Θυμάμαι το χειμώνα στο βουνό
πώς έσερναν ανάλαφρα οι νιφάδες
τρελό χορό στις πίστες τ’ ουρανού
πάνω από των σπιτιών τις καμινάδες!
Κι ακόμα πώς λικνίζονταν κομψά
της λεύκας τα κλαδιά στ’ ανεμοβρόχι
και πώς τα διαβατάρικα πουλιά
απ’ τ’ Αη-Γιαννιού περνούσαν το μετόχι!
Όλα, λοιπόν, χορεύουν στη ζωή,
σαν οι άνεμοι καλά κρατούν τα γκέμια,
σε βαλς αργό το κύμα στο γιαλό,
μα ξέφρενο όταν πιάνουν τα μελτέμια.
Τ’ αστέρια σεργιανούν στον ουρανό
σε κίνηση χορού χωρίς μια στάση,
χορεύει η γη στου κόσμου τους ρυθμούς,
χορεύουν τα παιδιά στο χοροστάσι.
photo pepecantone, https://pixabay.com






















