Μου χάρισε ο πατέρας – Τι χαρά! –
εξάχορδη κιθάρα στη γιορτή μου
κι όταν στα χέρια μου την πήρα τρυφερά,
θαρρούσα πως ψιθύρισε στ’ αφτί μου:
– «Άκου, παιδί, της τσάπας1τον αχό2,
το κύμα πώς παφλάζει στο λιμάνι,
το τραίνο που σφυρίζει μοναχό
και την κραυγή του γκιόνη στο ρουμάνι3!
Τους ήχους αν ακούς με προσοχή,
τη μουσική θα βρεις ολόγυρά σου,
στη θάλασσα, στην πέτρα, στη βροχή
και προ παντός στο χτύπο της καρδιάς σου».
Και να! ψαλμοί σαν θεία προσευχή
ξεχύθηκαν και φτέρωναν ελπίδες
χαρά πως θα φωλιάσει στην ψυχή
σαν ήλιος που σκορπά τις καταιγίδες.
photo by pezibear, https://pixabay.com

















































