Πολλοί φίλοι με ρωτάτε τελευταία: «Τι σκέφτεσαι για τον πόλεμο που εξελίσσεται στον πλανήτη; ΗΠΑ, Ισραήλ, Ιράν… πού πάει αυτή η κατάσταση;».
Κοιτάξτε, δεν είμαι ούτε ανταποκριτής ούτε ρεπόρτερ για να σας εντυπωσιάσω με τεχνικές γνώσεις, αν δηλαδή ένα αντιαεροπορικό έριξε ένα αεροπλάνο. Εμένα με ενδιαφέρει πώς να βοηθήσω, και ιδιαίτερα εμάς τους Έλληνες.
Στο βιβλίο μου «Η Ευφυΐα – Τα 65 χαρακτηριστικά της», στη σελίδα 148, αναφέρω τις βάσεις της ελευθερίας. Το πρώτο που πρέπει να καταλάβει κάποιος που θέλει να είναι ελεύθερος είναι ότι ο ανταγωνισμός στη ζωή είναι και θα είναι διαρκής.
Η ζωή είναι ένα παιχνίδι. Και, για να έχει ενδιαφέρον ένα παιχνίδι, πρέπει να υπάρχει ανταγωνισμός. Ο πόλεμος, λοιπόν, δεν είναι κάτι ξεκομμένο· είναι η «αιχμή του δόρατος» σε αυτό το παιχνίδι που λέγεται ανταγωνισμός. Κατά τη διάρκεια του συνεχούς ανταγωνισμού, λοιπόν, μερικές φορές καταλήγουμε στον πόλεμο. Θα μου πεις: Ναι, αλλά αυτό δεν είναι καλό.
Ή θα μου πεις: Δεν συμφωνώ με αυτά που λες.
Εντάξει, αλλά δεν το έστησα εγώ το παιχνίδι της ζωής, απλώς λέω αυτά που βλέπω όπως έχουν.
Είναι λες κι ένας Θεός να μας έκανε έτσι, για να βλέπει ένα παιχνίδι, να βλέπει θέατρο.
Ποιος είναι όμως ο κύριος λόγος ενός πολέμου; Γιατί κάποιος πάει για πόλεμο; Πέρα από τον συνεχή ανταγωνισμό; Η κύρια αιτία πολέμου είναι τα απροστάτευτα αγαθά.
Δηλαδή;
Λοιπόν, φανταστείτε κάποιους που ζουν σε έναν ωραίο κάμπο και έχουν ωραία προϊόντα, πλούτο, ευημερία. Οι γείτονες από απέναντι τους κοιτάζουν και λένε: «Καλό θα ήταν να πάμε να πάρουμε τον κάμπο τους με όλα τα καλούδια που βγάζουν».
Αν οι γείτονες όμως ξέρουν ότι οι «καμπίσιοι» είναι δυνατοί και οργανωμένοι και το έχουν αποδείξει, δεν θα τολμήσουν. Αν όμως δουν ότι είναι «ξυπόλυτοι»… τότε ο πόλεμος ξεκινά.
Γιατί θεώρησαν, σωστά ή λανθασμένα, ότι υπάρχουν απροστάτευτα αγαθά τα οποία μπορούν να τα πάρουν.
Θα βρουν μια πρόφαση. Θα πουν: «Μας ντρόπιασαν, έριξαν μια σφαλιάρα στο πρωτοπαλίκαρό μας. Μας πήραν την ωραία Ελένη». Αυτές είναι οι δικαιολογίες. Η πραγματική αιτία όμως είναι ότι είδαν απροστάτευτα αγαθά. Σήμερα, στη Μέση Ανατολή, αυτά τα αγαθά είναι τα πετρέλαια – τα οποία θεωρήθηκαν απροστάτευτα. Εάν όμως το Ιράν π.χ. είχε ατομική βόμβα, δηλαδή προστασία, σήμερα δεν θα υπήρχε αυτός ο πόλεμος.Δεν είμαι υπέρ της κατοχής ατομικής βόμβας από το Ιράν, απλώς παρατηρώ ότι η βασική και η κύρια αιτία για να αρχίσει ένας πόλεμος είναι όταν η μία πλευρά βλέπει απροστάτευτα αγαθά.
