Στο σκοτεινό δωμάτιο το μοιρολόι
μιας χαμένης αγάπης που άργησε
να έρθει, σκορπάει το λυγμό του
στ’ άσπρα σεντόνια.
Ο πυρετός ανεβαίνει. Η γύμνια της
ψυχής, γίνεται τροφή του.
Ανεβαίνει, ανεβαίνει, μέχρι που
το γκρι δηλητήριο, κυλάει στο κορμί.
Κανένα θερμόμετρο δεν είναι ικανό
να μετρήσει τη φλόγα αυτού του έρωτα.
Η ανάσα βαριά. Το σώμα ασάλευτο.
Ο υδράργυρος, έκανε τη δουλειά του.
Όλα θάφτηκαν στο σκοτεινό δωμάτιο.
Μαζί κι ΕΓΩ!!!
****
Η χρονική πληρότητα ήρθε νωρίς.
Τα πρόσωπα άλλαξαν μορφή, και
η ασχήμια ενός ειρωνικού χαμόγελου
έριξε το σκούρο πέπλο του παντού.
Άσπρο μαύρο γύρω μας.Αντίθεση
τόσο όμορφη, όσο και παγερή.
Δεν σε αγγίζω, δεν σου μιλάω,
δεν σε ακούω. Με μαύρα γάντια
κυκλοφορείς.
Κανένα αποτύπωμα ΠΙΑ!
****
Ήθελα να σου παίξω μουσική.
Σαν κούκλα κουρντιστή να σου χορέψω…
Σ’ένα σονέτο η καρδιά να τυλιχτεί,
κι όλη τη γύρη των χειλιών σου να μαζέψω.
Μες’ απ’τα πλήκτρα τη μορφή σου αναζητώ
στο άγγιγμα τους, πως μουδιάζουνε τα άκρα…
Το αναρίγισμα του πόθου μου ρουφώ,
σαν μελλοθάνατη που θέλει ελπίδα σάπια.
photo StockSnap / https://pixabay.com