«Της ψυχής τα όμματα πεπηρωμένος, Σοι Χριστέ προσέρχομαι ως ο Τυφλός εκ γενετής, εν μετανοία κραυγάζων Σοι: Συ, των εν σκότει το Φως το υπέρλαμπρον» (Από την Υμνολογία της Κυριακής του Τυφλού)
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Έχοντας σκοτισμένα τα μάτια της ψυχής… προσέρχομαι σε Σένα, Χριστέ μου, όπως ο Τυφλός από γεννήσεως, κράζοντας στην ευσπλαγχνία Σου με συντριμμένη καρδιά κι’ οδυνηρή μετάνοια: Εσύ είσαι, Κύριε, για όσους βρίσκονται στο σκοτάδι της αμαρτωλής αγνωσίας, το υπέρλαμπρο Φως της θεογνωσίας…
Η Κυριακή “του Τυφλού” (5η Κυριακή μετά το Πάσχα) μας παραπέμπει στην θαυμαστή εκείνη θεραπεία που επιτέλεσε ο Φωτοδότης Χριστός [ 1 ] στον τυφλό εκ γενετής άνδρα. Ακούγοντας ο Χριστός τον τυφλό να ζητά το φως του… όχι απλώς ανταποκρίθηκε θεραπευτικά δίνοντάς του το φως με έναν εξουσιαστικό Του λόγο, αλλά ενήργησε “πλαστουργικά”: ενεργώντας με τον ίδιο τρόπο που δημιούργησε τον άνθρωπο! Έφτιαξε πηλώδες μίγμα, με το οποίο άλειψε τα μάτια του τυφλού, προτρέποντάς τον να πάει να πλυθεί στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ. Ο τυφλός, αφού πήγε και πλύθηκε, επέστρεψε βλέποντας! [ 2 ] Η πλάση του πηλού… και η επάλειψη των ματιών του τυφλού, συνιστούν μια ουσιώδη “λεπτομέρεια” που είναι σημειολογικά “κραυγαλέα” γι’ αυτούς που “αναγνωρίζουν” με λατρεία στο πρόσωπο του Χριστού… τον Πλαστουργό της ύπαρξής τους!
Μάλιστα, το γεγονός της χρήσης “πηλού” από τον Κύριο, για την επίχριση των οφθαλμών του τυφλού, αφήνει να εννοηθεί ότι, πιθανόν, εκείνος να μην είχε καν βολβούς στις οφθαλμικές του κόγχες! Ο ισχυρισμός πολλών εκ των Αγίων της Εκκλησίας μας, ότι ο τυφλός εκείνος δεν είχε, ίσως, μόνο “μάτια χωρίς φως…” αλλά, πιθανότατα, είχε και “κόγχες δίχως μάτια…”, κάνει εύλογη την χρήση του πηλού! Άλλως, ο Χριστός θα αρκείτο σε έναν απλό… αλλά παντεξούσιο λόγο Του: «Γενηθήτω φως…!» (Γέν. 1, 3) όπως τότε, στην γένεση του κτιστού φωτός! Άρα, ο Χριστός δεν άνοιξε απλώς μάτια που υπήρχαν και ήταν κλειστά… αλλ’ “έπλασε” μάτια που δεν υπήρχαν, και μετά “ανέβασε τον διακόπτη” της όρασης, και ήρθε κι’ έλαμψε το φως στα σβησμένα μάτια του εκ γενετής τυφλού άνδρα…!
Οι Άγιοι Πατέρες της Ορθόδοξης Ανατολής, υπογραμμίζουν εμφαντικά την ανωτέρω, αποκαλυπτική λεπτομέρεια της “πλαστουργικής συμπεριφοράς” του Φωτοδότου Χριστού, όταν χάρισε θαυματουργικά το Φως στον εκ γενετής τυφλό! Έπλασε με τα άχραντα χέρια Του δύο σβώλους από πηλό, δύο πήλινα μάτια… και γέμισε μ’ αυτά τις άδειες κόγχες, ευλογώντας τις…! Ώσπου να πάει ο τυφλός να πλύνει το πρόσωπο στην κολυβήθρα του Σιλωάμ και να γυρίσει, οι πήλινοι σβώλοι στις οφθαλμικές κόγχες έγιναν ζωντανοί βολβοί…! “Φόρεσαν” Κερατοειδή Χιτώνα… Αμφιβληστροειδή Χιτώνα… Χοριοειδή Χιτώνα… Σκληρό Χιτώνα… ανέπτυξαν Σώμα Υαλώδες… Επιπεφυκότα μυκώδη υμένα… Νευρικά Κύτταρα… Οφθαλμικούς Μυς… Οπτικά Νεύρα… Οπτικά βοθρία… Οπτικές θηλές… Ίριδες… Κόρες… : έγιναν μάτια!
