Σταγόνες απ’το δάκρυ Σου
της Θείας Κοινωνίας το νάμα.
Και του αίματός Σου οι ρανίδες,
κόκκινοι κόκκοι απ’τη ψίχα του ροδιού.
Από το παραθύρι του Παράδεισου,
Χριστέ μου ΕΣΥ, τι είδες
και σ’έναν κόσμο ήρθες
λυτρωτής να γίνεις του κακού;
Στο χλευασμό των άπιστων
κουρέλι και σκουπίδι έγινες,
που πτύελα στους δρόμους το σκεπάζαν.
Των λόγων Σου η γλύκα έκριναν
πως της ζωής τους τη γαλήνη εταράζαν.
Μέσα στης τρέλας που κατείχαν το παράλογο
στης τύφλωσής τους το σκοτάδι το πυκνό,
συγνώμη,Κύριε,που επέτρεψαν στο άδικο
να τους στερήσει ένα δρόμο φωτεινό.
Μοναδική Σου σκέψη η καλοσύνη,
τα λόγια Σου θυσία στο Σταυρό,
οι πόνοι Σου απ’τους ήλους έχουν γίνει
προσευχητάρι σ’έναν κόσμο αμαρτωλό.
Δε ξέρω πόσοι το διαβάσαν, πόσοι ξέρουν,
των λόγων Σου την έννοια να νιώσουν,
αυτό που ξέρω κι όλο πιο πολύ με θλίβει,
είναι τα δάκρυα της μετάνοιας που δε στάζουν.
photo Myriams-Fotos / https://pixabay.com
















































