«Με αφορμή τη Διεθνή Ημέρα της Γυναίκας, η μικρή αυτή τραγωδία αυτό αφιερώνεται στη Μάνα μας τη Γη. Ένας ύμνος στην πληγωμένη της φύση και μια προσευχή για την αναγέννησή της μέσα από την αγάπη.»
Η ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΤΗΣ ΓΗΣ
Πράξη Α΄: Η Ύβρις (Η Βαρβαρότητα)
Στους ώμους σου κρατάς βουνά, αρχαία και τρανά,
μα οι βάρβαροι τα στήθη σου με σίδερο οργώνουν.
Ρίχνουν φωτιά στα σπλάχνα σου, σπέρνουν τον θάνατο,
κι οι πόλεις , σαν πληγές, το σώμα σου ματώνουν.
Πράξη Β΄: Η Φθορά (Τα Ερείπια)
Εκεί που ο ήλιος έπλεκε στεφάνια στα κλαδιά,
τώρα στέκουν σκελετοί και θάλασσες πνιγμένες.
Το δηλητήριο κυλά, η ανάσα σου βαριά,
κι οι ομορφιές σου χάνονται, βαθιά λεηλατημένες.
Πράξη Γ΄: Η Νέμεσις (Ο Κατακλυσμός)
Ας έρθει η κάθαρση, η παγκόσμια βροχή,
να πνίξει τους καταστροφείς μες στην ίδια τους την οργή.
Ένας τοίχος από νερό, μια δίκαιη τιμωρία,
να σβήσει από τον χάρτη τη μαύρη ιστορία.
Πράξη Δ΄: Η Κάθαρσις (Η Νέα Αρχή)
Μέσα από τη λάσπη, ένας άνθρωπος νέος θα φυτρώσει,
με την αγάπη οδηγό, τη Γη να δικαιώσει.
Χωρίς σίδερο και φόβο, προσκυνητής της φύσης,
θα είναι ο καρπός μιας λυτρωμένης κτίσης.
ΕΠΙΛΟΓΟΣ: Η Φωνή του Χώματος
«Η Τελευταία Ανάσα πριν τη Θύελλα»
Ακούστε τον παλμό, εσείς που ακόμα περπατάτε,
τη Γη που σας ανάθρεψε ποτέ μην την ξεχνάτε.
Δεν είναι δούλος το βουνό, ούτε η θάλασσα κτήμα,
κι η ύβρις που σπέρνετε, θα γίνει το δικό σας μνήμα.
Ο κατακλυσμός δεν είναι μύθος, ούτε μακρινή οργή,
είναι η ίδια η φύση που ζητά να λυτρωθεί.
Κάθε δέντρο που πέφτει, μια ανάσα σας στερεί,
κάθε σπίθα φωτιάς, το μέλλον σας μπορεί να καταπιεί.
Γίνετε εσείς ο σπόρος της αγάπης από τώρα,
πριν η καταιγίδα φέρει την τελική την ώρα.
Γιατί η Γη θα επιζήσει, με ή χωρίς εσάς,
μα η δική σας η ψυχή, πού θα βρει να ξαποστάσει;
Το σύστημα, λειτουργώντας με βάση το κέρδος και την κατανάλωση, έχει βρει τρόπους να μετατρέψει τη γυναίκα από πυρήνα της οικογένειας σε ένα «πολυεργαλείο» που εξυπηρετεί την αγορά.
Η εκμετάλλευση αυτή γίνεται κυρίως με τους εξής τρόπους:
- Η Παγίδα της «Διπλής Εργασίας»
Το σύστημα έπεισε τη γυναίκα ότι η «χειραφέτηση» σημαίνει να δουλεύει 8-10 ώρες έξω, αλλά ταυτόχρονα να διατηρεί την ευθύνη του σπιτιού. Έτσι, το κράτος και οι επιχειρήσεις κερδίζουν από την εργασία της, ενώ εκείνη εξαντλείται προσπαθώντας να ανταποκριθεί σε δύο ρόλους, συχνά χωρίς καμία ουσιαστική στήριξη.
- Η Βιομηχανία της Ανασφάλειας
Ο υπερκαταναλωτισμός τρέφεται από τις ανασφάλειες της γυναίκας. Το σύστημα προβάλλει ανέφικτα πρότυπα ομορφιάς μέσω των social media, αναγκάζοντάς την να καταναλώνει ασταμάτητα (καλλυντικά, επεμβάσεις, μόδα) για να νιώθει αποδεκτή. Η γυναίκα γίνεται ο «ιδανικός πελάτης» γιατί η αξία της ταυτίζεται με την εικόνα της.
- Η Εμπορευματοποίηση της Μητρότητας
Ακόμα και ο ιερός ρόλος της μητέρας έχει γίνει προϊόν. Από τα πανάκριβα «απαραίτητα» βρεφικά είδη μέχρι τις υπηρεσίες που αντικαθιστούν τη φυσική παρουσία της μητέρας (επειδή εκείνη πρέπει να δουλεύει), το σύστημα κερδίζει από τη διάλυση του παραδοσιακού οικογενειακού ιστού.
- Η Απώλεια της Πνευματικότητας
Προβάλλοντας τη γυναίκα ως αντικείμενο ή ως «οικονομική μονάδα», το σύστημα την αποκόπτει από την ηθική και πνευματική της δύναμη. Όταν μια γυναίκα εστιάζει μόνο στην ύλη, χάνει την ικανότητά της να μεταλαμπαδεύει αξίες στα παιδιά της, κάτι που βολεύει ένα σύστημα που θέλει υπάκουους καταναλωτές και όχι σκεπτόμενους ανθρώπους.
photo JaymzArt, https://pixabay.com
