«Ο Θεός των Πατέρων (και Μητέρων!) ημών, ο ποιών αεί μεθ’ ημών κατά την Σην επιείκιαν, μη αποστήσεις το έλεός Σου αφ’ ημών, αλλά ταις αυτών ικεσίαις εν ειρήνη κυβέρνησον την ζωήν ημών.» (Απολυτίκιο των Αγίων Πατέρων και Μητέρων της Ορθόδοξης Ανατολής).
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Θεέ των Αγίων Πατέρων και Αγίων Μητέρων μας! Εσύ, που πάντα μας ευεργετείς με την Αγαθότητά Σου, μην απομακρύνεις το έλεός Σου από τις ψυχές μας! Αλλά, δυσωπούμενος από τις ικεσίες των Αγίων Σου, καθοδήγησε ειρηνικά την ζωή μας προς την σωτηρία και την Βασιλεία Σου.
Οι Ορθόδοξοι Χριστολάτρες αισθανόμαστε “ευεργετημένοι σκανδαλωδώς” από τον Θεό! Απολαμβάνουμε μεγάλα πνευματικά αγαθά… για τα οποία δεν έχουμε κοπιάσει ποτέ, [ 1 ] ώστε να τα “δικαιούμαστε” αξιοκρατικά! Ο μόνος λόγος που μας τα παρέχει ο Θεός υπεραφθόνως… είναι επειδή, 2.000 χρόνια τώρα, κρατήσαμε ανόθευτη και αμόλυντη την Χριστιανική Πίστη που μας παραδόθηκε από τον Χριστό, μέσω των Αγίων Αποστόλων! Γιατί, η Ορθόδοξη Πίστη πέρασε καθαρή… από τους Αγίους Αποστόλους στους Αγίους Πατέρες και τις Αγίες Μητέρες όλης της Χριστιανοσύνης, Ανατολής και Δύσεως. Από εκεί, όμως, μετά την εκκοσμίκευση και αλλοτρίωση της Δύσης… η Ορθόδοξη αλήθεια συρρικνώθηκε αποκλειστικά και μόνο στην Ανατολή… που, έκτοτε, μεταλαμπαδεύει Εμπειρικά την Χάρη της Θεογνωσίας, από γενιά σε γενιά.
Το «Πατερικόν» [ 2 ] και «Μητερικόν» [ 3 ] της Ορθόδοξης Ανατολής, είναι κατάμεστο από ενθέους “βίους και πολιτείες” φωτοειδών προσώπων… -των Αγίων Πατέρων και Αγίων Μητέρων της Εκκλησίας μας- οι οποίοι διέλαμψαν και διαλάμπουν (διαχρονικά) με τα Χαρίσματα της Εμπειρικής Θεογνωσίας. Έτσι, ευδόκησε η Θεία Πρόνοια, ώστε οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί να μην μείνουμε ποτέ “απορφανισμένοι” από την Χάρη του θεσμού της Πνευματικής Πατρότητας και Μητρότητας. Όλες οι εποχές της ιστορίας μας -2.000 χρόνια τώρα- έχουν “ευλογηθεί” από μια αδιάλειπτη Αγιοτοκία θεοφόρων Αγίων Πατέρων και Αγίων Μητέρων, που ευαρέστησαν τον Θεό! Όλοι αυτοί άφησαν το προσωπικό τους αποτύπωμα στη “σώζουσα εμπειρία” που μας κληροδότησαν ως ανεκτίμητο πατρογονικό πνευματικό θησαυρό!
Η 6η Κυριακή μετά το Πάσχα -μεταξύ Αναλήψεως και Πεντηκοστής- είναι γνωστή ως «Κυριακή των Αγίων Πατέρων». Η Ορθόδοξη Εκκλησία αυτή την ημέρα [ 4 ] τιμά τον ιερό θεσμό της Πνευματικής Πατρότητας, που είναι μία από τις “ειδοποιούς διαφορές” της Ορθόδοξης Ανατολής από κάθε άλλη Χριστιανική Ομολογία. Η ασφαλής “σκυταλοδρόμηση” της Χάρης του Παναγίου Πνεύματος -ως Καθαρτικής, Φωτιστικής, Αγιαστικής και Δοξαστικής εμπειρίας- από τον Ιησού Χριστό στους Αγίους Αποστόλους, κι’ από εκείνους στους Αγίους Πατέρες & Μητέρες της Ορθόδοξης Ανατολής… εγγυάται έως σήμερα, την απρόσμικτη από πλάνες και αιρέσεις, διατήρηση της Αλήθειας του Ευαγγελίου, ως αποκαλυμμένης εμπειρίας Θεώσεως…!
