Σ’αγαπώ κι όταν ακόμη δεν με σκέφτεσαι.
Και ξέρεις γιατί;
Γιατί ανασαίνουμε το ίδιο οξυγόνο πάνω
σ’ αυτό τον πλανήτη!
Απο αυτό που ανασαίνουν τα λουλούδια
στους απέραντους κάμπους
ή και σε απόμακρους κρύπτες!
Απο αυτό που ανθίζουν τα νούφαρα
και φωτίζουν τις νύχτες!
Απο αυτό που πληθαίνει στις απέραντες
εκτάσεις απο έλατα
και στους αναρίθμητους πευκώνες!
Κι εκεί υπάρχει οξυγόνο που
ανανεώνεται ανά τους αιώνες!
Σ’αγαπώ κι ας μας χωρίζουν αποστάσεις
υπάρχει κάτι κοινό, Θεϊκό
μυστήριο είναι οι ανάσες!
Θα σ’ αγαπώ.. Όσο ανασαίνω…
Photo stux / https://pixabay.com























