπιά δεν χρειάζεται πάντα μεγάλες πράξεις για να υπάρξει. Μπορεί να βρίσκεται σε ένα χέρι που απλώνεται, σε μια προσφορά, σε μια ειλικρινή συμπαράσταση, σε μια φωνή που υψώνεται απέναντι στην αδικία. Ακόμη και στην απόφαση μας να μη γυρίσουμε το βλέμμα αλλού, να μη θεωρήσουμε τη δυστυχία του άλλου κάτι μακρινό και ξένο.
Δεν μπορούμε να σταματήσουμε κάθε πόλεμο, να θεραπεύσουμε κάθε πληγή ή να απαλύνουμε κάθε πόνο. Μπορούμε, όμως, να διατηρήσουμε ζωντανή την ευαισθησία μας. Να νοιαζόμαστε. Να ακούμε. Να προσφέρουμε ό,τι μπορούμε. Να θυμόμαστε πως ο κόσμος γίνεται λίγο καλύτερος κάθε φορά που ένας άνθρωπος επιλέγει να σταθεί δίπλα σε έναν άλλον.
Ας μη συνηθίσουμε, λοιπόν, τον πόνο του κόσμου.
Ας μη γίνει η δυστυχία μια εικόνα που προσπερνάμε και η αδικία μια πραγματικότητα που αποδεχόμαστε σιωπηλά. Ας κρατήσουμε μέσα μας εκείνο το μικρό φως που μας κάνει να συγκινούμαστε, να συμπονάμε, να ελπίζουμε.
Γιατί όσο υπάρχει ένας άνθρωπος που νοιάζεται για τον πόνο ενός άλλου, η ανθρωπιά δεν έχει χαθεί.
Και ίσως αυτό να είναι το πιο σημαντικό που έχουμε να προστατεύσουμε σήμερα: να μη σκληρύνει η καρδιά μας σε έναν κόσμο που έχει τόσο μεγάλη ανάγκη από αγάπη.
photo andreas160578, https://pixabay.com
