Για όλα εκείνα τα αγόρια (και δεν είναι λίγα) που αναρωτιούνται…
Τον συμπαθώ τον Τόμας. Όχι μόνο επειδή είναι ξάδελφός μου – αυτό ίσως να είναι και το λιγότερο. Τον γουστάρω επειδή συχνά μου θυμίζει εμένα, όταν ήμουν μικρότερος. Είναι όμως πιο έξυπνος κι ας μην το παραδέχεται ποτέ.
Γνωρίζω καλά τις εκρήξεις θυμού που έχει. Ξέρω από πρώτο χέρι πόσο απελπισμένος και μόνος νιώθει, ειδικά από τότε που ο θείος μου, τους παράτησε.
Εγώ απ’ την άλλη, δεν έχω δει ποτέ τον δικό μου πατέρα. Χώρισαν με τη μάνα μόλις γεννήθηκα. Πάντα είχα τον παππού σαν πατέρα και παρηγοριά.
Προχθές, ο φίλος μου ο Γιαν, τσαντίστηκε επειδή ο μπαμπάς του άργησε να τον πάρει απ’ την προπόνηση. Ήθελα να του πω: « Σιγά το πράγμα ρε φίλε! Τι να πω κι εγώ που δεν ξέρω καν πώς είναι η φάτσα του δικού μου;». Στο τσακ κρατήθηκα και δεν έβγαλα λέξη.
Δεν ξέρω αν του μοιάζω του πατέρα μου, ούτε αν έχω πάρει τα μάτια ή τα μαλλιά, τη μύτη ή το πηγούνι του. Αυτό που θέλω ρε γαμώτο όμως να μάθω , περισσότερο απ’ όλα, είναι αν έχω πάρει το περπάτημά του. Λένε ότι τα αγόρια, σχεδόν πάντα, έχουν το περπάτημα του μπαμπά τους. Νομίζω ότι το δικό μου δεν μοιάζει ούτε με του παππού, ούτε με της μάνας μου. Είμαι όμως περήφανος για την περπατησιά μου. Ο προπονητής στο ποδόσφαιρο, λέει ότι κινούμαι ελαφριά και σταθερά κι ότι θα γίνω καλό «δεκάρι». Στο γήπεδο κάνω προσποιήσεις κι ελιγμούς, αναπτύσσω ταχύτητα νωρίτερα από όλους τους άλλους. Λες να ήταν κι ο μπαμπάς έτσι στα δεκαέξι του;
Το ‘χω παράπονο, ν’ ακούσω κι εγώ – μια φορά έστω – αυτό το: « φτυστός ο πατέρας του!» Mε παίρνει από κάτω όταν το σκέφτομαι. Και φουντώνω και νιώθω ένα λουρί να μου σφίγγει το λαιμό…Άσε που έχω να κάνω και τα μαθήματα για το σχολείο. Το διάβασμα δεν μου αρέσει και πολύ. Για να πω και την αλήθεια, δεν μου αρέσει καθόλου. Ένας λόγος ακόμα που συμπαθώ τον Τόμας. Την προηγούμενη βδομάδα, είχα «στύψει» το μυαλό μου προσπαθώντας να λύσω μια σκατοεξίσωση που είχαμε για το σπίτι. Εκείνος, αν και δύο χρόνια μικρότερος, της έριξε μια ματιά και την έλυσε στο λεπτό. Πόσο θα ήθελα να την έτριβα στη μούρη του ξενέρωτου, του μαθηματικού μας! «Ορίστε κύριε, την έλυσα την εξίσωσή σου, αρκετά μας έπρηξες το συκώτι!», θα του ‘λεγα…
Στη μάνα μου εννοείται δεν είπαμε τίποτε, ο καθένας για τους δικούς του λόγους. Δεν ξέρω τι πιστεύει εκείνη για τον Τόμας, εγώ πάντως τον εμπιστεύομαι. Και νομίζω ότι κι εκείνος θέλει να με εμπιστευτεί αλλά δυσκολεύεται. Να, όπως εγώ δυσκολεύομαι με τις εξισώσεις ένα πράμα…
Όμως πολύ θα ήθελα να μάθω αν έχω πάρει την περπατησιά του πατέρα μου.
photo Image license by freepik.com