«Χριστέ, το Φως το αληθινόν, το φωτίζον και αγιάζον πάντα άνθρωπον ερχόμενον εις τον κόσμον, σημειωθείτω εφ’ ημάς το Φως του Προσώπου Σου, ίνα εν αυτώ οψόμεθα Φως το απρόσιτον… Και κατεύθυνον τα διαβήματα ημών προς εργασίαν των εντολών Σου…» (Προσευχή από την ακολουθία της Α΄ Ώρας)
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Χριστέ μου, Εσύ που είσαι το αληθινό Φως, που φωτίζει και αγιάζει κάθε άνθρωπο ο οποίος έρχεται από την ανυπαρξία στην ύπαρξη, ας εντυπωθεί επάνω στις ψυχές μας η λαμπρότητα του Θεϊκού Σου Προσώπου, ώστε μέσα στον φωτισμό της Θείας Σου Χάρης να μπορέσουν τα μάτια μας να δουν το, άλλως απρόσιτο, άκτιστο Φως της Θεότητάς Σου… Και οδήγησε τα βήματα της ζωής μας στην τήρηση των αγίων Σου εντολών…
Καθημερινά, ο αισθητός ήλιος ανατέλλοντας το φως του στην θεϊκή πλάση, καταυγάζει με αυτό όλη την επιφάνεια της γης. Αδυνατεί όμως να εισδύσει κάτω από την εξωτερική επιφάνειά της, εσώτερα, σε σπηλιές και λαγούμια, σε μυαλά και καρδιές! Αν οι ακτίνες του “κτιστού και δύοντος” ηλίου, δεν βρουν χαραμάδα για να εισέλθουν… τότε η διεισδυτική τους δύναμη και η φωτιστική τους χάρη εμποδίζεται να φτάσει εσώτερα, για να φωτίσει τα σκιώδη. Στον αντίποδα του “κτιστού και δύοντος” (αισθητού) φωτός, που υπολείπεται σε ένταση φωτισμού και δύναμη διείσδυσης στα σκότη… το “άκτιστον και άδυτον” (νοητό) Φως του Χριστού [ 3 ] εισδύει παντού… χωρίς να χρειάζεται “ρωγμές” για να εισχωρήσει!
Ο φυσικός (ή τεχνητός) φωτισμός… μπορεί να οπτικοποιήσει ό,τι υπόκειται στην αίσθηση της όρασης, ακόμα και να φωτίσει το αισθητό σκοτάδι… το οποίο περιβάλλει τον άνθρωπο! Ο πνευματικός, όμως, Φωτισμός… οπτικοποιεί ό,τι δεν υπόκειται στις σωματικές αισθήσεις, φωτίζοντας ακόμα και το νοητό σκοτάδι… που περιβάλλεται από τον άνθρωπο! Είναι μια “εμπειρία” υπερ-αισθητή, που την βιώνει “ανεπαισθήτως” όλη η ψυχοσωματική ύπαρξη. Υπερφαλαγγίζει κάθε άλλη εγκεφαλική αντίληψη και μπορεί -υπό προϋποθέσεις- [ 4 ] να λειτουργήσει ακόμα και με ελαττωματικούς ή ανύπαρκτους οφθαλμικούς βολβούς! Ο Νοητός Ήλιος Χριστός, φωτίζει πρωτίστως την ψυχική αορασία… και ακολούθως την σωματική τυφλότητα, καλώντας από το σκότος της αγνωσίας… στο Φως της Θεογνωσίας!