«Υπερδεδοξασμένος ει, Χριστέ ο Θεός ημών, ο φωστήρας επί γης τους Πατέρας ημών θεμελιώσας, και δι’ αυτών προς την αληθινήν πίστιν πάντας ημάς οδηγήσας, Πολυεύσπλαγχνε, Δόξα Σοι.» (Από την Υμνολογία της «Κυριακής των Αγίων Πατέρων»)
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Απειροδοξασμένος είσαι, Θεάνθρωπε Χριστέ μας, Εσύ που θεμελίωσες πάνω στη γη ως Φώτα υπέρλαμπρα τους Αγίους Πατέρες μας, και μέσω αυτών μας οδήγησες στην αληθινή Πίστη. Πολυεύσπλαγχνε, Δόξα στην Θεότητά Σου!
Η Εκκλησία του Χριστού, μέσω των Αγίων Αποστόλων, παρέλαβε από τον Θεάνθρωπο Ιδρυτή της, αυτούσια και συνολικά την Ορθοδοξία και την Ορθοπραξία της Χριστιανικής Πίστης. Μαζί, παρέλαβε και την “παντουργό” Θεία Χάρη που σφραγίζει τον θεσμό της Ιερωσύνης και της πνευματικής Πατρότητας. Ο ίδιος ο Χριστός είχε, ως Θεός, κάθε λόγο… και μπορούσε αν ήθελε να ενεργεί αυτοδύναμα. Ωστόσο, ποτέ δεν εκήρυξε ή θαυματούργησε “αφ’ Εαυτού” Του! Πάντοτε, από Ταπεινότητα, ενεργούσε στο όνομα του Πατέρα Του [ 5 ] αν και Του είχε δοθεί «πάσα εξουσία εν ουρανώ και επί γης…»! [ 6 ] Έτσι, υποτάσσοντας “θεοπρεπώς υπάκουα” τον Εαυτό Του, ως Υιός συνάναρχος προς άναρχο Πατέρα, δίδαξε έμπρακτα στα λογικά Του πλάσματα την “υψοποιό” ταπείνωση [ 7 ] ως “οδό” προς την θεογνωσία!
Οι Άγιοι Απόστολοι, λοιπόν, μαθητεύοντας υπάκουα κοντά στον Ιησού Χριστό, παρέλαβαν από Εκείνον όλα τα Μυστήρια της Πνευματικής ζωής. Μαζί με το Άγιο Πνεύμα, έλαβαν την ημέρα της Πεντηκοστής τον φωτισμό της αληθινής Πίστης… αλλά και την Πνευματική εξουσία του “δεσμείν και λύειν αμαρτίας”, την Χάρη να συγχωρούν και απαλείφουν… ή να αφήνουν “δεμένα” κι’ ασυγχώρητα [ 8 ] τα κρίματα των ανθρώπων. Μαζί έλαβαν και την εξουσία να διώχνουν, στο όνομά Του, τα πονηρά κι’ ακάθαρτα πνεύματα [ 9 ] διενεργώντας υπερφυή και υπέρλογα θαύματα [ 10 ] με την Χάρη Του! Με τα θαύματα, επιβεβαίωναν “ενδεικτικά” την Ευαγγελική Αλήθεια! [ 11 ]
Από τους Αποστόλους, το Άγιο Πνεύμα που τους «εμφύσησε» ο Χριστός, [ 12 ] μεταβιβάστηκε «διά επιθέσεως των χειρών» [ 13 ] διαδοχικά στους Αποστολικούς Πατέρες. Από εκείνους, η Θεία Χάρη πέρασε -μέσα από μία διαρκή διαχρονική μεταβίβαση- στους Αγίους Πατέρες, τόσο της Ορθόδοξης Ανατολής όσο και της Ορθόδοξης Δύσης! Διότι τότε, αμφότεροι -Ανατολικός και Δυτικός Χριστιανισμός- ήταν ακόμα “ομομήτρια” αδέλφια, τέκνα της ίδιας Μάννας-Εκκλησίας! Αλλ’ η ενότητα της Πίστεως διασπάστηκε -πολύ πριν το Σχίσμα του 1054!- επί αυτοκράτορος των Φράγκων, Καρλομάγνου (768-814), ο οποίος κατέλαβε την Δυτική αυτοκρατορία κι’ απαίτησε την ενθρόνισή του ως Αυτοκράτορα της «Αγίας Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας»!…
