Πέντε ποτάμια σε κυκλώνουν, πατρίδα μου πικρή
Στο πλατύσκαλο της μέρας
Ο ήλιος ανεβαίνει τεμπέλικα σαν κουρασμένος ταξιδιώτης
Φωτίζει πέντε ποταμούς
Κι ένα βασίλειο σκότους
Χωρίς μνήμη
Μηνύματα δε φτάνουν
Στο βασίλειο της λήθης
Μάτια δάκρυα
Νεκρά πουλιά
Αφήσαμε πίσω μας τον ποταμό της θλίψης
Και ο Κωκητός ο ποταμός του θρήνου
Τραβούσε τα μαλλιά του μαύρα σύννεφα οδύνης
Ποιο πέρα μας συνόδευαν βροντές και κεραυνοβολήματα
Και ο Φλεγέθων έτρεχε γοργά με πύρινες φλόγες
Θολά νερά κατέβαζε ο ποταμός της λήθης
Συνωμοτώντας δολερά με τον Στυξ, τον ποταμό του μίσους
Που βούιζε τρομερά,
Χασμουριέται ο ήλιος και χάνεται
Αφήνοντας πίσω τον κόσμο
Ανάμεσα σε φλεγόμενους ποταμούς
Πέντε ποτάμια ορμητικά μες στις πικρές μας φλέβες
Πέντε ποτάμια δολερά κύκλωναν τη ζωή μας.
photo ArthurHidden, Image license by freepik.com