Παράδοξο, ο έρωτας είναι ηδονή μα βιώνεται σαν πόνος.
Τι προξενεί τον πόνο; Μα η απουσία. Ότι απουσιάζει αυτό επιθυμούμε.
Μια μάχη με τον εαυτό μας είναι ο έρωτας όχι με το αντικείμενο του πόθου μας, μια μάχη με την δική μας πεποίθηση προς αυτόν-αυτήν που απουσιάζει.
Αν κατακτηθεί, άραγε τι συμβαίνει; Μήπως τότε σβήνει η επιθυμία;
Ο πόνος λειτουργεί σαν τέχνασμα του έρωτα και ο ερωτευμένος αντιλαμβάνεται έναν άλλον εαυτό πουν φανερώνεται μέσα από αυτό το παιχνίδι, μέσα από αυτό το τυρρανικό αβάσταχτο συναίσθημα που δημιουργεί η απουσία του άλλου.
Μαθαίνουμε τον έρωτα και πως λειτουργεί μέσα από μας τους ίδιους, το αντικείμενο του πόθου είναι εκεί και εμείς πλάθουμε τα δικά μας σενάρια, τις δικές μας προσδοκίες και βιώνουμε τον πόνο μέσα από αυτά, όχι από το ίδιο το αντικείμενο αλλά από την πλασματική πραγματικότητα που μέσα από συμπεριφορές του δημιουργούμε.
photo vdnhieu, https://pixabay.com

















