Ο διαμελισμός της Μητέρας-Εκκλησίας σε “Δυτικό” και “Ανατολικό'”Χριστιανισμό, χρειάστηκε τρεις αιώνες (από τον 9ο ως τον 11ο αιώνα) για να επισημοποιηθεί… αλλά η συμπεριφορική διαφοροποίηση των επιμέρους “επιδιώξεων” αμφοτέρων των Εκκλησιών, επήλθε ήδη από την εποχή του Καρλομάγνου! Εκείνος, έχοντας απαιτήσει αλαζονικά, με την δύναμη των όπλων, να στεφθεί από τον Πάπα αυτοκράτορας της Δυτικής Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, επέβαλε στον Δυτικό Χριστιανισμό “ποιμαντικά πρότυπα” εγκόσμιας βασιλείας, που άλλαξαν διαμετρικά την Χριστιανική “προοπτική” της Δύσης. Από την υπερκόσμια Βασιλεία του Θεού, μέσα στο άκτιστο Φως και την χαρά της Ανάστασης του Χριστού… σε ένα θλιβερό “μοντέλο” μιας “θρησκευτικής εξουσίας” με ξεκάθαρα εγκόσμιο/επίγειο προσανατολισμό…!
Η Μάννα-Εκκλησία, αφού θρήνησε το “παραστρατημένο” τέκνο της (τον Δυτικό Χριστιανισμό), χωρίς να έχει πάψει ποτέ να το περιμένει μήπως και επιστρέψει στην Μητρική αγκαλιά, σαν τον Άσωτο… συνέχισε να ζει με το ένα πιστό και αφοσιωμένο παιδί της -την Ανατολική Ορθοδοξία- έχοντας συρρικνωθεί ως “Ρωμηοσύνη” στα ανατολικά εδάφη της πρότερης Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, με πρωτεύουσα την Κωνσταντινούπολη. Ο Θεός ευλόγησε το σεμνό-ταπεινό ήθος της Ορθόδοξης Ανατολής, κι’ ο Ανατολικός Χριστιανισμός συνέχισε να πορεύεται απαρέγκλιτα επάνω στις ιερές υποθήκες των Αγίων Αποστόλων και των Αγίων Πατέρων. Έτσι, η Θεϊκή ευαρέστηση και ευλογία σφράγισε την διαχρονική σταθερή πορεία της Ορθόδοξης Εκκλησίας, η οποία ανέδειξε και αναδεικνύει έκτοτε άπειρα πλήθη Αγίων σε όλη την Οικουμένη.
Μία από τις “ειδοποιούς διαφορές” της ανόθευτης και αναλλοίωτης, ανά τους αιώνες, Ορθόδοξης Χριστιανικής μας Πίστης -σε σχέση με τις άλλες δύο Χριστιανικές “ομολογίες”- είναι η αναφορά στις Αγιοπατερικές μας “ρίζες”…! Στην Ορθόδοξη Εκκλησία, δεν πιστεύουμε και δεν ενεργούμε ποτέ στο όνομα του “δικού μας” Θεού, αλλά στου «Θεού των Πατέρων ημών»! Γιατί; Διότι, από την “δική μας” ζωή -της ατομικής μας χλιαρής πίστης και της χαλαρής εν Χριστώ ζωής- απουσιάζει η αγιαστική εμπειρία, τα υπέρλογα Χαρίσματα του Παναγίου Πνεύματος και τα υπερφυή θαύματα… που απαντώνται και “ψηλαφώνται” πάντα στους βίους των «Αγίων Πατέρων ημών»! Έτσι, όλα όσα θαυμαστά συμβαίνουν μέσα στην Εκκλησία της Ορθόδοξης Ανατολής, τελεσιουργούνται αποκλειστικά στο όνομα του «Θεού των Πατέρων ημών»!