Στην Θεοπτική εμπειρία της Ορθόδοξης Ανατολής [ 5 ], η έννοια της “θέασης” (μέθεξης) του Θείου Φωτός, παραπέμπει σε υψηλή Θεολογία: την «Θεολογία του ακτίστου Φωτός»! [ 6 ] Αυτή, βιωματικά, αντιστοιχεί στα… δυσθεώρητα εκείνα ύψη πνευματικής “ακρώρειας” των Αγίων ψυχών, οι οποίες μετέχουν σε όλα τα υπερφυή ενεργήματα της Θείας Αγάπης. Μια απόρρητη, για τους περισσότερους ανθρώπους, εμπειρία “θεομέθεξης” που είναι γνωστή ως “κατάσταση Φωτισμού” και “κατάσταση Δοξασμού ή Θεώσεως” [ 7 ]. Αυτές οι εμπειρικές “καταστάσεις” αντιστοιχούν σε υψηλόβαθμη καθαρότητα καρδιάς και αισθήσεων, δηλ. αγιασμό ψυχοσωματικό… που προϋποθέτει (και συνεπάγεται) μια “δυσκινησία” έως πλήρη “ακινησία” [ 8 ] των ψυχοσωματικών ροπών, προς κάθε αμαρτία και πάθος…!
Το Θεϊκό Φως απαστράπτει μυστικά… πρωτίστως μέσα στον άνθρωπο, και δευτερευόντως έξω από αυτόν. Προσφέρεται πάντοτε ως Θεϊκή δωρεά (δηλ. δεν “κατακτάται” από μόνη την βούληση και προσπάθεια του ανθρώπου), αλλά και προϋποθέτει απαραίτητα την πνευματική “κατάσταση” μιας εξαγνισμένης και φωτεινής καθαρότητας του νου και της καρδιάς! [ 9 ] Η καθαρότητα αυτή (που μόνο στους Αγίους και Δικαίους βρίσκεται) είναι αναγκαία, για να λειτουργήσει ανακλαστικά το “κάτοπτρο” των Αγνών ψυχών, στην έκλαμψη του Θείου Φωτός! Γιατί, το κάτοπτρο αυτό… όντας καθαρό, μπορεί να “απορροφά” προηγουμένως στον εαυτό του… και να “αντανακλά” ακολούθως προς τα έξω αυτόν τον Θεϊκό Φωτισμό… σε όλη την περιβάλλουσα λογική και άλογη Κτίση!
Ο ταπεινός και πράος Θεός [ 10 ] χαρίζει πάντα στους πιστούς, ταπεινούς και αφοσιωμένους δούλους Του, ασύλληπτες Δωρεές και υπερκόσμια Χαρίσματα… ένα εκ των οποίων είναι να μπορούν να δουν το άκτιστο και ανέσπερο Φως του Προσώπου Του… χωρίς να κινδυνεύουν να τυφλωθούν από την έκλαμψή του! Η «θέα της δόξας του Θεού» γίνεται, από μόνη της, “ακόρεστα χορταστική” [ 11 ] για κάθε πείνα και δίψα του ανθρώπου! Αυτής της ασύλληπτης θεϊκής δωρεάς, έχουν καταξιωθεί διαχρονικά, και συνεχίζουν να καταξιώνονται ακόμα και σήμερα, που έχει ατονίσει η Πίστη, πολλοί από τους ανθρώπους, ακόμα και μέσα στον κόσμο! [ 12 ] Αυτοί, με την Χάρη του Θεού, φτάνουν σε καρδιακή καθαρότητα και ταπεινότητα… ώστε γίνονται κατοικητήρια της Παναγίας Τριάδας, [ 13 ] και απολαμβάνουν ως “τέκνα Θεού” την απερινόητη Πατρική Κληρονομιά…!
