Τίναξα στάχτη των καιρών
και θλίψη του φεγγαριού
στο ραγισμένο πια
τασάκι του κόσμου
Με όνειρα ευώνυμα
ακόνισα την καρδιά του κεραυνού
Κομμάτιασα την νύχτα
Και θρήνησα
Για σπίτια που πείνασαν την ελπίδα
Για λόγια που δεν έντυσαν καημούς
Για τα λιμάνια που σίγησαν
Με χέρια παρηγοριάς
αγκαλιάζω τώρα
την λίμνη που δάκρυσε στην μοναξιά
Στεγνώνοντας πληγωμένα φτερά
Χωρίζω την λάσπη σε νερό
και χώμα κόκκινο
Γίνομαι μαύρο φόρεμα
κι έρωτας πορφυρός
στο σώμα της μυγδαλιάς
Για να μεθύσει το σύννεφο
που μπλέχτηκε στα μαλλιά της
N.Sigma
photo jinkyr, https://pixabay.com
















































