ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΗ ΔΩΔΩΝΗ ΕΧΕΙ ΑΠΛΩΣΕΙ ΤΑ ΛΕΥΚΑ ΤΗΣ σεντόνια μια ψιλή ομίχλη σαν μια αυλαία τραγωδίας. Το πέτρινο αμφιθέατρο μασάει αρχαίες λέξεις, ηχηρές, δραματικές πάνω στο ορεινό, δυσπρόσβλητο τοπίο.
Το φως εδώ έχει ορίζοντα τη ρυτιδιασμένη πέτρα της τραγωδίας. Ο Τόμαρος ρίχνει ένα σκοτεινό βλέμμα Δια, πότε με βροντές, πότε με κεραυνούς. Σκυθρωπός Τόμαρος σαν ο τραγωδός.
Ζωές θυσιασμένες μέσα σε κυκλώπειες πέτρες, μέσα σε λαβυρίνθους. Ουρανός βλέμμα του Ζευς, ουρανός χάλκινη καμπάνα. Θρόισμα δρυς μηνύματα αιώνων. Περιπλάνηση στο χώρο και στο χρόνο.
Βουνά ναοί, δέντρα ναοί, ιερές δρυς που έριχναν το ανάστημα στην καρδιά των καιρών και κρατούσαν στις πράσινες απαλάμες τους περιστέρια που έστελναν οι θεοί τα προμηνύματά τους.
Γεννήθηκα στη Δωδώνη, γεννήθηκα στο κατώφλι της πύλης του Άδη. Μέρες τραγωδίας, μέρες που μπήγουν το ξίφος από στέρνο σε στέρνο και γεννιούνται προτομές, γεννιούνται αγάλματα.
Στυλώνω τ’ αυτί. Ζητάω τις παλιές φωνές μέσα στην πέτρα. Πού είναι το ιερό δέντρο; Πού είναι το μαντείο; Αρπάζω τα πουλιά του αέρα, τιτιβίσματα της μοίρας μου και τρέχω να πω τα μηνύματα.
Εδώ πέρασαν οι κλασικοί θεοί και οι σύγχρονοι θεοί. Εδώ στις σκάλες του αμφιθέατρου έκατσαν ο τραγωδός και η μοίρα και τα είπανε. Στο Βουθρωτό ραγίζουν από καημό τα αρχαία αγάλματα, με μια σπαρακτική εκρηκτικότητα λες και είναι εκρηξιγενείς.
Ακούγονται κάποια κλειδιά μέσα στη νύχτα. Τι να είναι άραγε; Ανοίγουν τις πόρτες ή κλειδαμπαρώνουν τις πύλες του νεκρομαντείου; Χρόνια τώρα βάρβαροι κλειδοκράτορες στην αρχαία Απολλωνία προσπαθούν να κάνουν μετάγγιση στα αρχαία αγάλματα, να τους αλλάξουν ταυτότητα.
Οι σύγχρονοι θεοί περνούν ξέγνοιαστοι. Στις μεγάλες διπλωματικές τους τσάντες έχουν φωλιάσει οι κόρακες και ραμφίζουν το κούτελο της μοίρας μας. Τρώνε τα μάτια της αγάπης μας για ν’ αφανίσουν τα νεογέννητα της αλήθειας.
Οι σύγχρονοι θεοί περνούν ανέμελοι, περνούν σκυθρωποί και αχ, πώς ραγίζουν από το μαράζι τα αρχαία μάρμαρα στις ξένες αίθουσες. Τα μαχαιρώνει το ξένο φως. Τα θρυψαλιάζει ο βάρβαρος χρόνος.
