Στην Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ
Θυμήσου:
Στο χωνευτήρι της ρηχότητας
έτριβες άλας στις πληγές μου
ανεπαίσθητα χλεύαζες τον πόνο μου.
Οι αλληγορίες ανταλλάγματα ζητούσαν
απ’ τη ζωή μου την αργόσυρτη, την άδεια.
Κριτές μου τ’ αγρίμια της νύχτας
π’ αρπίζαν στην απανεμιά πολύχρωμων
κοιλάδων
ασημοπράσινων, ονειροπόλων βάλτων.
Αίφνης, άλικα ξέμπαρκα αγριολούλουδα
σαρκώθηκαν στα κύτταρα
της στραγγισμένης μνήμης.
Απαθανάτισες αρχέγονες εικόνες μου
μέσ’ από δαιδαλώδεις δρόμους,
αείχρονες στγμές, βαθύσκιωτα μονοπάτια,
άγραφους χάρτες, να καταγράψεις
την ανενδοίαστη γυμνή βροχή.
Να εξορύξεις της ψυχής
την απελέκητη αλήθεια μου
που μέσα μου εκκολάφθηκε
ΈΝΑ έγινε με το DNA.
Aθήνα 2016
photo Vika_Glitter / https://pixabay.com

















