Από αυτή την Εμπειρική Θεογνωσία του «Θεού των Πατέρων ημών» και τα υπερφυή Χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος, έχουν εκπέσει οι άλλες “ομολογίες” του Χριστιανισμού! Γιατί, ενώ ισχυρίζονται ότι αποδέχονται τους Αγίους, δεν παραδέχονται (από εγωισμό) αλλ’ ούτε ακολουθούν (από αλαζονία) την Αγιοπνευματική πείρα των Θεοφόρων Πατέρων! Για εμάς τους Ορθοδόξους Χριστολάτρες, το να ζούμε με ταπεινή Θεο-πεποίθηση… κι’ όχι με αλαζονική αυτο-πεποίθηση, ενεργώντας στο όνομα του «Θεού των Πατέρων ημών», είναι κάτι αυτονόητο! Για τους άλλους, όμως, η “Εμπειρία Θεού” των Αγίων Πατέρων δεν συνιστά επιλογή. Απορρίπτεται αλαζονικά και αντικαθίσταται από άλλες, αλλότριες επιλογές “μετα-πατερικής” [ 14 ] δήθεν “θεολογίας”, που οδηγεί -αλλοίμονο- σε οικτρές δαιμονικές πλάνες…!
Με την “σκυταλοδρόμηση” της Χαρισματικής Πνευματικής εξουσίας, από γενιά σε γενιά Ορθοδόξων Θεοφόρων Γερόντων, η συνεχής αποστολική διαδοχή της “Πνευματικής Πατρότητας” διαβιβάστηκε, με την θεία Χάρη, στους Αγίους Γέροντες της Ορθόδοξης Ανατολής. Έτσι, μεταλαμπαδεύτηκε σ’ όλα τα μήκη και πλάτη της γης, όπου υπάρχει χαριτωμένο “μικρό ποίμνιο” [ 15 ] Χάριτος και Ευλογίας της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Γιατί αυτή είναι, πιά, η μόνη “εμπεπιστευμένη οικονόμος” και “διαχειρίστρια” της Θείας Χάρης σε όλη την ανθρωπότητα, για την διενέργεια της Θεραπευτικής αγωγής και του Σωτηριολογικού έργου που τάχτηκε να υπηρετεί, υπέρ «πάντων των θελόντων σωθήναι», απανταχού της γης και «εις πάντα τα έθνη…». [ 16 ]
Είναι, λοιπόν, φανερό… ΓΙΑΤΙ, εμείς οι Ορθόδοξοι Χριστολάτρες, ενεργούμε πάντα μόνο στο όνομα του «Θεού των Πατέρων ημών»! Διότι, ο Ορθόδοξος πιστός, έχοντας γαλουχηθεί πνευματικά μέσα στην ταπεινότητα της Πίστης και την ασκητική Παράδοση της Ορθόδοξης Ανατολής, ομολογεί ταπεινά, με ειλικρίνεια και εντιμότητα… ότι, στον προσωπικό του βίο ΔΕΝ υπάρχουν τα “σημάδια παρουσίας” (θαύματα) του ζώντος Θεού, ενώ αυτά υπεραφθονούν στην ζωή των «Αγίων Πατέρων (και Μητέρων) ημών»! Ακριβώς γι’ αυτό, η Ορθόδοξη Εκκλησία αρχίζει και τελειώνει όλες τις Λατρευτικές συνάξεις της με την επίκληση του «Θεού των Πατέρων ημών». Το ίδιο οφείλει και κάθε Χριστιανός Ορθόδοξος: να αρχίζει και τελειώνει όλα τα έργα στην ζωή του, με την επευλογητική επίκληση «Δι’ ευχών των Αγίων Πατέρων ημών…»!
