Πάνω στης καταιγίδας το δελφίνι
υποκλίθηκα στο άγνωστο.
Τους χρησμούς μου ήπιε το νερό.
Λένε πως όσοι νοσταλγούν πενθούνε.
Πονάνε τις αστροφεγγιές
που χάνονται στο χάος.
Απόχτησα απαντήσεις
γεύτηκα καρπούς
κι ερωτήματα.
Από αρχαιοτάτων πόνων
έτσι γίνεται με τους μυημένους.
Ήρθα γεμάτος φιλιά·
και θα φύγω με καταιγίδες
στις αποσκευές μου.
Δάκρυ κι αίμα, το αποτύπωμα.
Άνθη γεμάτος.
Στα κατατόπια· τ΄ ουρανού
και των ανέμων!
Αίνος απίστευτος.
Photo Από No machine-readable author provided. Christos Vittoratos assumed (based on copyright claims). – No machine-readable source provided. Own work assumed (based on copyright claims)., CC BY-SA 2.5, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=1476151, https://el.wikipedia.org/wiki/























