*αφιερωμένο στην Μαρία Κάλλας
Ντίβα σε όλα σου, ερωτεύτηκες, λάτρεψες, τίμησες.
Μα ώμο σπλαχνικό δεν βρήκες για να ξαποστάσεις.
Όσοι σου κράτησαν το χέρι, στο κομμάτιασαν.
Μόνο με κωδεΐνη συνερχόσουν, αβάσταγος ο θρήνος.
Και πάνω στο θυμωμένο σου μα περήφανο ξέσπασμα
ακολούθησες νεύματα τυφλά κι αλυσοδέθηκες
στις κρεμασμένες άκρες των χειλιών όσων κατάφερναν
να σε προδώσουν-κι ας μην το διέκρινες-
παρά τα τόσα οδυνηρά σου συνέβαιναν
κατά την περιπλάνησή σου στις θάλασσες του Σκορπιού
με τη θαλαμηγό της οδύνης.
Πώς να φανούν αντάξιοι των προσδοκιών σου,
αυτοί που ζούσαν μόνο για να διασκεδάζουν τις φήμες των κοσμικογράφων
και να ενισχύουν μόνο τη δική τους ατσαλάκωτη εικόνα
και όχι να σου προσφέρουν αγάπη και προστασία,
γλιτωμό από την ψυχική εξουθένωση;
Όπως κάτι μεγιστάνες,
με γελαστά πρόσωπα, γκρίζα μαλλιά,
γερακίσια μάτια και χοντρά γυαλιά,
που σου ’δωσαν για τα καλά να καταλάβεις
ποιοι έχουν τη δύναμη παντός καιρού να ξελογιάζουν
με σμαραγδένια δώρα και λόγια πομφόλυγες
δένοντας ξένες ζωές σε φρούδες ελπίδες.
Είπες, δεν μπορεί, δεν καταρρέουν έτσι οι έρωτες!
Δεν είναι βελούδο από λινάρι ούτε από σιφόν λεπτό και διάφανο.
Μα όλοι σε λάτρεψαν για την εκθαμβωτική σου εμφάνιση, Μαρία!
Τη λάμψη που εξέπεμπες, τη φωνή που ανέδιδες,
τη σαγηνευτική σου κομψότητα.
Κανείς για την εύθρυπτη ψυχή σου.
Οι μπουκαμβίλιες και τα γιασεμιά ήταν για την Πρώτη Κυρία.
Το ρουμπινένιο δακτυλίδι σε σχήμα καρδιάς ήταν για την χήρα του J.F.K.
Η ανοιχτόχρωμη τουαλέτα και τα διαμαντένια κοσμήματα ήταν για την Τζάκι.
Όλοι οι Κροίσοι θέλουν διάσημες συντρόφους, Μαρία.
Σκηνοθέτες, παραγωγοί, ιμπρεσάριοι. Όλοι.
Όλοι οι μπάτλερ θέλουν μια Κάλλας.
Μοιράζονται το κρεβάτι τους όπως μοιράζονται τις φιλοδοξίες τους.
Ο Αρίστος μόνο ήταν ο βασιλιάς – ήλιος.
Που δεν τον έβγαλες ποτέ απ’ την ζωή σου.
Έδυσε μόνος του κάπου στη λεωφόρο Μαντέλ.
Ανθρώπινο ράκος σε κατακόρυφη πτώση.
Εσύ, μια Μήδεια του Παζολίνι,
ενσάρκωνες άχαρα το μοιραίο σου πάθος για τον Ωνάση – Ιάσονα.
Ώσπου, το χρώμα σου χάθηκε απ’ το πρόσωπό σου,
όταν δεν διασταυρωθήκατε ξανά.
Εννιά χρόνια είναι σίγουρα χρόνια αρκετά
για να μετανιώσεις με την ησυχία σου.
Εννιά χρόνια συμβίωσης όμως είναι λίγα
για να πεις ότι η ζωή σού φέρθηκε γενναιόδωρα.
Σχεδόν ψίχουλα μοιάζουν τα εννέα χρόνια, Μαρία.
Φενάκη θυμίζουν.
Φανταχτερή σαν το τελευταίο βλέμμα σου.
Συντριπτική.
Σαν ολοσχερής ήττα.
Photo Από CBS Television – eBayfrontback, Κοινό Κτήμα, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=37848669, https://el.wikipedia.org/wiki/
