Φτάνει κάποτε κι η εποχή με τα κόκκινα σύννεφα,
αυτό που λέμε από συνήθεια,
«ο καιρός των παροπλισμένων τρένων»,
που το ποτάμι υποχωρεί κι εμφανίζεται μια άμπωτη
(όμοια με κείνη που απαντάται στη λίμνη Μίσιγκαν καθώς ταξιδεύει κανείς βορειοανατολικά προς τη μελαγχολική Οτάβα)
και το γλυφό νερό κατεβάζει όσια πτώματα,
υπέργηρους εργάτες των ορυχείων λιγνίτη,
αγρότες στις φάρμες της Ουτρέχτης δαγκωμένους από νερόφιδα,
ντροπαλούς πολιτοφύλακες που από τον Ρέμπραντ απεικονίζονταν
στη Νυχτερινή Περίπολο,
καμένες χήρες μαζί με τους εκλιπόντες συζύγους τους αναφλεχθείσες,
λες, στον Γάγγη ποταμό,
δαιμονικές θεότητες των βάλτων του Νέκκερσπουλ
ή νεαρούς Σειληνούς των Ελευσίνιων λόφων,
κι από το οχυρό του Ντινάν καθώς ο ήλιος υποστέλλεται,
έναν Επίσκοπο που τον απιθώνει το κρεμαστό τελεφερίκ
πλάι στα σαξόφωνα
σαβανωμένο στα πορφυρά του ράσα.
photo by Canvas, https://pixabay.com