Ήδη, από την εποχή της Παλαιάς Διαθήκης, έχουμε άπειρα υποδείγματα αυτής της επίκλησης των “Αγίων Πατέρων”, που συνιστά εγγύηση γνήσιας πίστης στον Θεό, ο Οποίος θέσπισε τον θεσμό της Πνευματικής Πατρότητας, και ανταμείβει (πνευματικά) πλουσιοπάροχα εκείνους που τιμούν αυτόν τον θεοπαράδοτο θεσμό! Όλοι οι Προφήτες και οι Δίκαιοι της Παλαιάς Διαθήκης ενεργούσαν μ’ αυτό τον τρόπο, στο όνομα των Αγίων Πατέρων και Μητέρων τους. Ο Προφήτης Ελισσαίος λ.χ. θαυματουργούσε… επικαλούμενος τον «Θεό του Πατρός» του, Προφήτη Ηλία! Οι Άγιοι 3 Παίδες στην Βαβυλώνα, ενώ είχαν βληθεί στην Κάμινο του πυρός, διέμειναν θαυμαστά ανέγγιχτοι από το πυρ της καμίνου, επειδή επικαλέστηκαν τον «Θεό των Πατέρων» τους!
Αλλά και στην εποχή της Καινής Διαθήκης έχουμε τέτοια υποδείγματα. Ο Άγιος Μάρτυς Νέστωρ κατανίκησε τον ανίκητο γίγαντα Λυαίο, κράζοντας την στιγμή της επίθεσης «Ο Θεός του Δημητρίου, βοήθει μοι»! Ο Άγιος Σάββας της Καλύμνου επιτελούσε θαύματα στο όνομα του Πνευματικού του πατέρα, Αγίου Νεκταρίου. Ο Όσιος Νικηφόρος ο λεπρός, θαυματουργούσε στο όνομα του Αγίου Γέροντά του, Οσίου Ανθίμου του εν Χίω. Ο Άγιος Ευμένιος Σαριδάκης επιτελούσε θαύματα επικαλούμενος τον Πνευματικό του πατέρα, Νικηφόρο τον λεπρό. Ο Αθωνίτης Όσιος Παΐσιος, θαυματουργούσε στο όνομα του Πνευματικού του πατέρα, Αγίου Αρσενίου του Καππαδόκη! Ο όσιος Γέρ. Εφραίμ της Αριζόνα, θαυματουργούσε επικαλούμενος τον Πνευματικό του πατέρα, Άγιο Ιωσήφ τον Ησυχαστή! Ο όσιος Γέρων Ζωσιμάς του Χαλανδρίου θαυματουργούσε στο όνομα του Οσίου Γέροντά του, Σίμωνα του Αρβανίτη!
Με αυτή την ταπεινή “αυτοσυνειδησία αναξιότητας”… όλοι οι Άγιοι της Ορθόδοξης Ανατολής, πριν αποτολμήσουν ο,τιδήποτε, επικαλούνται τις ευχές των Πατέρων τους: «Δι’ ευχών των Αγίων Πατέρων ημών»! Ώστε να είναι “καλυμμένοι” από την Χάρη που πλεονάζει σ’ εκείνους (Πατέρες), μέσω του Μυστηρίου της Υπακοής. Το Μυστήριο αυτό, πρώτος το δίδαξε -έλλογα και έμπρακτα- ο Ίδιος ο Χριστός, γενόμενος ο 1ος Υποτακτικός (προς τον Πατέρα Του)! Γι’ αυτό υποστηρίζει ο Χριστός τόσο σθεναρά και επίμονα τον θεσμό της Πνευματικής Πατρότητας, και γεμίζει με ουράνια χαρίσματα… όσους, από θεοφιλή ταπεινότητα, επικαλούνται τις ευχές «των Αγίων Πατέρων» τους και ενεργούν πάντα στην ζωή τους με εφόδιο αυτές τις “θεοπειθείς” Ευχές…! Και αυτό σφραγίζει την Αγιοτόκο Παράδοση της Ορθόδοξης Ανατολής…
ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ-ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
[ 1 ] «Υμείς ου κεκοπιάκατε. Άλλοι κεκοπιάκασι… και υμείς εις τον κόπον αυτών εισελυλήθατε!…» (Ιωάν. 4, 38)
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Εσείς, δεν κουραστήκατε στην καλλιέργεια του Πνευματικού αγρού. Άλλοι κόπιασαν, κι’ εσείς εισήλθατε ξεκούραστοι μέσα στην αφθονία των αγαθών, που συγκέντρωσαν οι κόποι εκείνων…!
