Η πρόσφατη πρόταση του Αχιλλέα Μπέου να τίθεται χρονικό όριο τριών μηνών για την υιοθεσία αδέσποτων ζώων, μετά το οποίο αυτά θα οδηγούνται σε ευθανασία εφόσον δεν υπάρξει ενδιαφέρον, προκαλεί εύλογη ανησυχία και έντονο προβληματισμό. Όχι μόνο για το περιεχόμενό της, αλλά κυρίως για τη φιλοσοφία που την υποστηρίζει.
Η διαχείριση των αδέσποτων δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως ζήτημα «εκκαθάρισης αριθμών». Πρόκειται για ένα σύνθετο κοινωνικό και διοικητικό πρόβλημα, που σχετίζεται με την εγκατάλειψη ζώων, την έλλειψη συστηματικών στειρώσεων, την ανεπαρκή εφαρμογή της νομοθεσίας και τη διαχρονική απουσία ολοκληρωμένων πολιτικών πρόληψης. Η ευθανασία ως διοικητικό εργαλείο δεν αποτελεί λύση, αποτελεί παραδοχή αποτυχίας. Σε όλη την Ευρώπη, η σύγχρονη πρακτική βασίζεται σε οργανωμένα προγράμματα στείρωσης, ηλεκτρονικής καταγραφής, ενίσχυσης των υιοθεσιών, συνεργασίας με φιλοζωικούς φορείς και αυστηρών ελέγχων κατά της εγκατάλειψης. Οι πολιτικές αυτές μειώνουν σταθερά τον αριθμό των αδέσποτων χωρίς να υπονομεύουν τις αρχές προστασίας της ζωής και της κοινωνικής ευθύνης.
Αντίθετα, η θέσπιση χρονικού ορίου μετά το οποίο η ζωή ενός ζώου παύει να προστατεύεται επειδή δεν βρέθηκε ενδιαφερόμενος πολίτης μεταφέρει την ευθύνη από τη διοίκηση στα ίδια τα ζώα. Όμως τα αδέσποτα δεν αποτελούν πρόβλημα από μόνα τους. Αποτελούν συνέπεια ανθρώπινων επιλογών και θεσμικών ελλείψεων. Ο πολιτισμός μιας κοινωνίας δεν μετριέται μόνο από τις υποδομές της, αλλά και από τον τρόπο με τον οποίο προστατεύει τους πιο αδύναμους. Οι δημόσιες πολιτικές οφείλουν να αντιμετωπίζουν τις αιτίες των προβλημάτων, όχι να εξαλείφουν τα αποτελέσματά τους με διοικητικές συντομεύσεις.
Η χώρα διαθέτει ήδη θεσμικό πλαίσιο για την προστασία των ζώων συντροφιάς. Αυτό που απαιτείται δεν είναι η υποκατάστασή του από πρακτικές έκτακτης ανάγκης, αλλά η ουσιαστική εφαρμογή του. Η ευθύνη της πολιτείας και της αυτοδιοίκησης δεν είναι να θέτει χρονικά όρια στη ζωή, αλλά να δημιουργεί συνθήκες που καθιστούν την εγκατάλειψη αδιανόητη και τη φροντίδα αυτονόητη. Μια σύγχρονη κοινωνία δεν μπορεί να αντιμετωπίζει τα αδέσποτα ως πλεονάζον πληθυσμό. Οφείλει να τα αντιμετωπίζει ως καθρέφτη της δικής της ευθύνης
photo TheOtherKev, https://pixabay.com