Ενώ η απόκτηση (μέθεξη) του Παναγίου Πνεύματος συνιστά “στόχευση” της ζωής κάθε Χριστολάτρου, η “θέα” του ακτίστου Φωτός δεν είναι “αυτοσκοπός” της πνευματικής εν Χριστώ ζωής. Οι Άγιοι επιμελούνται την πνευματικότητά τους επιθυμώντας να ευαρεστήσουν και καλοκαρδίσουν τον Χριστό. Δεν στοχεύουν σε χαρίσματα -όπως, εν προκειμένω, είναι η θέαση του Θεϊκού Φωτός- αλλά δίνουν αποκλειστική βαρύτητα μόνο στην Θεϊκή ευαρέστηση. Δέχονται, ωστόσο, χωρίς όμως να αιτούνται, και απολαμβάνουν με ευγνωμοσύνη ό,τι τους αποσταλεί ως δώρο από την άπειρη Θεϊκή Αγάπη. Και η Παναγάπη του Θεού δεν παραλείπει να τους “προικίσει” ανταποδοτικά, με όλα τα αγαθά της Θείας Ευσπλαχνίας…
Ο άνθρωπος που αξιώνεται από τον Θεό να “δει” το ανέσπερο Φως… τόσο κατά την διάρκεια της όρασης όσο και μετά από την παρέλευσή της, διακρίνεται από βαθειά ειρήνη λογισμών και ευλαβικών αισθημάτων, που αποκαλύπτουν στον ίδιο την γλυκύτητα της Αγάπης του Θεού, κάνοντας στους άλλους μερικώς αντιληπτή, αναπόφευκτα, την πνευματική αλλοίωση. Ο Χριστός, ως “Ζωντανό Άπειρο” (…) απορροφά κάθε σκέψη και αίσθημα της ψυχής που ζει αυτή την κατάσταση, ενώ από μέσα της εξαφανίζεται κάθε επιθυμία δόξας ή εξουσίας ή πλούτου, ή οποιασδήποτε άλλης επίγειας τρυφής, ακόμη και αυτής της ζωής! Όλα αυτά βλέπονται ως “σκύβαλα”… κι’ η μοναδική επιθυμία του ανθρώπου αυτή την ώρα είναι να μείνει μόνος… άγνωστος… άσημος… κρυμμένος… βυθισμένος σε προσευχητική σιωπή, για να “κρατήσει” αυτό που ζει… όσο γίνεται περισσότερο!
Ο Χριστός μας δεν είναι προσωπολήπτης… ώστε να χαρίζει “προσωποπαγώς” την Θεία Χάρη Του. Χαρίζει σε όλους, αμερόληπτα, την δυνατότητα να μετάσχουν στο υπέρτατο τούτο δώρο της θεοκοινωνίας και θεομέθεξης! Απλά, δεν μπορούν (δεν προαιρούνται!) όλοι να πληρώσουν το “τίμημα” αυτής της πολυτέλειας! Κάθε άνθρωπος που επιθυμεί σφοδρά την θεομέθεξη… την επιδιώκει με ταπείνωση και αγώνα ανένδοτο κατά του σατανά και της αμαρτίας, αψηφώντας τους κόπους και πόνους της πνευματικής αυτής Άθλησης…! Επιμελούμενος -από Έρωτα για τον Χριστό!- την θεραπεία από τα πάθη… με ταπεινότητα και αγνότητα καρδιάς, αρχίζει να καρποφορεί, με την Θεία Χάρη, τους “καρπούς του Αγίου Πνεύματος”! [ 14 ] Η Κάθαρση, ο Φωτισμός και ο Δοξασμός… ετοιμάζουν την οσία ψυχή για την ευφρόσυνη και πάντερπνη θέα του Θεού… που είναι δώρο της Παναγάπης Του: «Μακάριοι οι καθαροί τη καρδία, ότι αυτοί τον Θεόν όψονται…»! (Ματθ. 5, 8)
ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ-ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
[ 1 ] «Φωτοδότα Κύριε, εξαπόστειλον το Φως Σου… και φώτισον την καρδίαν μου…»! (Από τον ‘Φωταγωγικό’ ψαλμό του πλ. Α΄ Ήχου της Μεγ. Τεσσαρακοστής)
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Φωτοδότη Θεέ, στείλε το Φως Σου να φωτίσει την καρδιά μου…
Φωτοδότης: Ένα από τα άπειρα συμβολικά προσωνύμια, που έδωσε δικαίως στον Θεάνθρωπο Χριστό, η Νύμφη Του και Μητέρα μας Ορθόδοξη Εκκλησία.
Όποια ονόματα-ιδιότητες κι’ αν αποδώσουμε στην Εσταυρωμένη Παναγάπη, πάντα θα υστερούν και υπολείπονται… έναντι εκείνων που θα άξιζε να αποδοθούν σε Αυτόν! Γιατί «Δεν είναι ποτέ αυτό που λες… και τίποτα δεν μπορείς να πεις γι’ Αυτόν!…» θεολογούν οι Άγιοι Πατέρες μας!