[ 2 ] “Πατερικόν”: Απάνθισμα θαυμαστών βίων και θεοπρεπών “έργων & λόγων” των Αγίων Πατέρων της Ορθόδοξης Ανατολής…
[ 3 ] “Μητερικόν”: Απάνθισμα θαυμαστών βίων και θεοπρεπών “έργων & λόγων” των Αγίων Μητέρων της Ορθόδοξης Ανατολής…
[ 4 ] Ημέρα μνήμης των 318 θεοφόρων Πατέρων της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου, που έγινε στην Νίκαια της Βιθυνίας το 325 μ.Χ, υπό την παρουσία και ηγεσία του Α΄ Χριστιανού Αυτοκράτορα της Ρωμανίας-Ρωμηοσύνης, Μεγάλου Κωνσταντίνου (306-337 μ.Χ), που χαρακτηρίστηκε Ισαπόστολος!
[ 5 ] «Εγώ, εν τω ονόματι του Πατρός Μου ελήλυθα…» (Ιωάν. 5, 43)
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Εγώ, αν και είμαι Θεός-Υιός συνάναρχος και συναΐδιος προς τον Θεό-Πατέρα, δεν ήρθα στον κόσμο να κηρύξω την Αλήθεια στο δικό Μου όνομα, αλλά στο όνομα του Πατέρα Μου…
[ 6 ] «Εδόθη Μοι πάσα εξουσία εν Ουρανώ και επί γης…» (Ματθ. 28, 18)
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Μου έχει εκχωρηθεί από τον Θεό-Πατέρα κάθε εξουσία στον Ουρανό και στην γη…
[ 7 ] «Εταπείνωσεν Εαυτόν, γενόμενος υπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δε σταυρού… Διό και ο Θεός Αυτόν υπερύψωσε και εχαρίσατο Αυτώ όνομα το υπέρ παν όνομα, ίνα εν τω ονόματι Ιησού, παν γόνυ κάμψει επουρανίων και καταχθονίων…» (Φιλιπ. 2, 8-9)
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Ο Χριστός ταπείνωσε θεληματικά τον Εαυτό Του, έχοντας γίνει ως Υιός Θεού, υπάκουος στον Ουράνιο Πατέρα Του μέχρι θανάτου, και μάλιστα θανάτου σταυρικού… Γι’ αυτό και ο Θεός-Πατέρας Τον υπερύψωσε χαρίζοντάς Του το πολυτιμότερο όνομα… ώστε μπροστά στο όνομα ΙΗΣΟΥΣ να γονατίσουν δουλικά όλα τα επουράνια (και επίγεια) και καταχθόνια…!
[ 8 ] «Λάβετε Πνεύμα Άγιον… Αν τινων αφήτε τας αμαρτίας, αφίενται αυτοίς· αν τινων κρατήτε, κεκράτηνται…» (Ιωάν. 20, 22)
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Δεχτείτε το Άγιο Πνεύμα Μου… με την εξουσία του Οποίου μπορείτε να λύνετε τα αόρατα δεσμά της αμαρτίας των μετανοούντων και να τους ελευθερώνετε… αλλά και να αφήνετε άλυτα τα δεσμά ανομιών των αμετανοήτων… ώστε να παραμένουν δεμένα στους αιώνες των αιώνων!