Εδώ είναι το μάθημα για εμάς τους Έλληνες. Έχουμε ένα πανέμορφο «οικόπεδο», έχουμε τα ωραία νησιά μας. Αν κάποιος −και μιλάμε για την Τουρκία, αλλά όχι μόνο− θεωρήσει ότι αυτά είναι απροστάτευτα, θα επιχειρήσει να τα βουτήξει είτε με ωμή βία, δηλαδή πόλεμο, είτε ενεργώντας πισώπλατα, με επενδύσεις και άλλα δόλια οικονομικά μέσα.
Άρα, εμείς πρέπει να έχουμε αποδείξει ότι τα αγαθά μας είναι υπό προστασία. Ο πόλεμος, φυσικά, δεν γίνεται πάντα με σφαίρες, γίνεται κυρίως χωρίς όπλα» κάθε δευτερόλεπτο γύρω μας. Αυτόν τον λέμε ανταγωνισμό. Η ετοιμότητά σου και η δύναμή σου
είναι η ειρήνη σου και το μέσο αποφυγής του πολέμου.
Π.χ., αν ο εχθρός σηκώσει 5 αεροπλάνα για να σου κάνει τον μάγκα, αλλά εσύ τον «κλειδώσεις» με το ραντάρ σου και του δείξεις ότι μπορείς να τα καταρρίψεις όλα ταυτόχρονα… τότε ο εχθρός καταλαβαίνει. Λέει: «Δεν με παίρνει». Πηγαίνει σπίτι του και ο πόλεμος αποφεύγεται. Η ετοιμότητά σου είναι η ειρήνη σου. Δείχνεις ότι τα αγαθά σου είναι υπό προστασία.
Το δίδαγμα είναι: Ο σωστός ανταγωνισμός αποτρέπει τον πόλεμο.
Στη σκακιέρα πάντα παίζονται πολλά παιχνίδια.
Όσον αφορά τον πόλεμο με το Ιράν, πολλοί λένε: «Το Ισραήλ έβαλε την Αμερική στον πόλεμο». Η δική μου άποψη είναι ότι ο καθένας κάνει αυτό που τον συμφέρει. Όταν τα συμφέροντα συμπίπτουν, ακόμα και οι εχθροί γίνονται σύμμαχοι.
Σκεφτείτε: Η Αμερική έδωσε τεράστια βοήθεια στη Ρωσία κατά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο για να αντιμετωπίσουν τον Χίτλερ. Δεν ήταν φίλοι, είχαν όμως κοινό εχθρό. Όλα είναι σχετικά και όλα αλλάζουν συνεχώς.
Αυτό που θέλω να αφήσω σε εσάς σήμερα είναι το εξής: Ο ανταγωνισμός είναι και θα είναι συνεχής. Το αν θα είμαστε «παίκτες» ή «πιόνια» εξαρτάται από το πόσο μας κόβει και τι ελιγμούς κάνουμε.
Και πάντα μπορούμε να κάνουμε κάτι. Και σίγουρα δεν πρέπει να αφήνουμε τα αγαθά μας απροστάτευτα. Πώς θα το καταφέρουμε αυτό; Θα το πούμε στο επόμενο βίντεο. Αλλά σκεφτείτε: Η ζωή είναι ένα παιχνίδι, οι άνθρωποι είναι τεράστια πνεύματα. Ως Έλληνες έχουμε τη δυνατότητα να είμαστε παίκτες και όχι πιόνια. Είναι πολύ εύκολο.
Μέχρι την επόμενη φορά… να έχετε Ανοδική Πορεία!
photo minka2507, https://pixabay.com