Από αυτήν την “αμηχανία” (να βρεθούν δηλ. “αντισυμβατικά” ονόματα που να εκφράζουν, κατά το δυνατό, την αλήθεια για τον άπειρο Θεό, χωρίς όμως και να μειώνουν την θαυμαστή μεγαλειότητά Του!) έλαβαν αφορμή οι θεοφόροι Άγιοι Πατέρες μας, προκειμένου να διατυπώσουν -κατά φώτιση Θεού- την «Αποφατική Θεολογία» της Ορθόδοξης Πίστης μας. Με αυτόν τον τρόπο, εκφράζεται ασφαλώς ο «περί Θεού» λόγος… γιατί, αντί να επιχειρείται επικίνδυνα να οριστεί «τί είναι…» ο πανάγαθος και παντοδύναμος Κύριός μας, αποτολμάται ταπεινά και ευλαβικά να διατυπωθεί… «τί ΔΕΝ είναι…» ο υπέροχος Θεός μας!
[ 2 ] «…Έπτυσε χαμαί και εποίησε πηλόν εκ του πτύσματος, και επέχρισε τον πηλόν επί τους οφθαλμούς του τυφλού και είπεν αυτώ: Ύπαγε νίψαι εις του Σιλωάμ… και ενίψατο… και ήλθε βλέπων…» (Ιωάν. 9, 6-7)
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Έπτυσε κάτω -ο Χριστός- και έφτιαξε πηλό από το πτύσμα Του, και επάλειψε τα τυφλά μάτια του αόμματου, λέγοντάς του: Πήγαινε να νίψεις το πρόσωπό σου με το νερό της κολυμβήθρας του Σιλωάμ. Υπάκουσε ο τυφλός και πήγε… και νίφτηκε… κι’ επέστρεψε βλέποντας τηλαυγώς…
[ 3 ] Οι Άγιοι Πατέρες της Ορθόδοξης Ανατολής, ονομάζουν τον Χριστό “Νοητό Ήλιο της Δικαιοσύνης”, το δε Φως που Αυτός εκπέμπει το ονόμασταν “άκτιστο” (αδημιούργητο) και “άδυτο” (ανέσπερο). Το Φως αυτό λάμπει προαιώνια (δηλ. πριν από την δημιουργία του χωροχρόνου) και θα φωτίζει ατελεύτητα την συμπαντική απεραντοσύνη, μετά την χωροχρονική κατάργηση και τον εγκαινισμό της “Καινής Κτίσης” που θα συσταθεί μετά την Δευτέρα Παρουσία Του! Σε αντιδιαστολή προς τον “νοητό Ήλιο” (Χριστό), οι Άγιοι Πατέρες ονόμασαν “αισθητόν ήλιο” το κτιστό διάπυρο αστέρι που κυριαρχεί φωτιστικά-θερμαντικά στο ηλιακό μας σύστημα, και θα συνεχίσει να φωτίζει… ώσπου να σβήσει οριστικά, στο τέλος της επίγειας και συμπαντικής ιστορίας! Το δε φως που εκπέμπει αυτό το διάπυρο άστρο, το είπαν “κτιστόν” (γιατί έχει δημιουργηθεί) και “δύον” (γιατί χάνεται στη δύση του)!
[ 4 ] Οι πνευματικές προϋποθέσεις που πρέπει οπωσδήποτε να συντρέχουν, για να καταστήσει η Χάρη του Θεού “ικανό” τον άνθρωπο, να μετάσχει εμπειρικά στην θέαση (μέθεξη) του ακτίστου Φωτός Του… αλλά και να “αντέξει” (χωρίς να κινδυνέψει να τυφλωθεί σωματικά ή να… απανθρακωθεί πνευματικά) την “υπερ-πυρηνική” έκλαμψη του Φωτός αυτού… υπερβαίνουν, προφανώς, αφάνταστα την δική μας πνευματική κατάσταση, των ευρισκομένων στο επίπεδο της Κάθαρσης (δηλ. του εν Χριστώ αγώνα για κάθαρση…) από τις αμαρτίες και τα πάθη!