[ 9 ] «Κύριε, και τα δαιμόνια υποτάσσεται ημίν εν τω ονόματί Σου…» (Λουκ. 10, 17)
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Κύριε, ακόμα και τα ακάθαρτα πνεύματα υποτάσσονται σ’ εμάς, καθώς προφέρουμε το πανάγιο όνομά Σου…
[ 10 ] «Εν τω ονόματί Μου, δαιμόνια εκβαλούσι… γλώσσαις λαλήσουσι καιναίς… όφεις αρούσι… καν θανάσιμόν τι πίωσιν ου μη αυτούς βλάψει… επί αρρώστους χείρας επιθήσουσι και καλώς έξουσιν…» (Μάρκ. 16, 17-18)
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Στο όνομά Μου (του Χριστού) οι μαθητές Μου θα διώχνουν ακάθαρτα δαιμόνια, θα μιλούν νέες άγνωστες γλώσσες που δεν έχουν ποτέ διδαχθεί, θα πιάνουν ερπετά και δεν θα απειλούνται από το δηλητήριό τους, αν τύχει να πιούν θανάσιμο δηλητήριο, δεν θα βλάπτονται από την τοξικότητά του, θ’ αγγίζουν τους ασθενείς κι’ εκείνοι θα θεραπεύονται…
[ 11 ] «Εκείνοι δε (οι Απόστολοι) εξελθόντες εκήρυξαν πανταχού… του Κυρίου συνεργούντος και τον λόγον βεβαιούντος δια των επακολουθούντων σημείων…» (Μαρκ. 16, 19-20)
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Οι Άγιοι Απόστολοι κήρυξαν το Ευαγγέλιο παντού στη γη… με την επιβεβαιωτική συνέργεια του Χριστού, και την πιστοποίηση της αλήθειας του κηρύγματος… από τα θαύματα που ακολουθούσαν τον κηρυκτικό τους λόγο.
[ 12 ] «Και ενεφύσησεν αυτοίς λέγων: Λάβετε Πνεύμα Άγιον…» (Ιωάν. 20, 22)
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Εμφύσησε στους Αποστόλους λέγοντας: Λάβετε το Άγιο Πνεύμα…
[ 13 ] «Διά της επιθέσεως των χειρών των Αποστόλων δίδοται το Πνεύμα το Άγιον…» (Πράξ. 8, 18)
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Με την τοποθέτηση των Αποστολικών χεριών επάνω στα κεφάλια των πιστών, διοχετεύεται η Χάρη του Παναγίου Πνεύματος…
[ 14 ] «Μετα-πατερική Θεολογία…»! Ένας δαιμονιώδης νεολογισμός… με ανάλογα (δαιμονιώδη!) έκτροπα δράσεων στην ανορθόδοξη πράξη, για δήθεν “ανάγκη εκσυγχρονισμού” της Πατερικής θεολογίας, που διατυπώθηκε από τους Αγίους Πατέρες της Ορθόδοξης Ανατολής! Το μόρφωμα αυτό, έκανε την εμφάνισή του τα τελευταία χρόνια, ως… “όγκος κακοήθης” στο σώμα της Μάννας μας – Ορθόδοξης Εκκλησίας, καταβάλοντας “φιλότιμες” προσπάθειες για… αυτοεξευτελισμό των ιθυνόντων, ενώπιον ανθρώπων και Θεού…!
[ 15 ] «Μη φοβού, το μικρόν ποίμνιον, ότι ευδόκησεν ο Πατήρ υμών δούναι υμίν την Βασιλείαν…» (Λουκ. 12, 32)
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Κι’ αν είστε λίγοι εσείς που αγωνίζεστε να σωθείτε… μη φοβάστε, γιατί σ’ εσάς τους λίγους θέλησε ο Ουράνιος Πατέρας να χαρίσει την Βασιλεία Του…
[ 16 ] «Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη, βαπτίζοντες αυτούς εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, διδάσκοντες αυτούς τηρείν πάντα όσα ενετειλάμην υμίν…» (Ματθ. 28, 19-20)
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Πορευθείτε προς όλες τις επίγειες κατευθύνσεις, σε όλα τα εγκόσμια έθνη, και βαπτίστε στο όνομα της Αγίας Τριάδας όσους θέλουν να σωθούν, διδάσκοντάς τους να τηρούν όλες τις Ευαγγελικές εντολές Μου…