[ 5 ] Η θεοπτική εμπειρία των Αγίων Πατέρων και Μητέρων της Ορθόδοξης Ανατολής, απορρέει αποκλειστικά από την παντουργό θεία Χάρη… η Οποία είναι πάντοτε παρούσα και δρώσα μέσα στην ταπεινότητα της Ορθόδοξης Μάννας-Εκκλησίας. Την αλήθεια αυτή, δεν μπορούν να κατανοήσουν θεωρητικά -πόσο μάλλον να βιώσουν εμπειρικά!- οι άλλες “ομολογίες” του Χριστιανισμού, όπως και κανένα άλλο θρησκειακό σύστημα, ακριβώς επειδή στερούνται την “ζώσα παρουσία” της Θείας Χάριτος, μέσα στον νου και στην καρδιά τους…!
[ 6 ] Η «Θεολογία του Ακτίστου Φωτός» προέκυψε ως ουσιώδης ανάγκη, σε καιρούς “σύγκρουσης” της Ορθόδοξης Ανατολικής Αλήθειας με την Πλάνη, την εποχή του Αγίου Γρηγορίου Παλαμά (λίγο πριν την πτώση της Ρωμανίας και την άλωση της Κωνσταντινούπολης). Αυτό, είχε ως αποτέλεσμα την αναγκαιότητα να ορθοτομηθεί (διατυπωθεί θεολογικά) η Ορθόδοξη Αλήθεια, ως προς το ΑΚΤΙΣΤΟ και το ΚΤΙΣΤΟ. Και ορθοτομήθηκε… ώστε να επικρατήσει πανηγυρικά η θεολογία του Ακτίστου Φωτός, με τα θεοφώτιστα «Παλαμικά συγγράμματα» του ταπεινού ανθρώπου και υψιπετούς αετού, Αγίου Γρηγορίου Παλαμά, του θαυματουργού! Η Ορθόδοξη θεολόγηση περί των Ακτίστων Ενεργειών της Θείας Χάριτος, απέναντι στις οικτρές πλάνες της Αίρεσης… την οποίο εκπροσωπούσε ο αλαζόνας Βαλαάμ ο Καλαβρός, έφερε στο προσκήνιο την υψηλή «θεολογία του Ακτίστου Φωτός»!
[ 7 ] Οι Άγιοι Πατέρες της Ορθόδοξης Ανατολής, μας διδάσκουν ότι: ανάλογα με την αγωνιστική μας προαίρεση (από μαχητική έως παθητική) που δείχνουμε στον αγώνα κατά της αμαρτίας και των παθών, εμπίπτουμε σε κάποια από τις ακόλουθες τέσσερις εκδοχές πνευματικής κατάστασης. Είτε α) της Αιχμαλωσίας στα πάθη… είτε β) της Κάθαρσης από τα πάθη, μετά τον αγώνα εναντίον των παθών… είτε του Φωτισμού, μετά την Κάθαρση… είτε της Θεώσεως ή Δοξασμού, μετά τον Φωτισμό…! Καθεμιά από αυτές, απολαμβάνει την αντίστοιχη παρουσία ή απουσία του Θεού από την ζωή μας… με ό,τι συνεπάγονται καθεμιά απ’ αυτές.
[ 8 ] Κατά τους θεοφόρους Πατέρες, οι “συμπεριφορές” των ανθρώπων στον εν Χριστώ πνευματικό αγώνα διακρίνονται σε τέσσερις καταστάσεις, ως προς την αμαρτία: α) την ψυχο/σωματική Ακινησία προς τα πάθη…, β) την ψυχο/σωματική Δυσκινησία προς τα πάθη…, γ) την ψυχο/σωματική Ευκινησία προς τα πάθη… και δ) την ψυχο/σωματική Παραλυσία από τα πάθη…!
[ 9 ] «Μακάριοι οι καθαροί τη καρδία… ότι αυτοί τον Θεόν όψονται!…» (Ματθ. 5, 8)
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Ευτυχισμένοι, όσοι καθαρίζουν επιμελώς την καρδιά τους από κάθε τι που την μολύνει, γιατί αυτοί θα δουν το πρόσωπο του Θεού…
[ 10 ] «Μάθετε απ’ Εμού, ότι πράος ειμί και ταπεινός τη καρδία… και ευρήσετε ανάπαυσιν ταις ψυχαίς υμών!…» (Ματθ. 11, 29)
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Γνωρίστε από Εμένα τον Ίδιο, ότι είμαι πράος και ταπεινός στην καρδιά… και θα βρείτε ανάπαυση στις ψυχές σας, αν Με πλησιάσετε…
[ 11 ] «Χορτασθήσομαι, εν τω οφθήναι μοι την δόξαν Σου…»! (Ψαλμός 16, 15)
Θα χορτάσω την πείνα μου για Σένα, Κύριε, και μόνο βλέποντας την άπειρη θεϊκή Σου Δόξα…
[ 12 ] Η “εκτός κόσμου” (λ.χ. σε χώρο Μοναστικής άσκησης…) επίτευξη τέτοιων υψηλών πνευματικών στοχεύσεων, παρ’ ότι πολύ δύσκολη, είναι κατανοητή και “συμβατή” με την Μοναχική ζωή. Εκείνο που εκπλήσσει και καταπλήσσει, είναι η “εντός του κόσμου” (…) πραγμάτωση τόσο μεγάλων πνευματικών “καταστάσεων” από λαϊκούς αδελφούς μας και γνησίους δούλους του Χριστού, που κατορθώνουν με την Χάρη του Θεού, να φτάσουν σε δυσπρόσιτα ύψη καρδιακής καθαρότητας… αλλά και δυσθεώρητα βάθη πνευματικής ταπεινότητας…!
Ανάμεσα στους πολλούς νέους Αγίους και Δικαίους δούλους του Θεού, που ενώ βρίσκονταν μέσα σε εγκόσμιες συνθήκες ζωής και οικογενειακές μέριμνες… κατόρθωσαν, με την Χάρη του Θεού, τέτοιες αρετές ταπεινότητας κι’ αγνότητας, ώστε να απολάμβαναν το μέγα τούτο Χάρισμα (να βλέπουν δηλ. με τα μάτια της ψυχής τους το Άκτιστο Φως…) ήταν κι’ αυτοί -απλώς, ενδεικτικά- στους οποίους παραπέμπουν οι παρακάτω σύνδεσμοι:
α) https://www.pemptousia.gr/2023/02/osios–paΐsios–gia–ton–laiko–pou–ide–to–aktisto–fos/
β) https://www.pemptousia.gr/2022/04/anastasios–malamas–i–prosefches–ta–panta–ta–lionoun–ki–amesos–prolaveni–i–kalosini–tou–theou/
γ) https://www.pemptousia.gr/2025/02/anastasios–malamas–ean–kapios–mas–adikisi–na–parakalame–gi–afton/
[ 13 ] «Εάν τις αγαπά Με τον λόγον Μου τηρήσει… και ο Πατήρ Μου αγαπήσει αυτόν, και προς αυτόν ελευσόμεθα και μονήν παρ’ αυτώ ποιήσομεν…» (Ιωάν. 14, 23)
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Αν κάποιος Με αγαπά, θα εφαρμόσει τις Εντολές Μου… και γι’ αυτό θα τον αγαπήσει ο Ουράνιος Πατέρας Μου, και μαζί -Πατήρ και Υιός και Άγιο Πνεύμα- θα έρθουμε και θα “κατασκηνώσουμε” αιώνια μέσα του…
[ 1 4 ] «Ο Καρπός του Πνεύματος εστίν Αγάπη, Χαρά, Ειρήνη, Μακροθυμία, Χρηστότης, Αγαθωσύνη, Πίστις, Πραότης, Εγκράτεια… Κατά των τοιούτων ουκ έστι νόμος· οι δε του Χριστού, την σάρκα εσταύρωσαν συν τοις παθήμασι και ταις επιθυμίαις…» (Γαλ. 5, 22)!
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Οι εμφανείς καρποί (ένθεες αρετές) από την παρουσία του Αγίου Πνεύματος μέσα στην ψυχή του ανθρώπου, είναι: η Αγάπη, η Χαρά, η Ειρήνη, η Μακροθυμία, η Χρηστότητα, η Αγαθότητα, η Πίστη, η Πραότητα και η Εγκράτεια. Για την απόκτησή τους δεν υπάρχει Θεϊκή εντολή, άρα ούτε “υποχρέωση”. Αυτοί, όμως, που επιθυμούν να ανήκουν ολοκληρωτικά στον Χριστό, από πνευματικό φιλότιμο και φλογερό έρωτα προς Εκείνον, “σταυρώνουν” ασκητικά το σαρκικό τους φρόνημα, μαζί με τα πάθη και τις επιθυμίες τους…
